เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 813
ตอนที่ 813 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (2)
“ข้ากับหลัวลี่ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน”
สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์อึ้งงัน จากนั้นก็ถอนใจ
ส่วนทำไมถึงเป็นอย่างนี้ เกรงว่าตัวนางก็ไม่รู้ชัดเช่นกัน
“แต่ข้าไม่ชอบเจ้า”
ประโยคถัดมาของเขายังคงเย็นชาไร้อารมณ์ ไม่เหลือที่ยืนให้สักนิด
เขากับหลัวลี่ไม่ความสัมพันธ์อะไรกันจริงๆ ก็แค่หลัวลี่เป็นแม่นางที่ชอบชิงชิงเท่านั้นเอง
ขอเพียงเป็นคนที่ชิงชิงชอบ เขาล้วนนับเป็นสหายทั้งสิ้น
วันนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครดูหมิ่นชิงชิงทั้งนั้น
“เฉินเอ๋อร์...”
ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าซีดขาวราวกับหิมะ เงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยความแตกตื่นและสงสัย “ข้าเป็นพี่สาวของเจ้า!”
ชายหนุ่มเม้มปากไม่พูดจา สีหน้าเย็นชา ไม่รับน้ำใจคน
“ฉินเฉิน!”
เสียงหัวเราะเย็นชาดังมาจากด้านหลัง
ไม่ช้าก็เห็นหลัวเฟยเข้ามาพร้อมฉินเสี่ยวเย่ว์
ผูกสมัครรักใคร่เป็นอย่างยิ่ง
เพียงแต่บนใบหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์เวลานั้น ยังเจือด้วยรอยยิ้มเย็นชาประชดประชัน มองฉินเฉินอย่างดูแคลน “คิดไม่ถึงว่าเฟยเอ๋อร์เพิ่งออกมาได้ไม่นาน เจ้าก็รังแกนางขนาดนี้แล้ว ลืมแล้วหรือ หากไม่ใช่ตระกูลฉิน ตอนนี้เจ้าเป็นคนเก็บขยะกินอยู่ที่ไหนยังไม่รู้เลย เจ้าจะมีชีวิตทั้งกินอิ่มมีอาภรณ์ดีๆ สวมใส่เช่นตอนนี้หรือ”
เดิมคนทั้งหลายกำลังยิ้มเยาะตระกูลฉินอยู่หลังจากได้ยินคำพูดนี้ ก็สงบเงียบ
ฉินเฉินเป็นลูกเลี้ยงตระกูลฉิน เขาถูกพ่อแม่ทอดทิ้งเกือบตายอยู่ภายนอกแล้ว
ตระกูลฉินมีเมตตารับเขากลับมาเลี้ยง
ให้ตำแหน่งสูงส่งและให้เกียรติแก่เขา ทั้งมอบสภาพแวดล้อมในชีวิตที่ดีกับเขา
แต่ตอนนี้ ลูกเลี้ยงตระกูลฉินผู้นี้กลับทำเกินเลยกับลูกสาวภรรยาเอกตระกูลฉิน ช่างเป็นพวกเนรคุณจริงๆ !
“เรื่องนี้ ฉินเฉินทำเกินไปจริงๆ ข้าได้ยินว่าตระกูลฉินดูแลเขาเหมือนลูกชายแท้ๆ ตั้งแต่เล็กฉินเฟยเอ๋อร์เอ็นดูเขา ไม่คิดว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้ได้”
“เพื่อผู้หญิงสองคนนั้น เขาไร้มารยาทกับพี่สาวตัวเอง คนเนรคุณเช่นนี้ หากอยู่ในบ้านข้า คงตีเขาตายไปนานแล้ว”
“ตระกูลฉินมอบชีวิตให้เขา ให้อาหารกับเขา คนเราต้องรู้จักบุญคุณ คนอย่างฉินเฉินข้าเพิ่งเคยพบเป็นคนแรก...”
ปัง!
คนที่พูดอย่างยินดีผู้นั้น มีเถาวัลย์เลื้อยขึ้นที่ขาเขาอย่างน่าตกใจ
เถาวัลย์พันรอบกายเขาในฉับพลัน ดึงร่างเขาล้มกระแทกลงพื้นอย่างแรง
คนทั้งหมดต่างหยุดวิพากษ์วิจารณ์ มองไปที่เถาวัลย์ตามสัญชาตญาณ...
ด้วยเหตุนี้ คนทั้งหลายถึงเห็นอย่างชัดเจนว่า เถาวัลย์เหล่านั้นเลื้อยออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของเฟิงหรูชิง ราวกับมือโบกพัดไปมาท่ามกลางสายลม
“เสี่ยวชิง...” หลัวลี่อยู่ใกล้กับเฟิงหรูชิงมาก ย่อมรับรู้ถึงแรงกดดันรอบด้าน นางหันกลับไปมองอย่างยากลำบาก มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตกตะลึง
หญิงสาวยังหน้าตาสงบนิ่งราวสายน้ำ
แต่นางสัมผัสได้ว่าภายใต้ความสงบนั้นซ่อนงำพายุฝนเอาไว้
“เฉินเอ๋อร์ มานี่!”
ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ยปาก
ฉินเฉินเดินไปข้างกายเฟิงหรูชิงอย่างเชื่อฟัง ยืนนิ่งไม่ขยับ
ฉินเฉินเป็นเช่นนี้ ฉินเฟยเอ๋อร์เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก นางตะลึง มองใบหน้าเฟิงหรูชิงอย่างไม่รู้ตัว
“ผู้อื่นด่าเจ้า ทำไมเจ้าไม่พูดสักประโยค” เฟิงหรูชิงถามเสียงเรียบ
ฉินเฉินอึ้งไป แต่ไรมาเขาไม่ชอบอธิบายอะไรเพื่อตัวเอง คำพูดคนอื่นไม่อาจทำร้ายเขาได้สักน้อย
เขาไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้
คนที่เขาใส่ใจ มีเพียงนางคนเดียวตลอดไป
“ต่อไปใครรังแกเจ้า เจ้าโต้ตอบพวกมันกลับไปให้หมด คนของข้าไม่เคยถูกใครรังแกมาก่อน”