เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 840

ตอนที่ 840 ศัตรูของชายทั้งใต้หล้า (4)

“ได้ยินคำพูดของท่านแม่หรือยัง?” ชิงหานออกจากอ้อมอกเฟิงหรูชิง หันหน้าไปขมวดคิ้วน่ารัก

“พวกท่านห้ามพูดว่าท่านน้าฉินไม่ดีแม้แต่ประโยคเดียว ไม่เช่นนั้นข้าดุร้ายมากนะ จริงๆ กัดคนได้”

พรืด!

ไม่รู้ว่าใครหัวเราะออกมาก่อน

นางหนูตัวเล็กๆ น่ารักเช่นนี้บอกว่าตัวเองโหดร้าย?

ท่าทางไม่ดุร้ายสักนิดของนางกลับยิ่งน่ารักเข้าไปอีก

ชิงหานโมโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว

นางดุร้ายจริงๆ เหตุใดจึงไม่มีใครเชื่อนาง?

“พวกท่านอย่าไม่เชื่อข้า ข้าดุร้ายมากๆ คนก่อนที่ไม่เชื่อข้าถูกข้ากัดตายไปแล้ว”

บางทีครั้งนี้ต่อหน้านางหนูน่ารักคนหนึ่งบรรดาคนของตระกูลอื่นๆ จึงไม่มีความเกรงกลัวใดๆ

ยิ่งไปกว่านั้นมีคนหนึ่งรนหาที่ตายหัวเราะออกมา “หนูน้อยหากเจ้าบอกว่าแม่ของเจ้าดุร้ายพวกเรายังจะเชื่อได้ แต่คำพูดของเจ้า...”

ใบหน้าชิงหานน่ารักเช่นเดิม ต่อให้โกรธมากเพียงใดก็มีแต่ทำให้คนรู้สึกว่าไร้เดียงสาไร้พิษภัย

“ท่านแม่ของข้าไม่ดุร้าย ท่านแม่ของข้าดีมาก ท่านกลับบอกว่าท่านแม่ของข้าดุร้าย!”

ฮวา!

เถาวัลย์มากมายนับไม่ถ้วนงอกออกจากด้านหลังชิงหานราวกับหนวดของแมลง มัดคนที่ต่อว่าท่านแม่ไว้ทันที

รอยยิ้มทุกคนแข็งค้างบนใบหน้า...

ภายใต้แสงจันทร์เย็นฉ่ำใบหน้าของชิงหานยังคงน่ารักเช่นเดิม น่ารักจนคนอยากจะหยิกสักนิด

ทว่ากลับไม่มีคนกล้ายิ้มเยาะอีกและไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นางอีกแม้เพียงก้าว

เพราะว่า...พวกเขามองดูเถาวัลย์ที่งอกขึ้นมาด้านหลังเด็กหญิงแล้วก็รู้สึกถึงความหนาวเหน็บจากเท้าเข้ามาสู่หัวใจ

เย็นยะเยือก

“เด็กคนนี้เป็นสัตว์วิเศษ?”

ในที่สุดก็มีคนเอ่ยขึ้นมาเสียงสั่น

สัตว์วิเศษที่แปลงร่างเป็นมนุษย์ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีอยู่เพียงแต่น้อยมากที่จะได้พบเห็น ดังนั้นจึงไม่มีใครคิดเชื่อมโยงชิงหานกับสัตว์วิเศษ เห็นนางเป็นเพียงเด็กหญิงธรรมดาคนหนึ่ง

ทว่าหากรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นสัตว์วิเศษ ให้ความกล้าเขาอีกร้อยเท่าก็ไม่กล้าส่งเสียงหยอกล้อนาง

ชิงหานโกรธยิ่งกว่าเดิม

เจ้าสิเป็นสัตว์วิเศษ พวกเจ้าทั้งตระกูลเป็นสัตว์วิเศษ!

เหตุใดทุกคนจึงเห็นนางเป็นสัตว์วิเศษ?

นี่มันดูหมิ่นกันชัดๆ!

ความจริงแล้วเห็นชิงหานเป็นสัตว์วิเศษก็เหมือนคนอื่นด่าเจ้าว่าเป็นสุนัขตัวหนึ่ง ระหว่างสิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันย่อมไม่เหมือนกัน

คำพูดของคนคนนี้ก็เท่ากับดูหมิ่นชิงหาน

ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงกู้สื่อที่ไม่ได้พูดอะไร สายตาที่แฝงด้วยความครุ่นคิดของเขามองพิจารณาชิงหาน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ชิงหาน” เฟิงหรูชิงเห็นปากเล็กๆ ของชิงหานกำลังจะขยายใหญ่ก็ลูบศีรษะน้อยๆ ของนางแล้วเอ่ยเสียงเบา “อย่ากัดคนไปทั่วจะปวดท้องได้”

แล้วเถาวัลย์ของชิงหานก็คลายในทันที นางยืนอยู่ข้างกายเฟิงหรูชิงอย่างว่าง่ายจับมือนางไว้เหมือนเด็กที่รู้เรื่องและเชื่อฟัง

“ค่ะท่านแม่”

หากเป็นปกติคนอื่นเห็นเด็กน่ารักรู้เรื่องเช่นนี้มีแต่จะเอ่ยชื่นชม เด็กหญิงคนนี้ว่านอนสอนง่ายจริง

ทว่าตอนนี้ในใจทุกคนมีแต่หวาดกลัวนาง

สัตว์วิเศษที่สามารถแปลงร่าง ต่อให้ภายนอกน่ารักเพียงใดก็ไม่มีใครกล้ามองข้าม

“พอแล้ว เมื่อครู่คำพูดของแม่นางเสี่ยวชิงก็คือคำพูดของข้าด้วย วันหน้าห้ามพูดเรื่องถูกผิดของผู้อื่นข้างนอก” กู้สื่อโบกมือ

“เข้ามา เอาตัวฉินเสี่ยวเย่ว์ออกไปจัดการประหารซะ งานเลี้ยงควรเริ่มได้แล้ว”

...

คืนนี้ถูกลิขิตให้เป็นคืนที่ไม่สงบ

เริ่มจากมู่หลิงพาภรรยาและลูกสาวมาปรากฏว่าถูกขวางไว้นอกประตู ต่อมาตระกูลฉินสามคนก็ถูกไล่ออกจากจวนนายท่าน หลังจากเรื่องแพร่ออกไปจะต้องเกิดพายุลูกใหญ่ขึ้นที่จวนเทียนเสินแน่