เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 848

ตอนที่ 848 ผู้เฒ่าตระกูลมู่ผู้ร้องไห้โวยวาย (2)

ไม่มีเฉินชิงเยียนโผล่มากระตุ้นท่านผู้เฒ่าบ่อยๆ สติของท่านผู้เฒ่าก็ฟื้นคืนมาบ้าง กลับโมโหโวยวายหนักกว่าเก่า ย้ายออกจากจวนหนีมาอยู่กับนายน้อย

เขาบอกหลายครั้งแล้วว่าช่วงนี้เฉินชิงเยียนไม่อยู่ในตระกูลมู่ ท่านผู้เฒ่าก็ไม่เชื่อเป็นตายก็ไม่ยอมอยู่ในจวนจะหนีออกมาที่นายน้อยอย่างเดียวไม่ยอมไปไหน

“ข้าไม่เชื่อ ผู้หญิงคนนั้นชั่วร้ายยิ่งนักข้าปวดหัวทุกครั้งที่เห็นนาง อยู่กับมู่ชิงอิ้นนี่ค่อยสบายหน่อย หัวก็ไม่ปวดแล้วไม่อยากนอนแล้วด้วย ข้าไม่กลับไปหรอก” ท่านผู้เฒ่าทำเสียงหึ๊

คิ้วพ่อบ้านขมวดน้อยๆ รู้สึกถึงความผิดปกติแต่กลับยังไม่พบว่าตรงไหนที่มันผิดแปลกไป

“เสี่ยวชิงอิ้น” ทันทีที่ท่านผู้เฒ่าเห็นมู่ชิงอิ้นก็รีบเดินเข้าไปดึงมือเขาไว้ตาเป็นประกาย “เหตุใดไม่เจอกับพักเดียวเจ้าถึงโตขึ้นเพียงนี้แล้ว? ข้าจำได้ว่าตอนนั้นตัวเจ้ายังเล็กเท่านี้ เดี๋ยวเดียวก็ยืดสูงขึ้นมาแล้ว”

พ่อบ้าน “...”

นายท่าน ตอนนี้ท่านมีสติดีหรือกำลังสติเลอะเลือนกัน?

มู่ชิงอิ้นยิ้มอย่างจนใจ “ท่านพ่อ อีกครึ่งปีข้าก็จะสามสิบแล้ว”

“เร็วถึงเพียงนี้เลยหรือ เช่นนั้นภรรยาของเจ้าเล่า? เจ้าจะสามสิบแล้วยังไม่หาภรรยากลับมาอีก? มู่หลิงเจ้าชั่วนั่นชอบรังแกซู่อี เสี่ยวชิงอิ้นเจ้านิสัยดีมาตั้งแต่เล็ก หรือไม่ข้าให้ซู่อีหย่ากับมู่หลิงแล้วเจ้าก็สู่ขอซู่อีซะ?”

ใบหน้าโดดเด่นของมู่ชิงอิ้นปรากฏความกระดากอาย

ท่านพ่อ นั่นไม่ใช่แค่พี่สะใภ้แต่ยังเป็นพี่สาวคนโตอีกแล้ว ท่านพูดเช่นนี้เกิดให้พี่สะใภ้รู้เข้าวันหน้าพวกเราจะเจอหน้ากันได้อย่างไร?

“หึ๊ ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าทั้งสองคนล้วนมีแต่ทำให้คนอื่นเป็นกังวล”

ท่านผู้เฒ่าโมโหผลักมู่ชิงอิ้นออก

“ให้กำเนิดพวกเจ้าสองคนไม่สู้ข้ามีลูกสาวเสียยังดีกว่า คนหนึ่งไม่รู้จักเห็นค่าสิ่งสำคัญ อีกคนก็อายุขนาดนี้แล้วยังไม่แต่งงาน มีลูกสาวยังดีกว่า ลูกสาวดี เอาอกเอาใจว่านอนสอนง่ายเหมือนซู่อีดีกว่า ลูกชั่วนี่มีแต่ทำให้ข้าโมโหจนตาย”

มู่ชิงอิ้นถอนหายใจ “ท่านพ่อข้าร่างกายไม่แข็งแรงไม่รู้ว่าจะมีชีวิตได้นานเท่าไร แล้วเหตุใดข้าจะต้องไปทำให้หญิงอื่นต้องพลอยลำบากด้วยเล่า?”

“ข้าไม่สน ข้าจะเอาลูกสะใภ้ ข้าจะเอาลูกสะใภ้ ถ้าเจ้าไม่ไปเอาซู่อีกลับมาให้ข้าก็ต้องไปหาลูกสะใภ้ที่มีฝีมือการทำอาหาร หน้าตาดี นิสัยอ่อนโยนและก็เข้มงวดเหมือนซู่อีกลับมาให้ข้า”

“ท่านพ่อ...”

“เจ้าไม่หาลูกสะใภ้กับมาให้ข้าต่อไปข้าจะไม่กินไม่ดื่ม ให้ข้าหิวตายไปซะให้สิ้นเรื่อง”

“...”

มู่ชิงอิ้นยังอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างทว่าพ่อบ้านก็รีบขัดเขาเอาไว้

“นายน้อย ตอนนี้นายท่านก็คือเด็กคนหนึ่ง เขาเกิดโมโหขึ้นมาใครก็ไม่ยอมฟัง ตามใจเขาก็พอแล้ว”

“แต่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่อาจ...”

“นายน้อย” ดวงตาพ่อบ้านมีน้ำตาคลอถอนหายใจเบาๆ “ร่างกายนายท่านก็ไม่แข็งแรง ท่านหมอบอกว่าเป็นเช่นนี้ต่อไปนายท่านก็จะอยู่ได้ไม่นานแล้ว ถ้าหากนายน้อยไม่อยากสู่ขอภรรยาก็ไปเกลี้ยกล่อมฮูหยินรองเถอะ ต่อให้นางไม่ยินดียกโทษให้นายท่านรองก็ต้องกลับมาดูนายท่าน”

“ทุกครั้งที่นายท่านสติเลอะเลือนจะบ่นหาซุปไก่งวงของฮูหยินรองตลอด นี่ก็บ่นมาสิบกว่าปีแล้วเมื่อไรนางจะพาคุณชายหนานเสียนกลับมา? ตอนที่ฮูหยินรองอยู่นางมักจะอ่อนโยนและอดทนต่อท่าน หากท่านไปร้องไห้ต่อหน้าฮูหยินรองเสียหน่อย กอดขานางขอร้องเสียหน่อย พอฮูหยินรองใจอ่อนไม่แน่อาจจะกลับมา...”