เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 812

ตอนที่ 812 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (1)

หากความสัมพันธ์ไม่ดีพอ สนิทกันเกินไป นางจะเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร

หลัวลี่เบะปาก เมื่อก่อนนางตาบอดถึงได้รู้สึกว่าฉินเฟยเอ๋อร์ไม่เลวเลย

ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนสิ่งที่จ่ายเงินออกไปหลายปีนี้ล้วนเอาไปเลี้ยงสุนัขจนหมดสิ้น

“หลัวลี่” เฟิงหรูชิงน้ำเสียงเกียจคร้าน ดังขึ้นเนิบๆ ภายใต้แสงจันทร์ “ข้าหิวแล้ว พวกเราไปหาที่พักกันสักหน่อยเถอะ”

“ได้”

หลัวลี่รั้งสายตากลับมา

ถูกแล้วสหายที่แท้จริงสมควรเป็นแบบเสี่ยวชิง ไม่ใช่คนที่เอาแต่ให้นางถอยให้คนอื่นตลอด

“หยุดนะ!”

หลัวลี่เพิ่งหมุนตัวเตรียมจากไป สาวใช้ข้างกายเฉินเฟยเอ๋อร์ก้าวออกมา เอ่ยด้วยโทสะ “คุณหนูหลัว คุณหนูข้าดีกับท่านจากใจจริง ยามนี้ทำไมท่านถึงทำกับนางเช่นนี้ น่าขันก็คือคุณหนูข้ายังเอาแต่คิดเพื่อท่านอยู่ตลอด”

“หลิวสยา!” ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าซีด ตวาดห้าม “เจ้าหยุดเหลวไหลได้แล้ว!”

ที่นี่คือจวนฝูจู่ หากทะเลาะกับหลัวลี่ขึ้นมาจริงๆ จะเกิดผลกระทบกับชื่อเสียงตระกูลฉินอย่างร้ายแรง

นางมิอาจปล่อยให้สาวใช้เหิมเกริมได้

“คุณหนู...” หลิวสยาเบะปากอย่างกล้ำกลืนมองฉินเฟยเอ๋อร์ “ทั้งๆ ที่คุณหนูหลัวทำเกินไปแท้ๆ รวมถึงผู้หญิงข้างกายนางผู้นั้นด้วย ไม่รู้ว่าเป็นหญิงเถื่อนมาจากตระกูลไหน คุณหนูหลัวพานางเข้าจวนฝูจู่โดยพลการ ย่อมล่วงเกินคุณหนูใหญ่จวนฝูจู่”

ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าตื่น มาถึงตอนนี้นางค่อยฉุกคิดเรื่องเหล่านี้ได้

หากเฟิงหรูชิงเป็นสาวใช้หลัวลี่ก็ช่างเถอะ แต่นางมีที่มาไม่ชัดเจน หลัวลี่พานางเข้าจวนฝูจู่โดยพลการ ต้องนำความวุ่นวายสู่ตระกูลหลัวแน่

ยิ่งกว่านั้นกู้อีอีนิสัยไม่ค่อยดีนัก อารมณ์ร้อนขี้โมโห หากบังเกิดโทสะต่อหลัวลี่ขึ้นมาภายหน้าหลัวลี่ก็ยากจะอยู่ในจวนเทียนเสิน

“หลัวลี่...”

ฉินเฟยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ขณะเตรียมใช้คำพูดราวผู้ใหญ่สั่งสอนคน กลับพบว่าชายหนุ่มข้างกายหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

รอนางได้สติกลับมา ชายหนุ่มก็หยุดอยู่ตรงหน้าสาวใช้ ชายเสื้อโบกเปิดกระแสลมพัดร่างสาวใช้ลอยออกไป

ตุบ นางตกลงกลางฝูงชน

จวนฝูจู่ที่กำลังครึกครื้นพลันเงียบสงบลง

เงียบถึงขั้นได้ยินเสียงเข็มตกลงพื้น

ทุกคนมองสาวใช้บนพื้นด้วยแววตาตะลึง จากนั้นเงยหน้าขึ้น สายตาที่มองใบหน้าชายหนุ่มสง่างามขมขื่นนั้นแฝงไปด้วยความแตกตื่น

“เฉินเอ๋อร์ เจ้า...” ฉินเฟยเอ๋อร์แววตาตะลึง มองฉินเฉินอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

เพราะอะไร...

เพราะอะไรฉินเฉินถึงลงมือกับสาวใช้นางกระทันหัน

หลิวสยาเป็นสาวใช้นาง จะตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของด้วย นับประสาอะไรกับที่แห่งนี้ยังมีคนอีกมากมาย

ต่อไปจะให้นางเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ชายหนุ่มเดินไปข้างกายหลิวสยา

เขาเหยียบปากนาง บรรยากาศแสงจันทร์เย็นเยียบอาบชุดยาวของชายหนุ่ม ใบหน้าเขาไร้อารมณ์ สีหน้าเย็นชา

หลิวสยาเจ็บจนน้ำตาไหล กลับไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ น้ำตาเอ่อร้นดวงตา ใช้สายตาอ้อนวอนมองฉินเฟยเอ๋อร์

ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าซีด “เฉินเอ๋อร์ เจ้าคิดทำอะไรกันแน่ หลิวสยาเป็นสาวใช้ข้านะ ข้ารู้ว่าเจ้าชอบลี่เอ๋อร์ หากหลิวเสียเอ่ยอะไรผิดไป ข้าขอโทษเจ้าแทนนาง เจ้าปล่อยนางก่อน”

ฉินเฉินขมวดคิ้ว กวาดตาเย็นชามองฉินเฟยเอ๋อร์

แววตาเขาคมกริบเสียดกระดูก เป็นสายตาที่ฉินเฟยเอ๋อร์ไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้นางตัวสั่นเล็กน้อย