เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 835

ตอนที่ 835 ความเสียใจของฉินเสี่ยวเย่ว์ (4)

เมื่อก่อนนางพูดเพียงไม่กี่คำหลัวลี่ก็ต้องฟังนางเป็นแน่ เหตุใดครั้งนี้นางอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นนี้แล้วหลัวลี่ยังไม่ใจอ่อนอีก?

“น้ำร้อนสาดใส่มือข้าเต็มๆ รอยแผลบนมือของข้าก็ยังอยู่”

นางยกหลังมือตัวเองขึ้น

แม้ว่านางจะจงใจไม่ใช้ยาวิเศษลบรอยแผลเป็นแต่แผลเป็นนั้นก็จางไปบ้างแล้ว ทว่ายังมองเห็นได้เช่นเดิมความเจ็บปวดที่นางได้รับในตอนนั้น

“ฉินเฟยเอ๋อร์คนที่พูดออกมาว่าเป็นเพื่อนเช่นเจ้าตอนนั้นทำอะไร? รู้ว่าข้าถูกน้ำร้อนลวกแท้ๆ เจ้าก็ยังรั้งข้าไว้ไม่ให้ข้าไปจะให้ข้ารับการขอโทษจากฉินเสี่ยวเย่ว์ให้ได้ ข้าไม่รับไม่ได้หรือ?"

“ข้า...” ฉินเฟยเอ๋อร์ไม่รู้จะทำอย่างไร “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเจ็บหนักเช่นนี้”

“ได้ เจ้าไม่รู้ว่าข้าเจ็บหนักแต่เจ้าก็ควรจะรู้ว่าข้าบาดเจ็บ หากเป็นเพื่อนจริงจะต้องถามข้าว่าข้าเจ็บตรงไหนต้องการการรักษาหรือไม่ แต่เจ้าไม่ถาม! เจ้าเพียงแค่ไม่ให้ข้าไป”

ต่อหน้าคำร้องของหลัวลี่ฉินเฟยเอ๋อร์เงียบสนิท

คนหนึ่งเป็นอา อีกคนเป็นเพื่อน นางไม่อยากให้พวกเขาผิดใจกันนี่ก็ผิดหรือ?

“ตอนนั้นเป็นเสี่ยวชิงที่ปรากฏตัวขึ้นพาข้าออกมา ข้ากับนางเพิ่งรู้จักกันวันเดียวแต่นางมองครั้งเดียวก็รู้ว่าข้าทนเจ็บอยู่ เหมือนกับมีมือมือหนึ่งดึงข้าออกมาจากเหวลึก”

ดังนั้นฉินเฟยเอ๋อร์มีตรงไหนเทียบเสี่ยวชิงได้?

มีหญิงสาวที่ยอดเยี่ยมอย่างเสี่ยวชิงแล้ว นึกไม่ถึงว่าตระกูลมู่ยังต้องการให้ฉินเฟยเอ๋อร์เข้าตระกูล...

“ตอนนี้ที่นางต้องการทำร้ายไม่เพียงแค่ตระกูลหลัวแต่เป็นคุณหนูกู้ด้วย! เจ้าให้ข้าขอร้องให้นาง? น่าขัน นายท่านตระกูลกู้รักทะนุถนอมคุณหนูกู้เพียงใดในจวนเทียนเสินใครบ้างไม่รู้? หากเจ้าอยากขอร้องเจ้าควรจะไปหานายท่านหรือคุณหนูกู้ เจ้าก็แค่ขี้ขลาด เจ้ากลัว กลัวว่าเจ้าร้องขอแล้วจะไม่เป็นประโยชน์แล้วยังพลอยทำให้ตระกูลฉินลำบากไปด้วย เจ้าคิดจะให้ข้าออกหน้า”

“ฉินเฟยเอ๋อร์ เจ้ามีตรงไหนที่คิดว่าข้าหลัวลี่จะทำเพื่อตระกูลฉินของเจ้าถึงขั้นนั้นกัน?”

ทุกคำทุกประโยคของหลัวลี่ทำให้ใจของฉินเฟยเอ๋อร์ตื่นตระหนก

นางไม่กล้าไปหากู้สื่อจริงๆ จึงได้คิดจะให้หลัวลี่ช่วย

แต่หลัวลี่ไม่เหมือนกันมิใช่หรือ

กู้อีอีไม่ได้ชอบเฟิงหรูชิงหรอกหรือ? แล้วหลัวลี่ก็มีความสัมพันธ์อันดีกับเฟิงหรูชิง นางไปขอร้องจะเหมือนกันได้อย่างไร?

หากนางเป็นหลัวลี่ย่อมไม่เป็นเช่นนี้แน่ เพื่อนมีเรื่องลำบากต้องการความช่วยเหลือ นางจะต้องยื่นมือเข้าช่วยไม่มีทางนั่งมองไม่สนใจ

“แล้วยังมีพวกท่าน” ดวงตาของหลัวลี่กวาดมองบรรดาคนตระกูลอื่นๆ ด้วยรอยยิ้มเสียดสี “พวกท่านหากคิดว่าฉินเฟยเอ๋อร์น่าสงสารต้องการคนช่วยพวกท่านก็ไปช่วยนางขอร้องสิ เช่นนี้แล้วข้าหลัวลี่จะนับถือว่าพวกท่านล้วนเป็นวีรบุรุษ”

บรรดาชายที่เดิมมีสีหน้าตำหนิติเตียนชะงักไปในทันทีก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

ไปขอร้องกู้สื่อ? นี่มันไม่ใช่ถอนขนบนหัวเสือหรอกหรือ? หาที่ตาย?

กู้อีอีกะพริบตาปริบๆ ยิ้มกว้าง “ข้าเห็นแล้วว่านางไม่เหมือนก่อน หากนางมาหาเจ้าให้ช่วยจริงๆ คนเช่นนี้เสี่ยวชิงจะต้องไม่คบเป็นแน่ ใช่หรือไม่?”

นี่เป็นครั้งแรกที่กู้อีอีมองหลัวลี่ใหม่และก็ยิ่งชื่นชม

“อื้อ...” เฟิงหรูชิงพยักหน้านิ่งเรียบ “แต่นางไม่มีทาง”

หลัวลี่ไม่มีทางใจอ่อนและยิ่งไม่มีทางปล่อยคนที่เคยทำร้ายนางไป

กู้อีอีหน้าแดงก้มศีรษะลงอย่างเอียงอาย

แต่ว่าฉากนี้อยู่ในสายตากู้สื่อพอดี ตาของเขากระตุกหลายครั้ง

ลูกสาว เจ้าอย่าคิดเข้าข้างตัวเองนัก

ถ้าหากหลัวลี่ขอร้องให้ฉินเสี่ยวเย่ว์จริง อย่าว่าแต่เฟิงหรูชิงเลยเป็นคนอื่นก็ไม่มีทางคบหากับคนเช่นนี้