เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 847

ตอนที่ 847 ผู้เฒ่าตระกูลมู่ผู้ร้องไห้โวยวาย (1)

ชายหนุ่มสังเกตถึงแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างถานซวงซวง สายตาของเขาละจากหนังสือมองไปยังถานซวงซวงด้วยความเย็นชา

มองเพียงครั้งเดียวเขาก็จำหญิงสาวตรงหน้าได้

อนุที่พี่ชายที่แสนดีของเขาพากับมาจากข้างนอก

ความจริงแล้ววันแรกที่ถานซวงซวงมามู่ชิงอิ้นก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ทว่านางในตอนนั้นทะเลาะกับเฉินชิงเยียนจนไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นคนที่อ่านหนังสืออยู่ที่มุมคนเดียว

และด้วยเหตุนี้ทำให้เขาได้เห็นละครชั้นดี

“ท่านอาน้อย...”

ถานซวงซวงเห็นมู่ชิงอิ้นมองมาทางนางก็ตื่นเต้นจนเสียงติดๆ ขัดๆ

นายน้อยตระกูลมู่เป็นน้องชายของมู่หลิง นางที่เป็นผู้หญิงของมู่หลิงเรียกว่าท่านอาน้อยก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

มู่ชิงอิ้นขมวดคิ้วน้อยๆ สักพักคิ้วที่ขมวดของชายหนุ่มก็ค่อยๆ คลายลงแล้วลุกขึ้นยืน

“ดูเหมือนว่าจะเป็นเฉินชิงเยียนอีกคน”

ถานซวงซวง “…?”

นี่ท่านหมายความว่าอย่างไร?

เอานางไปเปรียบเทียบกับเฉินชิงเยียนงั้นหรือ?

ผู้หญิงโหดร้ายเช่นเฉินชิงเยียนเปรียบเทียบกับนางได้หรือ?

มู่ชิงอิ้นยิ้มเย็น “ก็แค่อนุคนหนึ่งกล้าใช้ฐานะพี่สะใภ้ของข้ามาเรียกข้า อนุเป็นเพียงบ่าวรับใช้ของตระกูลมู่ของข้า ฮูหยินรองของตระกูลมู่มีเพียงคนเดียวตลอดไป ไม่ว่าเจ้าหรือเฉินชิงเยียนก็ล้วนไม่คู่ควร!”

ตั้งแต่พี่สะใภ้จากไปสายตาของพี่ใหญ่นับวันจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ

ผู้หญิงที่หามา...แต่ละคนยิ่งแย่ลง

มู่ชิงอิ้นไม่ยินดีจะอยู่ร่วมกันถานซวงซวง เขาหันหลังแล้วเดินไปทางที่มีเสียงดังโวยวายดังออกมา

ถานซวงซวงกำหมัดแน่น สายตาของนางมองตรงไปยังทิศที่มู่ชิงอิ้นจากไปแล้วหรี่ตาลงน้อยๆ

ทันใดนั้นก็เผยรอยยิ้มงดงามและอ่อนหวานออกมา

ตอนอยู่แคว้นหลิวอวิ๋น หลิ่วอวี้เฉินเคลิบเคลิ้มหลงใหลนาง ต่อมาหลิ่วฟู่ยงก็ไม่ลังเลที่จะทะเลาะกับภรรยาของตัวเองเพื่อนาง

สุดท้ายแล้วแม้แต่มู่หลิง...ก็ยังกลายเป็นผู้ชายของนางแล้ว

นางไม่เชื่อว่าคนไร้ค่าที่ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนนี้จะหนีรอดจากเสน่ห์ของนาง

แม้ว่า...นางจะไม่สามารถอยู่ร่วมกับชายหนุ่มที่สูงส่งดุจดวงจันทร์ตรงหน้านี้ได้ ทว่านางเคยลิ้มรสชาติของการเป็นผู้หญิงแล้ว มู่หลิงในตอนแรกยังรุนแรงเช่นนั้นทำให้นางไม่อาจลืมเลือนได้ ทว่าหลังจากกลับมาถึงตระกูลมู่ก็ไม่แตะต้องนางอีกเลย อย่างไรนางก็ต้อง...บรรเทาความว่างเปล่าและความเหงาในใจ

ผู้ชายอย่างมู่ชิงอิ้นเป็นคู่ที่ดีที่สุดของนางอย่างไม่ต้องสงสัย

...

“พ่อบ้าน เจ้าอย่ามาขวางข้าอีก!”

ส่วนลึกของลานที่แยกไกลออกมา ท่านผู้เฒ่าผลักพ่อบ้านออกใบหน้าสูงวัยของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “ข้าจะไปหาซู่อี! เขารับปากกับข้าว่าจะพาซู่อีกลับมา นี่ผ่านไปนานเท่าไรแล้วลูกสะใภ้ของข้ายังไม่กลับมาอีก ปีศาจจิ้งจอกนั่นยังอยู่ในตระกูลมู่ทั้งวันทั้งคืน!”

ในใจพ่อบ้านมีความขมขื่นที่ยากจะเอ่ย

เดิมท่านผู้เฒ่าก็สติเลอะเลือนอยู่แล้วตอนนี้พลังยังถดถอยอีก จะออกไปหาซู่อีได้อย่างไร?

ความโชคดีเพียงอย่างเดียวก็คือ แม้ลานข้างนอกนี้จะแยกห่างไกลออกมาเสียหน่อยทว่าเหมาะแก่การหล่อเลี้ยงคน ตั้งแต่ย้ายออกมาร่างกายของท่านผู้เฒ่าก็ดีขึ้นไม่น้อยไม่ง่วงหงาวหาวนอนเช่นนั้นแล้ว

“นายท่าน ช่วงนี้เฉินชิงเยียนไม่ได้อยู่ในตระกูลมู่จริงๆ วันคล้ายวันเกิดของนายท่านกำลังจะมาถึง นางบอกว่าจะจัดเตรียมของขวัญให้ท่านด้วยตัวเองแล้วก็ออกจากตระกูลมู่ไปหลายวันแล้ว”

งานเลี้ยงของจวนฝูจู่ผ่านไปนานแล้ว ทุกคนล้วนรู้ว่านายท่านรองกับชิงเยียนฮูหยินถูกปฏิเสธอยู่นอกประตู และหลังจากวันนั้นไม่นานชิงเยียนฮูหยินก็พามู่ฮวนออกจากจวนเทียนเสินไป ออกไปเตรียมของขวัญวันเกิดให้กับท่านผู้เฒ่า

เดิมเรื่องเหล่านี้ให้บ่าวรับใช้จัดเตรียมให้ก็พอแล้ว ทว่าวิธีของเฉินชิงเยียนนั้นร้ายกาจยิ่งนัก บอกว่าจัดเตรียมด้วยตัวเองจะเป็นการแสดงถึงความกตัญญูมากกว่า ทำให้นายท่านรองซึ้งจนแทบจะประเคนตระกูลมู่ให้นาง