เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 825

ตอนที่ 825 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (14)

เฟิงหรูชิงเลิกคิ้วขึ้นมองตามสายตาของฉินเฉินไปยังเวินอวี่ที่กำลังจะจากไปในทันที มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ

“ก่อนหน้านั้นไม่ว่าใครในจวนฝูจู่ก็ห้ามออกไปทั้งสิ้น! งานเลี้ยงก็หยุดเอาไว้ชั่วคราวก่อนอย่างเพิ่งเริ่ม”

ผู้คนแตกตื่น

ไม่ให้ทุกคนออกไป? มีอย่างที่ไหน? มีสิทธิ์อะไรไม่ให้ใครออกไป? แล้วยังหยุดงานเลี้ยงไว้อีก?

นางหนูนี่คิดว่ามีคุณหนูตระกูลกู้ปกป้องเลยจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?

เท้าของเวินอวี่ที่กำลังจะก้าวหยุดชะงัก สีหน้านางซีดขาวในใจก็ยิ่งตื่นตระหนก

ฉินลี่กุมมือเวินอวี่ไว้ทันทีสีหน้าเย็นยะเยือก “โสมนั่นเสียไปแล้ว”

ความหมายของมันก็คือ ไม่มีใครสามารถดูออกว่าโสมนั่นถูกสับเปลี่ยน

อีกอย่าง แม้มีพิษจริงก็เป็นหลัวเฟยที่ต้องการทำร้ายกู้อีอีเกี่ยวอะไรกับพวกเขา?

อย่างมากก็แค่ผลักฉินเสี่ยวเย่ว์ออกไปอีกคน เขายังสามารถทำให้ตัวเองใสสะอาดได้

“แม่นางเสี่ยวชิงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” กู้สื่อเห็นผู้คนด้านล่างเกิดโกลาหลก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

เฟิงหรูชิงยิ้มเย็น “แน่นอนว่ามีคนคิดจะวางยาพิษกู้อีอี”

วางยาพิษกู้อีอี?

กู้สื่อโกรธขึ้นมาในทันที คนทั้งคนราวกับสิงโตที่กำลังพิโรธ ไอสังหารฉายออกจากนัยน์ตา “ใคร? ใครกล้าวางยาพิษลูกสาวที่รักของข้า?”

กล้าวางยาพิษลูกสาวของเขาในจวนของเขา? ใครกล้าถึงเพียงนี้ กล้าทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้!

คนอื่นๆ มองหน้ากันไปมานัยน์ตาแฝงด้วยความไม่อยากเชื่อ

เป็นไปไม่ได้กระมัง ใครบ้างไม่รู้ว่ากู้อีอีเป็นลูกสาวสุดที่รักของกู้สื่อแล้วจะวางยาพิษทำร้ายนางได้อย่างไร?

ตอนแรกกู้สื่อก็ทำเพื่อลูกสาวสุดที่รักคนนี้ถึงได้ไต่เต้าขึ้นมา สุดท้ายก็จัดการนายท่านคนก่อนขึ้นครองตำแหน่งเสียเอง

ก็เพียงเพื่อให้มีอำนาจพอที่จะทำให้ใครๆ ไม่กล้าดูถูกถากถางกู้อีอี

เช่นนี้แล้วใครจะไม่รู้ว่ากู้สื่อรักทะนุถนอมลูกสาวคนนี้มากเพียงใด จะกล้าไปวางยาพิษทำร้ายนางหรือ?

“คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ฉินเสี่ยวเย่ว์ยิ้มเยาะ “เจ้าพูดตรงๆ ว่าหลัวเฟยคิดจะวางยาพิษกู้อีอีเสียก็สิ้นเรื่อง จำเป็นต้องอ้อมค้อมเช่นนี้ด้วยหรือ? โสมนี่หลัวเฟยต้องเหน็ดเหนื่อยกว่าจะหามาได้ ตอนนี้เจ้าทำมันเสียแล้วยังตั้งข้อหาที่ไม่สมควรให้ตระกูลหลัว เสี่ยวลี่เจ้าดูให้ดีๆ นี่ก็คือเพื่อนที่ดีของเจ้า”

นัยน์ตาหลัวลี่แฝงด้วยความครุ่นคิด

ท่านพ่อไม่มีทางวางยาพิษทำร้ายกู้อีอี ทว่าเสี่ยวชิงก็ไม่มีทางโกหกและไม่มีทางใช้นี่ทำร้ายคนอื่น

หรือว่าในเรื่องนี้ยังมีเรื่องอะไรที่นางยังไม่รู้?

ทว่าหลัวลี่เห็นเฟิงหรูชิงพูดจบก็ปิดปากเงียบไม่พูดไม่จา เห็นได้ชัดว่าไม่ยินดีที่จะพูดมากแม้แต่คำเดียวนางก็ถามไม่ถนัดจึงได้แต่รออยู่ข้างๆ ด้วยความกังวล

แม้นางจะหมดหวังกับหลัวเฟยแล้วทว่าอย่างไรหลัวเฟยก็เป็นพ่อของนาง

นางไม่อยากให้เขาทำผิดใหญ่หลวง และยิ่งไม่อยากให้น้ำพักน้ำแรงทั้งชีวิตของท่านปู่ต้องเสียเปล่า...

...

ค่ำคืนมืดมิดแม้แต่แสงจันทร์ยังถูกบดบังอยู่ในเมฆหมอก

จวนฝูจู่ในเวลานี้ยังมีแสงไฟสว่างเช่นเดิม ทุกคนล้วนเฝ้ารออย่างเงียบๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ชายแก่ผมขาวเดินเข้ามาด้วยความเร่งรีบภายใต้การนำทางของทหารอารักขาคนหนึ่งสีหน้าท่าทางเป็นกังวล

“นายท่าน ก่อนหน้านี้ที่บ้านข้าเกิดเรื่อง ลูกสาวของข้าไม่รู้ว่าเป็นอะไรป่วยข้าจึงรีบกลับไปรักษานางไม่ทันได้แจ้งนายท่าน จริงสิ นายท่าน...ท่านรีบร้อนเรียกข้ามาเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ? ใครป่วยหนักต้องการให้ข้ารักษาหรือ?”

ชายแก่ดูเป็นกังวลอย่างไม่อาจปิดมิด รีบเดินไปตรงหน้ากู้สื่อ

กู้สื่อหันไปมองเฟิงหรูชิง “แม่นางเสี่ยวชิง ท่านนี้ก็คือหมอของจวนฝูจู่ของพวกเรา ปรมาจารย์เฉียนคุน ผู้มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับปรมาจารย์ไห่หรง”