เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 839

ตอนที่ 839 ศัตรูของชายทั้งใต้หล้า (3)

สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์กลับมาเป็นปกติแล้ว นางมองใบหน้าเย็นชาของฉินเฉินแล้วก็หยุดพูด ท่าทางยากที่จะเอ่ยปาก

คนตระกูลอื่นๆ เห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเสียดสีในใจ

ลูกเลี้ยงตระกูลฉินคนนี้เป็นปฏิปักษ์ไปแล้ว? คนในครอบครัวทำดีต่อเขาเขายังไม่ยอมกลับบ้าน แม้แต่ความเอาใจใส่ที่ฉินเฟยเอ๋อร์มีให้เขายังถูกเขาทำร้ายถึงขั้นนี้ แม้จะเอ่ยชักชวนสักคำยังไม่กล้า

ในฐานะลูกเลี้ยงคนหนึ่งยังกล้าเอาแต่ใจไม่เชื่อฟังเช่นนี้เลยหรือ?

แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าเอ่ยออกมา หากพวกเขากล้าพูดว่าฉินเฉินไม่ดีต่อหน้าเฟิงหรูชิง เกรงว่ากู้อีอีจะยกกำปั้นขึ้นมาทุบหัวพวกเขาระเบิด

“เฉินเอ๋อร์” เฟิงหรูชิงบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้านลุกขึ้นยืนฉีกยิ้ม นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เจ้าจะตามพวกเขากลับไปหรือ?”

มุมปากฉินเฉินยกยิ้มเย็นแข็งกระด้าง “ข้าจะกลับไป ไม่ใช่เพราะผู้ใดสั่งข้าแต่เป็นตอนที่ข้ายินยอมด้วยตัวเอง”

เขาจะกลับไป ต้องกลับไปแน่!

เขายังไม่ได้ทำลายตระกูลฉิน

และยิ่งยังไม่ได้กำจัดศัตรูทั้งหมดให้ชิงชิง

เขาจะไม่กลับไปได้อย่างไร?

ตอนนี้เขาไม่ใช่คนที่ใครก็สามารถบีบได้แล้ว

เพื่อชิงชิงเขาจะไม่ให้ตัวเองต้องได้รับความอยุติธรรมใดๆ และยิ่งไม่ยอมให้ใครมาชี้นิ้วสั่งเขา

“ดี!” ฉินลี่ทิ้งประโยคนี้ไว้อย่างเยือกเย็น “พวกเราไป”

พูดจบเขาก็เดินออกไปจากจวนโดยไม่หันหลังกลับ

ฉินเฟยเอ๋อร์ตามท้ายไปติดๆ ก่อนจะจากไปนางใช้สายตาเจ็บปวดมองฉินเฉินแล้วเดิมตามไปในที่สุด

ทว่าสายตานั้นของนางกลับตราตรึงในใจของผู้คนนับไม่ถ้วน นานมิอาจลืมเลือน

“ชิงหาน”

หลังจากคนตระกูลฉินทุกคนจากไปเสียงเรียบนิ่งของหญิงสาวก็ดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืน

บนต้นไม้มีเด็กหญิงหน้าตาน่าเอ็นดูและมีเสน่ห์กระโดดลงมา

ทั้งตัวนางราวกับแสงอาทิตย์เจิดจ้าส่องสว่างไปทั่วพื้นดิน

เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

สำหรับคนที่ชอบเด็กหญิงแล้ว เด็กหญิงคนนี้...ช่างน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน น่าเอ็นดูเสียยิ่งกว่าเทพเซียนเด็กในภาพวาด

นางยังมัดผมสองข้างโค้งๆ แก้มของนางก็กลมๆ ดวงตาโตราวกับองุ่นทั้งยังเหมือนกับดวงดาว

“เด็กหญิงมาจากไหนกัน? เหตุใดจึงแอบอยู่บนต้นไม้?”

“เทียบกับถามว่าเหตุใดนางไปแอบอยู่บนต้นไม้ มิใช่ควรจะถามว่านางขึ้นไปตอนไหนหรอกหรือ? นึกไม่ถึงว่าพวกเราจะไม่สังเกตเห็น”

แน่นอนว่าเด็กหญิงที่ไม่เป็นอันตรายต่อทั้งคนและสัตว์ ไม่ว่าใครก็ย่อมไม่คิดอะไรมาก

เด็กหญิงเช่นนี้ ใสบริสุทธิ์ราวกับกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่ง กำลังเป็นวัยที่ไร้เดียงสา

“ท่านแม่...” ชิงหานพุ่งเข้าสู่อ้อมอกเฟิงหรูชิงคิ้วตาโค้งมน

ทว่าคำว่าท่านแม่ของนางกลับทำให้ท่าทางทุกคนในที่นั้นแตกสลาย

หลัวลี่ก็เป็นเช่นนี้

นางหนูนี่เป็นลูกสาวของเฟิงหรูชิง?

นางมีลูกสาวแล้วหรือ?

และ...คนที่งดงามเช่นนี้จึงจะสามารถให้กำเนิดเด็กหญิงน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ออกมาได้

แค่รอยยิ้มไร้เดียงสาไร้พิษสงนั้นก็ทำให้ใจของลุงป้านับไม่ถ้วนต้องสั่น

ไร้เดียงสาไร้พิษสง?

หึหึ เกรงว่าคนเหล่านี้จะยังไม่เคยเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของปีศาจตัวน้อยนี้

มุมปากเฟิงหรูชิงยกขึ้นฉีกยิ้มบางๆ “ก่อนงานเลี้ยงวันเกิดของกู้อีอีข้าคงต้องพูดสักประโยค ข้าไม่ปรารถนาได้ยินใครพูดถึงเฉินเอ๋อร์ไม่ดี พวกท่านต้องสรรเสริญเขา! ชื่นชมเขา”

ใบหน้าฉินเฉินมีรอยยิ้มอบอุ่น

เขาไม่เคยสนใจคำพูดของใครมาก่อน ทว่าความรู้สึกที่ถูกนางปกป้องกลับทำให้ใจของเขามีกระแสน้ำอุ่นๆ ไหลผ่าน