เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 826
ตอนที่ 826 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (15)
ปรมาจารย์เฉียนคุนใช้สายตาตื่นตกใจมองไปยังเฟิงหรูชิง
นางหนูคนนี้รีบร้อนเรียกหาเขาอย่างนั้นหรือ?
เฟิงหรูชิงกลับไม่พูดอะไร นางย่อตัวลงหยิบเศษโสมที่แตกขึ้นมาจาพื้นท่ามกลางสายตาทุกคน
เดิมทีโสมก็แตกง่ายอยู่แล้ว ไม่ระวังเพียงนิดเดียวก็สามารถแตกได้เหมือนกับกระจกอย่างไรอย่างนั้น
ทว่าเฟิงหรูชิงเก็บขึ้นมาเพียงชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง ในเนื้อใสๆ นั้นเห็นร่องรอยสีม่วงเลือนราง
เพราะว่าเนื้อโสมอยู่ภายในไม่เหมือนกับภายนอกจึงมองไม่ชัดเจนนัก
ตอนนี้เนื้อโสมนี่ขอเพียงมีสายตาที่ดีก็สามารถมองเห็นได้ แม้จะเป็นเพียงร่องรอยจาง ๆ เท่านั้น...
“ท่านมองออกหรือไม่ว่านี่คือยาวิเศษอะไร?” เฟิงหรูชิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
“นี่...” เฉียนคุนเบิกตาโต “นี่ไม่ใช่โสมใบม่วงหรอกหรือ? ใครเป็นคนนำโสมใบม่วงเข้ามา? นี่เป็ยาพิษเชียวนะ ทันทีที่ถูกพิษจะไม่มียาใดสามารถถอนพิษได้!”
แต่เดิมโสมใบม่วงก็คือโสมเชียนจี
ทว่าเงื่อนไขในการออกผลของโสมเชียนจีนั้นไม่เป็นที่แน่นอน
ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว ค่ำคืน รุ่งเช้า
มันอยากจะบานเมื่อไหร่ก็บานเมื่อนั้น
ทุกครั้งที่ออกผลจะมีเวลาเพียงหนึ่งวัน
โสมเชียนจีในหนึ่งวันนี้จะมีฤทธิ์บำรุงความงาม คนที่มีกระเต็มหน้าหากสามารถใช้ติดต่อกันหนึ่งสัปดาห์กระจะค่อยๆ หายไป
ทว่าเช่นเดียวกัน หลังจากผ่านพ้นหนึ่งวันไปแล้วโสมเชียนจีก็จะงอกใบสีม่วงออกมา
หลังจากนั้นมันก็จะมีชื่อว่าโสมใบม่วง
ก็เหมือนกับมันฝรั่งที่งอกจะมีพิษ โสมเชียนจีทันทีที่งอกใบสีม่วงออกมาก็จะเป็นพิษ
ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่โสมเชียนจีหายากเช่นนี้
มันออกผลไม่แน่นอนและยังมีฤทธิ์เพียงวันเดียว ทันทีที่เลยเวลาออกฤทธิ์ไปแล้วก็จะเป็นพิษ
สีหน้ากู้สื่อเขียวคล้ำหัวใจของเขาสั่นสะท้าน ความโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุดกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปจนหมด
ถ้าหาก...ไม่ใช่เพราะแม่นางเสี่ยวชิง ลูกสาวของเขาคงจะถูกคนเหล่านี้สะกดให้กลืนกินโสมใบม่วงลงไป
หากก่อนหน้านี้เฟิงหรูชิงถูกเขาไล่ออกจากจวนก็จะไม่มีใครขัดขวางลูกสาวของเขา
โชคดีที่ทั้งหมดยังทันเวลา...
ลูกสาวของเขายังมีชีวิตอยู่!
“นายท่าน” ปรมาจารย์เฉียนคุนยังคงบ่นไม่หยุด “เป็นใครกันที่ไร้คุณธรรมเอาโสมใบม่วงเข้ามา? แล้วยังเก็บโสมใบม่วงมาอย่างไร้คุณธรรม ดูจากภายนอกจะไม่เห็นว่ามีปัญหาใดๆ มีเพียงแต่ต้องทำให้ผลของมันแตกเท่านั้นจึงจะสังเกตเห็นเพียงเล็กๆ จากเนื้อที่อยู่ภายใน”
กู้สื่อเกิดพายุโมโหขึ้นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หลัวเฟย!”
ตระกูลหลัวสมควรตาย หลัวเฟยสมควรตาย!
ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ทว่าเพราะเขากับฉินเสี่ยวเย่ว์ที่สมควรตายนั่นเกือบจะทำร้ายลูกสาวสุดที่รักของเขา!
ต่อให้เขาจะโง่เง่าจนถูกคนหลอกแต่เขาก็ไม่อาจยกโทษให้เขา!
“หึ๊ ข้าคิดว่าตระกูลหลัวจะหาโสมเชียนจีมาได้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนหลอกใช้โสมใบม่วงมาสับเปลี่ยน”
“ระดับหกเหมือนกันแต่โสมใบม่วงไม่ได้ยากเย็นเช่นนั้น เพราะมันอยู่ได้หลายเดือนกว่าจะเหี่ยวเฉา”
“คิดไม่ถึงว่าหลัวเฟยที่ฉลาดสุขุมมาทั้งชีวิตกลับยังถูกคนปิดตา ทีนี้เป็นอย่างไรเล่าผิดใจกับนายท่านเสียแล้ว”
...
หลัวลี่ยืนงุนงงอยู่กับที่ฟังเสียงวิจารณ์เหล่านั้นแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ลำคอของนางแห้งผาก “ท่านบอกกับข้ามา ฉินเสี่ยวเย่ว์เป็นคนซื้อโสมมาผิดใช่หรือไม่? ท่านไม่มีทางทำความผิดเช่นนี้”
หากโสมนี่เคยผ่านมือท่านพ่อ ท่านพ่อไม่มีทางไม่สังเกต