เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 829
ตอนที่ 829 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (18)
“น่าขัน ใครไม่รู้บ้างว่าปรมาจารย์ไห่หรงไม่มีทางรักษาคน? ข้าจะใช้เรื่องนี้ไปเกลี้ยกล่อมหลอกลวงท่านได้อย่างไร?”
อย่างน้อยปรมาจารย์เฉียนคุนก็ยังอยู่ในจวนฝูจู่ เพราะความสัมพันธ์หรือมิตรภาพจะตรวจรักษาให้บ้างเป็นบางครั้ง
ทว่าปรมาจารย์ไห่หรงไม่เหมือนกัน
ต่อให้มิตรภาพแน่นแฟ้นเพียงใดหากไม่มีเหตุผลพิเศษเขาก็ไม่มีทางรักษา
มีเพียงหลัวเฟยที่โง่เขลาเชื่อคำพูดนาง...
“ฉิน! เสี่ยว! เย่ว์!”
นางหลอกเขา!
หลอกจนเขาไม่ลังเลที่จะทำร้ายจิตใจของลี่เอ๋อร์!
ลี่เอ๋อร์ถูกทำร้ายจนไม่ยินยอมที่จะยกโทษให้เขาอีกแล้ว!
มุมปากฉินเสี่ยวเย่ว์ยกยิ้มเยาะ
หลัวเฟย เดิมข้าไม่ได้ตั้งใจอยากทำร้ายเจ้า ตอนแรกในใจข้ายังรู้สึกผิดต่อเจ้าอยู่
ในเมื่อตอนนี้เจ้าไม่มีคุณธรรมก็อย่าโทษว่าข้าไม่เมตตาธรรม!
“ฝูจู่” นางหันไปมองกู้สื่อ “ตอนแรกหลังจากหลัวเฟยซื้อโสมมายังเคยมาอวดกับข้าว่าโสมนี่ถูกยิ่งนัก ด้วยความโลภของถูกเขาซื้อโสมใบม่วงกลับมาแล้วยังเกือบทำร้ายคุณหนู คนเช่นนี้ต้องลงโทษอย่างหนัก!”
สติสัมปชัญญะของกู้สื่อค่อยๆ ฟื้นคืน
หากบอกว่าหลัวเฟยถูกหลอกเขายังสามารถเชื่อได้
อย่างไรเสียสายตาหลัวเฟยคนนี้ก็ไม่ค่อยดีนักเป็นไปได้ที่จะถูกคนปิดตา
หากเป็นความโลภของถูก...
เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!
หลัวเฟยไม่ใช่คนเห็นแก่ของถูก คนฉลาดล้วนรู้ว่าถูกย่อมไม่ใช่ของดีแน่ ต่อให้หลัวเฟยจะโง่เขลาเพียงใดก็ไม่มีทางถึงขั้นนั้น
“โง่เง่า!”
เวินอวี่ร้องด่าในใจ
ฉินเสี่ยวเย่ว์ทำเป็นอวดฉลาดแต่กลับทำผิดที่โง่เขลาที่สุด ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถผลักความรับผิดชอบให้หลัวเฟยยังลากตัวเองลงน้ำอีกด้วย
ไม่ว่าอย่างไรครั้งนี้ตระกูลฉินก็ต้องสะอาดหมดจด
จะแปดเปื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
สายตาฉินลี่กลับจับจ้องอยู่ที่เฟิงหรูชิงไม่ละสายตา แววตานิ่งลึก “หลังกลับไปแล้วพวกเราจะต้องสืบฐานะของผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงคนนี้ปล่อยเอาไว้ไม่ได้”
ถ้าหากไม่ใช่เพราะนาง...กู้อีอีคงกินยาพิษเข้าไปแล้ว กู้สื่อก็จะเสียสติเพราะเรื่องนี้หลัวเฟยก็จะกลายเป็นแพะรับบาป
ทว่าคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะรู้เรื่องยาวิเศษ เห็นครั้งเดียวก็รู้ถึงความแตกต่างของยาวิเศษทั้งสองชนิด
คนเช่นนี้จะปล่อยเอาไว้ไม่ได้ โดยเฉพาะฉินเฉินยังใกล้ชิดกับนางมากเกินไป!
...
“เจ้าบอกว่าหลัวเฟยเห็นแก่ของถูกจึงซื้อโสมใบม่วงมา?” กู้สื่อยิ้มเย็นนัยน์ตาวาวด้วยความโกรธเช่นเดิม
ฉินเสี่ยวเย่ว์เห็นกู้สื่อโกรธยิ่งกว่าเก่าก็เชิดปลายคางขึ้น “เป็นเช่นนั้นจริง เพื่อของถูกเขาถึงได้เกือบทำร้ายคุณหนูกู้”
มุมปากกู้สื่อยกยิ้มเหยียด
ไม่ว่าหลัวเฟยเป็นคนเห็นแก่ของถูกหรือไม่ แต่โสมใบม่วงนั่น...ไม่ถูก...
แม้คนอื่นต้องการหลอกเอาเงินหลัวเฟยจำเป็นต้องใช้โสมใบม่วงด้วยหรือ? เอาโสมธรรมดามาสับเปลี่ยนก็เพียงพอแล้ว จำเป็นอะไรต้องใช้โสมใบม่วง?
“หลัวเฟย!”
ในตอนที่บรรยากาศหน้าลานหนาวเหน็บถึงขีดสุด เสียงแก่ชราเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากไม่ไกล
หลัวเฟยเงยหน้าขึ้นมองไปก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าถือไม้เท้าเดินเข้ามาภายใต้การนำทางของทหารอารักขา
เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าปรากฏตัวหลัวเฟยก็ตกตะลึงหน้าถอดสี รีบเข้าไปพยุงตัวฮูหยินผู้เฒ่าด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไร?”
หลัวลี่ก็เดินออกไป นางยังคงหน้าบึ้งตึงใส่หลัวเฟยเช่นเดิม
ยังโกรธที่ถึงตอนนี้แล้วหลัวเฟยก็ยังปกป้องฉินเสี่ยวเย่ว์เช่นนี้
ถึงเวลาฉินเสี่ยวเย่ว์กลับไม่ลังเลที่จะผลักเขาออกมาเลย
ผู้ชายคนนี้ช่างน่าสงสาร
“เจ้าคนชั่ว!” ฮูหยินเฒ่าใช้ไม้เท้าทุบตีหัวหลัวเฟยด้วยความโกรธเกรี้ยว “วันนี้เช้าเจ้ารีบมาทำไมกัน? แม้แต่ของขวัญที่เจ้าจะเอามาให้คุณหนูตระกูลกู้ก็ยังไม่เอามาด้วย แล้วยังต้องให้คนแก่อย่างข้าเอามาส่งให้เจ้าด้วยตัวเองอีก!”