เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 836

ตอนที่ 836 ความเสียใจของฉินเสี่ยวเย่ว์ (5)

ดังนั้นนางไม่ได้ทำเพื่อเจ้า จริงๆ!

แน่นอนว่าหากกู้สื่อกล้าพูดประโยคนี้ออกไปกู้อีอีต้องเอาชีวิตเขาแน่ เขาคิดดูแล้วเก็บเอาทุกคำเอาไว้ดีกว่า เหลือบมองเฟิงหรูชิงด้วยความขุ่นเคือง

สายตานั่นราวกับกำลังโทษว่าเฟิงหรูชิงลักเอาลูกสาวสุดที่รักของเขาไป

เฟิงหรูชิงชะงัก “เฉินเอ๋อร์ ดูเหมือนว่าข้าจะทำให้นายท่านจวนเทียนเสินไม่พอใจแล้วกระมัง?”

เหตุใดนางจึงรู้สึกว่านายท่านผู้นี้ใช้สายตาราวกับใบมีดมองนางเป็นครั้งคราว?

คงจะไม่ใช่ว่า...นายท่านเป็นตัดแขนเสื้อชอบหนานเสียน? หลังจากที่ไม่รู้ว่ารู้เรื่องความสัมพันธ์ของนางกับหนานเสียนมาจากไหน...ก็เป็นศัตรูกับนาง?

อื้อ มีความเป็นไปได้...

น่าเสียดายกั๋วซือเป็นคนปกติ ดูเหมือนจิ่วหมิงก็ชอบผู้ชายถึงเวลานางแนะนำจิ่วหมิงให้กั๋วซือดีหรือไม่? บางทีอาจจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีได้

กู้สื่อละสายตาจากเฟิงหรูชิงมุมปากยกยิ้ม “ลูกสาวตระกูลฉินดีจริงๆ”

ตั้งแต่เมื่อครู่ที่ฉินเฟยเอ๋อร์คุกเข่าสาวใช้หลิวสยาก็สงสารคุณหนูของตัวเองจับใจ ตอนนี้ได้ยินคำพูดของกู้สื่ออีกทั้งเห็นรอยยิ้มบนหน้าเขาก็รีบพยุงฉินเฟยเอ๋อร์ขึ้นจากพื้น

“คุณหนูนายท่านเอ่ยชมท่าน”

ตอนที่เอ่ยคำนี้ยังอดไม่ได้ถลึงตามองหลัวลี่อย่างได้ใจ

ต่อให้เมื่อครู่นางพูดมากเพียงใดแล้วอย่างไรเล่า? จิตใจดีงามของคุณหนูไม่ว่าใครก็ล้วนมองเห็น แม้แต่นายท่านก็ยังใจอ่อน

“ขอบคุณนาย...”

ฉินเฟยเอ๋อร์โน้มตัวลง คำขอบคุณยังเอ่ยไม่ทันจบเสียงที่แฝงด้วยความขบขันของกู้สื่อก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ผู้หญิงตระกูลฉินนี่ดีจริงๆ ใช้คุณธรรมผูกมัดเด็กสาวผู้บริสุทธิ์เอาไฟทั้งหมดดึงดูดไปที่ตัวนาง? แล้วอย่างไร? นางได้รับความอยุติธรรมแล้วพูดก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ได้? แล้วยังต้องถูกเจ้าใช้คุณธรรมผูกมัดอีกหรือ? ให้รับคำขอโทษจากคนที่ทำร้ายนาง?”

รอยยิ้มบางๆ ของฉินเฟยเอ๋อร์แข็งค้าง เอวของนางยังย่อลงไม่ทันเสร็จจะขึ้นก็ไม่ใช่ลงก็ไม่ใช่อึดอัดยิ่งนัก

ที่ทำให้นางยิ่งไม่อาจรับได้ก็คือการดูหมิ่นนี้

หากนายท่านจะพูดเหตุใดไม่พูดทีเดียวให้จบ? เหตุใดต้องทำให้นางอึดอัดใจเช่นนี้?

“ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เจ้ามีสิทธิ์อะไรคิดว่าแม่นางตระกูลหลัวจะขอร้องแทนฉินเสี่ยวเย่ว์แล้วข้าจะปล่อยนางไป? คนที่ทำร้ายลูกสาวของข้าไม่ว่าใครล้วนต้องตาย คนที่ขอร้องก็มีโทษเช่นเดียวกัน เช่นนี้แล้วเจ้ายังจะบีบให้แม่นางตระกูลหลัวขอร้องแทนเจ้าหรือไม่?”

รอยยิ้มบนใบหน้ากู้สื่อค่อยๆ หายไป มองฉินเสี่ยวเย่ว์อย่างถือตัว

สีหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์ยิ่งขาวยิ่งกว่าเก่ากำหมัดแน่น

นายท่านเอ่ยออกมาแล้วนางจะพูดอะไรได้อีก? หากยังให้หลัวลี่ขอร้องคนอื่นๆ ก็จะรู้สึกว่านางต้องการบีบให้นางตายหรอกหรือ?

แต่นาง...แค่ต้องหาการให้ท่านอามีชีวิตอยู่ก็เท่านั้น แม้ว่าจะได้รับโทษแต่มีชีวิตอยู่ก็ดีกว่าตายไป นางไม่ได้เห็นแก่ตัวจริงๆ

เช่นนี้ก็ผิดหรือ?

สายตาฉินลี่เย็นลง ทว่าต่อหน้ากู้สื่อในตอนนี้เขาเพียงแค่ตีหน้านิ่งไม่พูดอะไร

“นายท่าน” เวินอวี่ทนดูต่อไปไม่ไหว “เฟยเอ๋อร์ของข้าหวังดี เหตุใดจึงต้องไม่ปล่อยเด็กสาวคนหนึ่งเช่นนี้ด้วย? ข่มเหงนาง?”

กู้สื่อยิ้มเย็น “ข่มเหงคนจะมีใครเก่งไปกว่าฉินเฟยเอ๋อร์? เจ้าก็รู้ว่านางเป็นเด็กสาวหรือ? เช่นนั้นนางหนูตระกูลหลัวเล่า? หากนางหนูตระกูลหลัวรับปากนางข้าไม่ปล่อยตระกูลหลัว หากไม่รับปากก็ทำให้บรรดาคนหนุ่มสาวจวนเทียนเสินตีตัวออกห่างจากนาง? ใช้ความผิดที่เห็นคนตายไม่ช่วยสาดใส่นาง?”

เขารำคาญที่สุดก็คือผู้หญิงที่ร้องห่มร้องไห้ทั้งวี่ทั้งวัน เรื่องอะไรก็ทำไม่ได้แล้วยังทั้งบอบบางทั้งอ่อนแอ ใช้ข้ออ้างว่าหวังดีผลักคนลงไปในนรก