เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 828

ตอนที่ 828 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (17)

ทว่าฉินเสี่ยวเย่ว์ในภาวะวิกฤตเช่นนี้กลับเลือกที่จะทิ้งเขาโดยไม่ลังเล สุดท้ายก็ทำใจเขาหนาวเหน็บ

นึกถึงเมื่อครู่ที่เขายังคิดจะฝากฝังแม่และลูกสาวไว้กับฉินเสี่ยวเย่ว์ ตอนนี้มาคิดคิดดูแล้วความคิดนี้ช่างน่าขันยิ่งนัก...

ทว่าหลัวเฟยก็รู้ดี เขาไม่มีสิทธิ์ไปโทษฉินเสี่ยวเย่ว์

เดิมสามีภรรยาก็เหมือนนกร่วมป่าภัยจวนตัวก็ต่างคนต่างบิน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขากับฉินเสี่ยวเย่ว์ยังไม่ใช่สามีภรรยากันด้วยซ้ำ

“เสี่ยวเย่ว์ ข้ามีเพียงเรื่องเดียวที่ข้อร้องเจ้า...” หลัวเฟยหลับตาลงก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น “เจ้าเคยรับปากกับข้าว่าจะให้ไต้ซือไห่หรงรักษาท่านแม่ของข้า ข้าหวังว่าเจ้าจะเห็นแก่ที่ข้าก็ดีต่อเจ้าไม่น้อยรักษาสัญญา”

ฉินเฟยเอ๋อร์มองฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยความตกใจ ไต้ซื่อไห่หรงรับปากท่านน้าเมื่อใดกันว่าจะรักษาให้ฮูหยินเฒ่าตระกูลหลัว?

เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่อง?

ฉินเสี่ยวเย่ว์ก็คิดไม่ถึงว่าหลัวเฟยจะพูดเรื่องนี้ออกมาต่อหน้าทุกคน สีหน้านางเปลี่ยนไปเป็นสีขาวซีด

“ปรมาจารย์ไห่หรงจะรักษาคน?” แววตาเฉียนคุนเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ “เจ้านั่นเคยก่อเรื่องขึ้นครั้งหนึ่งแล้วก็สาบานไว้แล้ว ชีวิตนี้ไม่มีทางรักษาให้ใคร สองวันก่อนเพราะอาการป่วยของท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่ข้ายังพูดคุยกับเขา และยังถามเขาด้วยว่าจะออกจากเขามาตรวจโรครักษาคนหรือไม่? เขาพูดว่าชีวิตนี้คนที่เขายินยอมรักษามีเพียงท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่เท่านั้น และก็เพียงเพื่อเป็นการตอบแทน?”

เขาชะงักแล้วพูดต่อ “ฉินเสี่ยวเย่ว์กับเขาก็ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไร เหตุใดเขาต้องยื่นมือมาเพื่อฉินเสี่ยวเย่ว์?”

แม้แต่เขาปกติแล้วยังไม่รักษาคนเลย

เขาอยู่ในจวนนายท่านก็เพราะติดค้างบุญคุณของนายท่านจึงต้องอยู่

ก่อนหน้านี้ที่ตรวจท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่ก็เพราะเคยมีมิตรภาพต่อกันกับท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่มาก่อน อดเห็นท่านผู้เฒ่าไม่ได้ก็เท่านั้น

คนทั่วไปต่อให้จ่ายมากเพียงใดเขาก็ไม่มีทางยื่นมือ

หลัวเฟยตื่นตระหนก “ตอนแรกเสี่ยวเย่ว์ไม่ทันระวังทำน้ำชาร้อนลวกมือลี่เอ๋อร์บาดเจ็บ เดิมข้าให้นางไปขอให้ลี่เอ๋อร์ยกโทษให้มิเช่นนั้นข้าก็ไม่อาจยอมรับนางได้อีก แต่ว่าเสี่ยวเย่ว์บอกว่านางให้ฉินเฟยเอ๋อร์เอ่ยปากขอร้องให้ไต้ซือไห่หรวงตรวจรักษาท่านแม่ให้แล้ว นางบอกกับข้าว่ามู่ฮวนกับเฟยเอ๋อร์สนิทกันมาก ไต้ซือไห่หรงรักเอ็นดูมู่ฮวนมาโดยตลอด หากให้ไต้ซือไห่หรงรู้ว่าข้าทำกับนางเช่นนี้ก็จะไม่มีทางรักษาท่านแม่อีก...”

“นางรับปากข้าแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงไม่ใช่เรื่องจริง? ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ!”

เขามีความรักให้ฉินเสี่ยวเย่ว์มาโดยตลอด ทว่าหลัวลี่ก็เป็นลูกสาวของเขา

ที่สามารถให้ฉินเสี่ยวเย่ว์ทำร้ายหลัวลี่ได้เช่นนี้ก็เพียงเพราะอาการป่วยของท่านแม่...

เขามักคิดว่าที่เขาทำไปทั้งหมดล้วนเพื่อท่านแม่ ลี่เอ๋อร์กับท่านย่าของนางมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เช่นนี้ต่อไปจะต้องเข้าใจเขาแน่ จะโกรธก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น

ถึงเวลากลับบอกเขาว่านี่เป็นเพียงการโกหก?

“ท่านน้า!” สายตาของฉินเฟยเอ๋อร์แฝงด้วยความโกรธ มองฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา “ท่านใช้ชื่อเสียงของข้าไปหลอกคนได้อย่างไร? ข้ากับมู่ฮวนมีความสัมพันธ์อันดีแต่ว่าข้ากับไต้ซือไห่หรงไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วข้าจะไปเอ่ยปากเช่นนี้ได้อย่างไร?”

หากไต้ซือไห่หรงยินยอมที่จะรักษาคนเช่นนั้นแล้วเอ่ยปากไปก็ไม่เป็นไร แต่ว่าทุกคนล้วนรู้ดีแท้ๆ ว่าไต้ซือไห่หรงไม่มีทางยื่นมือแล้วนางจะไปให้เสียอารมณ์ทำไม?

หลัวเฟยกำเส้นผมแน่น

จนกระทั่งหลังจากฉินเฟยเอ๋อร์พูดออกมาเขาจึงจะเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ สายตาจับจ้องไปที่ฉินเสี่ยวเย่ว์

ในเสียงของเขามีความโกรธที่สะกดกั้นเอาไว้ไม่อยู่

“เจ้าหลอกข้า?”

สีหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์กลับมาเป็นนิ่งสงบทำเสียงหึ๊ “ท่านพูดเพ้อเจ้อไร้สาระให้น้อยหน่อย ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้น หลัวเฟย ข้าคิดถึงความสัมพันธ์ก่อนเก่าของข้ากับท่านจึงได้เปิดเผยท่านไม่ลง คิดไม่ถึงว่าเพื่อจะลากข้าลงน้ำท่านกลับสร้างเหตุผลขึ้นมาเช่นนี้?”