เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 871
ตอนที่ 871 เสี่ยวย่า (5)
“บนโลกนี้ไม่เคยมีการแบ่งแยกผู้มีพรสวรรค์และคนไร้ประโยชน์ ข้าไม่เคยต้องการผู้มีพรสวรรค์ที่หยิ่งยโสโอหังที่ข้าต้องการคือคนที่ยินดีใช้ความพยายามอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและหยาดเหงื่อเพื่อการฝึกตบะ”
ต่อมานางก็ปฏิบัติตามคำพูดนั้น
ใช้ความลำบากและความพยายามมากกว่าคนทั่วไปก้าวขึ้นบนถนนของผู้แข็งแกร่ง
ตอนนี้...พระองค์ก็ยังใช้คำพูดนี้ตักเตือนนาง
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเรื่องบางเรื่องก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ ...
“ไปเถอะ เจ้าตามข้ากลับไป”
เฟิงหรูชิงละสายตากลับมา ก้าวเดินลงบันไดมุ่งหน้าไปทางพระอาทิตย์ตก
เสี่ยวย่ารีบตามไป นางติดตามเฟิงหรูชิงอยู่ด้านหลัง
สายตาของนางแฝงด้วยความเคารพบูชาเปล่งประกายเสียงยิ่งกว่าดวงดาว
ดีจริง...
เทพของนาง ประมุขของนางกลับมาแล้ว...
...
เฟิงหรูชิงรู้สึกถึงสายตาที่เร่าร้อนจากด้านหลังจึงหลุบตาลงแล้วเอ่ยถาม “ชิงหาน เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าไม่รู้จักหญิงผู้นี้จริง?”
ชิงหานลังเลไปสักพักแล้วก็ส่ายหน้า ตอบกลับด้วยการส่งเสียงผ่านกระแสจิต “ที่ร้องเรียกข้าต้องไม่ใช่นางแน่ ข้าไม่รู้จักนางจริงๆ”
“แต่ว่าเหตุใดข้าจึงรู้สึกเหมือนนางจะรู้จักข้า...เหมือนกับต้าฮุย”
สายตานั้นมันร้อนแรงเหลือเกินร้อนจนแทบจะแผดเผาแผ่นหลังของนางให้เป็นแผล
ในมิติว่าง
ชิงหานกัดนิ้วหัวแม่มือเอียงศีรษะมองฝูเฉินที่ยังคงหลับลึกอยู่
แม้ท่านพี่ฝูเฉินจะบอกนางแล้วว่าท่านแม่อาจจะเป็นจักรพรรดิที่เก้า
แต่ว่า...
นางเติบโตในสวนยามาตลอดจักรพรรดิที่เก้ารู้จักใครบ้างนางก็ไม่แน่ชัด ต่อมาหลังจากจักรพรรดิที่เก้าหายสาบสูญไปหลายปีพวกเขาจึงจะสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์แล้วออกจากสวนยาได้
“ท่านแม่ ข้าไม่แน่ชัด ต้าเฮยอาจจะรู้ก็ได้?”
เฟิงหรูชิงสีหน้าเข้มขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นจริงเป็นจัง “มันชื่อต้าฮุยไม่ใช่ต้าเฮย”
ชิงหานทั้งว่านอนสอนง่ายและน่าเอ็นดู “เจ้าค่ะท่านแม่”
ท่านพี่ฝูเฉินบอกว่ากับผู้หญิงไม่ต้องใช้เหตุผล
เช่นนั้นท่านแม่พูดอย่างไรก็คืออย่างนั้น
เฟิงหรูชิงเพิ่งเดินมาถึงในบ้าน ฉับพลันก็เห็นร่างที่ค่อนข้างคุ้นตายืนอยู่ท่ามกลางสายลมบางเบาภายใต้การประคองของสาวใช้ รอนางอยู่อย่างเงียบๆ
หญิงสาวเดินผ่านนางไปราวกับมองไม่เห็นฉินเฟยเอ๋อร์อย่างไรอย่างนั้น
สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในที่สุดก็ทนไม่ได้เอ่ยปากร้องเรียก “แม่นางเฟิง ข้ามีเรื่องบางอย่างต้องการพบเจ้า”
ท่าเปิดประตูของเฟิงหรูชิงหยุดลง นางหันหลังให้ฉินเฟยเอ๋อร์ “ข้ากับเจ้าไม่ได้สนิทกัน”
ความหมายก็คือ ข้ากับเจ้าไม่ได้สนิทกันก็ไม่มีเรื่องอะไรให้น่าพูด
“สามหาว!”
สาวใช้หลิวสยาร้องตะโกนเสียงเย็น กำลังคิดจะระเบิดอารมณ์โกรธดวงตาเย็นชาของฉินเฟยเอ๋อร์ก็กวาดมองมา นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “หลิวสยาเจ้าไปรอข้าอยู่ข้างๆ ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับแม่นางผู้นี้”
“แต่ว่าคุณหนู...” หลิวสยาน้อยใจเป็นอย่างยิ่ง
สีหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์นิ่งยิ่งกว่าเก่า ช่วงนี้หลิวสยาล้ำเส้นมากเกินไปแล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปย่อมทำให้ตระกูลฉินเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“พอแล้ว ข้าเป็นนายของเจ้า ข้าให้เจ้าถอยออกไปเจ้าก็ถอยออกไปก่อน”
หลิวสยาถลึงตามองเฟิงหรูชิงอย่างไม่เต็มใจ นางไม่ได้ถอยไปรอที่ด้านข้างแต่กลับรีบออกไปตระกูลฉินเพื่อตามคน
คุณหนูเป็นคนจิตใจดี ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเช่นนี้ยากที่จะไม่ทำร้ายคุณหนู นางต้องกลับไปแจ้งฮูหยินให้ทราบเพื่อไม่ให้มีคนมารังแกคุณหนู!
...
ภายใต้แสงอาทิตย์ตก
เฟิงหรูชิงหันหน้าไปเล็กน้อย สายตาที่นิ่งดุจน้ำจับจ้องไปยังฉินเฟยเอ๋อร์
“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไร?”
ใบหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์มีรอยยิ้มจางๆ “คำพูดของเจ้ากับถานซวงซวงเมื่อครู่ข้าได้ยินหมดแล้ว แม่นางเฟิงเจ้าว่ามาเถอะ เจ้าต้องการอะไรถึงจะไปจากเสี่ยวเฉินได้? ไม่ว่าเจ้าจะต้องการเงินทองหรือยาวิเศษตระกูลฉินของข้าล้วนให้ได้”