เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 887
ตอนที่ 887 งานเลี้ยงวันเกิดใกล้มาถึง (1)
“…?”
ที่แท้ตอนอายุห้าขวบกั๋วซือก็เริ่มมีความคิดไม่ซื่อเสียแล้วหรือ
“ตอนห้าขวบ ข้าเคยพบเจ้าในฝัน”
หญิงสาวในความฝัน ร่างกายอาบเลือด ยามนี้เมื่อหวนคิดถึงความเจ็บปวดในแววตา เขาเจ็บจนใจกระตุก กอดเฟิงหรูชิงในอ้อมอกแน่น ก้มหน้าลงไปจูบนาง
ลมหายใจเย็นสงบของชายหนุ่ม กลับหายใจอยู่ตรงปลายจมูกหญิงสาวไม่หายไป
“เสี่ยวชิง...”
กู้อีอีวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้นเบิกบาน
ถัดมาใบหน้านางก็แข็งค้าง...
ภาพวาดวิจิตรงดงามยังไม่อาจเทียบคนสองคนที่กำลังกอดจูบกันตรงหน้าได้
บุรุษหน้าตารูปงามดุจเซียน ทั้งเปล่งประกายราวเทพสูงส่งสง่างามเหนือโลก
สาวน้อยอาภรณ์แดงโดดเด่น ดวงหน้างดงามงามล้ำ
ภาพนี้ชวนให้คนได้แต่ถอดถอนใจ
แน่นอนว่ากู้อีอีเกือบหยุดหายใจ
นางโมโหแล้ว
เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดเลย เจ้าจิ้งจอกหนานเสียนใช้รูปโฉมล่อลวงเสี่ยวชิง!
หากเจ้าจิ้งจอกนี่จริงใจกับเสี่ยวชิงคนเดียวก็แล้วไปเถิด แต่เขายังมีเรื่องของฉินเฟยเอ๋อร์อีกคนที่ยังไม่จัดการ ในตระกูลมู่ก็มีเรื่องราววุ่นวาย หากเสี่ยวชิงต้องทนรับความลำบากจะทำอย่างไรเล่า
เสี่ยวชิงของนางอ่อนโยนเช่นนี้ ต้องไม่ใช่คู่ปรับของพวกสารเลวกลุ่มนั้นแน่!
กู้อีอียิ่งคิดยิ่งโมโห ในใจยังคิดว่าจะทำอย่างไรเฟิงหรูชิงถึงแยกจากหนานเสียนได้
ใครจะรู้ว่าสายตาราบเรียบของหนานเสียนค่อยๆ กวาดมองมา
ทั้งๆ ที่เป็นการปรายตามองแสนธรรมดา กลับทำให้กู้อีอีตัวแข็งค้างคล้ายไอเย็นวาบพุ่งจากปลายเท้าเข้าสู่หัวใจ
“ความจริง ข้าแค่มาดูเท่านั้น จริงๆ นะ พวกเจ้าเชิญต่อตามสบาย ไม่ต้องสนใจข้า”
กู้อีอีกระวีกระวาดวิ่งหนีออกจากเรือนไป
นางสัมผัสว่าหากออกมาช้าอีกสักนิดเดียว หนานเสียนจะทำให้นางแหลกเป็นผุยผง ไม่แน่อาจใช้ม้าแยกร่างนางก็เป็นได้
เมื่อหนีออกมาแล้ว กู้อีอีค่อยได้สติกลับมา...
บิดานางกู้สื่อ เป็นฝูจู่ของจวนเทียนเสิน!
เช่นนั้นนางใจเสาะไปทำไมกัน
ไม่รู้เพราะอะไร กู้อีอีไม่เคยกลัวฟ้าเกรงดิน ยามอยู่ต่อหน้าหนานเสียนกลับทำให้นางใจเสาะได้!
ครั้นตรองดู กู้อีอียังไม่มีความกล้าจะย้อนกลับไป ได้แต่ใช้สายตาขุ่นเคืองไม่พอใจมองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท และเบะปาก
“สมกับเป็นจิ้งจอก ฝีมือก็สูงส่งเกินไป ไม่มีเสี่ยวอิ่นอยู่ด้วย ข้าคนเดียวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าจิ้งจอกนี่!” กู้อีอีร้องหึ “อีกอย่าง เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดเลย เจ้าจิ้งจอกนี่วันๆ ก็ใช้รูปโฉมล่อลวงเสี่ยวชิง แต่ไรมาเสี่ยวชิงก็ชอบความงาม ถูกเขาล่อลวงเสียจนไม่ได้สติ”
นางกัดนิ้วมือ คิดถึงฉินเฟยเอ๋อร์อย่างไม่ตั้งใจก็ยิ่งโมโห
“อีกประโยคหนึ่งที่เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดเลย เสี่ยวชิงทอดทิ้งหนานเสียนได้ แต่หนานเสียนไม่อาจทิ้งนางไปได้! ถึงพวกเราอยากแย่งเสี่ยวชิงมา แต่หญิงอื่นก็ไม่มีสิทธิ์ดูแคลนเสี่ยวชิง รอข้ากลับไปก่อน ข้าจะต้องหาทางไล่นางแพศยาฉินเฟยเอ๋อร์ไปให้ได้! กันไม่ให้เสี่ยวชิงเห็นนางแล้วไม่สบายใจ”
กู้อีอีเพิ่งหันไป ก็มองเห็นเงาร่างแสนคุ้นเคย ใบหน้านางขรึมลง
อันชุ่ยยืนอยู่ไม่ไกลออกไป สีหน้าไม่น่ามอง กำหมัดแน่น แววตาอิจฉาอย่างถึงที่สุด
ระยะนี้หลังจากที่นางถูกขับออกจากจวนฝูจู่ ชีวิตความเป็นอยู่ก็ไม่ได้ดีนัก ถึงได้ออกมาเดินเล่น อาจจะเดินไปเจอคุณชายตระกูลสูงศักดิ์รับเลี้ยงนาง ใครจะคิดว่านางจะได้พบกู้อีอี
สิ่งที่ทำให้นางยิ่งรับไม่ได้ก็คือ กู้อีอีกลับผอมถึงขนาดนี้!
อันชุ่ยยิ่งอิจฉาเป็นทวีคูณ ทั้งไม่กล้าแสดงออกมา นางยิ้มจางๆ เดินเข้าหากู้อีอีอย่างเชื่องช้า เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
“พี่หญิง งานวันเกิดท่านคราวก่อน พวกเราไม่ได้ไปอวยพรท่าน ข้ารู้สึกเสียใจนัก ข้ายังได้ยินว่า ท่านถอนหมั้นกับหนานเสียนตระกูลมู่แล้วหรือ”