เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 838

ตอนที่ 838 ศัตรูของชายทั้งใต้หล้า (2)

“ท่าน...” ฉินเฟยเอ๋อร์เงยหน้าซีดขาวขึ้น ร่างกายที่อ่อนแอไม่อาจต้านทานแรงลมนั้นซวนเซราวกับรับความอยุติธรรมเช่นนี้ไม่ไหว

กู้อีอีหัวเราะออกมา “คุณหนูใหญ่ตระกูลฉิน เจ้าบอกว่าต้องใจกว้างต่อผู้อื่นมิใช่หรือ? เป็นอะไรไป? เกิดขึ้นกับตัวเจ้าแล้วเจ้าก็รับไม่ได้แล้วงั้นหรือ? เอาอย่างนี้แล้วกันข้าคิดว่าที่ตระกูลฉินของเจ้าไม่เลว ไม่สู้เจ้าละทิ้งของรักของเจ้าให้เป็นที่พำนักของเฟิงหรูชิง ยังมีอีกเสื้อผ้าบนตัวเจ้าข้าก็ชอบมาก ไม่สู้ถอดออกมาให้ข้า? คุณหนูตระกูลฉินอ่อนโยนจิตใจดีเช่นนี้คงจะไม่มีทางปฏิเสธคำขอของข้า”

ทุกคน “...”

เจ้าเป็นปีศาจหรือ?

แต่นอนว่าสำหรับชื่อเสียงอันงดงามของความใจกว้างและอ่อนโยนของฉินเฟยเอ๋อร์ไม่มีผู้ใดไม่รู้ไม่เห็น

กู้อีอีดูหมิ่นสิ่งนี้มาโดยตลอด

หากเจ้าใจกว้าง คนอื่นตีเจ้าหนึ่งฝ่ามือเจ้าอย่าโต้ตอบ

หากเจ้าอ่อนโยน เช่นนั้นของของเจ้าที่คนอื่นชอบเจ้าก็ต้องมอบออกมา

มีสิทธิ์อะไรให้เพื่อนตัวเองรับความอยุติธรรม? แล้วยังต้องทนละทิ้งของรัก? สุดท้ายแล้วก็ทำชื่อเสียงดีงามให้เจ้า?

น่าเสียดาย ตอนที่หลัวลี่ขัดแย้งกับคนอื่นนางเพียงวิ่งออกมายืนอยู่ตรงหน้าหลัวลี่โดยไม่สนใจอะไร ใช้ชื่อเพื่อนแสดงเป็นคนดีเสียเต็มประดา

ดังนั้นกู้อีอีจึงดูหมิ่นหลัวลี่มากเช่นกัน

มีสิทธิ์อะไรฉินเฟยเอ๋อร์ให้เจ้าทนเจ้าก็ต้องทน? มีสิทธิ์อะไรนางให้เจ้าส่งของให้เจ้าก็ต้องส่ง?

แต่ว่านั่นก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว

การเปลี่ยนแปลงของหลัวลี่ทำให้กู้อีอีเปลี่ยนความคิดตัวเองไปเช่นกัน มีเพียงแบบนี้เท่านั้นจึงจะสามารถทำให้นางเห็นค่าได้

หลังจากกู้อีอีพูดเสียดสีไปก็ไม่แม้แต่จะมองฉินเฟยเอ๋อร์ แย้มยิ้มหันไปมองเฟิงหรูชิง

“เสี่ยวชิง เจ้าคิดว่าข้าพูดเป็นอย่างไร?”

เฟิงหรูชิงบิดขี้เกียจ “ข้าเหนื่อยแล้ว...”

“ได้” กู้อีอียิ้มกว้างแล้วเงยหน้าขึ้นเอ่ย “ท่านพ่ออย่ามัวเสียเวลาเลย ไม่เห็นหรือว่าเสี่ยวชิงของข้าเหนื่อยแล้ว? จัดการเรื่องที่ควรจัดการเสียไล่ที่ควรไล่ไป งานเลี้ยงคืนนี้ควรจะเริ่มได้แล้ว”

หัวใจกู้สื่อกระตุก

บรรพบุรุษตัวน้อยของเขาไม่ว่าต่อหน้าผู้ใดก็ไม่อ่อนโยน

ดูเหมือนว่ามีเพียงกับเฟิงหรูชิงเท่านั้นถึงจะเป็นเช่นนี้

“เข้ามา ไล่คนตระกูลฉินออกไปให้ข้า! ยกเว้นฉินเฉินกับฉินเสี่ยวเย่ว์”

ฉินเสี่ยวเย่ว์ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ส่วนฉินเฉิน...

นายท่านสามารถอยู่มาได้จนถึงวันนี้สายตาย่อมไม่เลว เห็นได้ชัดว่าเจ้าเด็กนี่กับแม่นางเสี่ยวชิงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา

หากขับไล่เขาออกไป บรรพบุรุษตัวน้อยของเขาไม่สู้ตายกับเขาเพื่อแม่นางเสี่ยวชิงหรอกหรือ?

แตะไม่ได้

“ไม่ต้องไล่พวกเราไปเอง” ฉินลี่สีหน้าเย็นยะเยือก “แต่ว่าฉินเฉินเป็นลูกชายของข้า เขาก็ต้องไปกับข้าด้วย!”

ฉินเฉินราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“ฉินเฉิน!” ฉินลี่ขมวดคิ้ว “แม้แต่คำพูดของพ่อเจ้าก็ไม่ฟังหรือ?”

เจ้าเด็กนี่ไม่เห็นหรือว่าเฟยเอ๋อร์ถูกรังแกเช่นนี้ ตระกูลฉินก็เสียหน้าไปหมดสิ้นเขายังไม่ขยับเขยื้อนอีก เป็นหมาป่าตาขาวอกตัญญูจริงๆ!

กู้สื่อเห็นท่าทีของฉินลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องของตระกูลฉิน เขาในฐานะนายท่านจวนไม่อาจยื่นมือเข้าไปสอด

“เฉินเอ๋อร์!” ในใจฉินลี่มีไฟโกรธลุกท่วมอยู่นานแล้วทว่าบนใบหน้าจำต้องรักษาความสงบนิ่งเรียบเอาไว้ “เจ้ากลับไปกับข้า”

“ท่านพ่อ...”

ฉินเฟยเอ๋อร์ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของฉินลี่ฉีกยิ้มบางๆ “แม้เฉินเอ๋อร์จะเป็นลูกเลี้ยงตระกูลเราแต่เขาก็เจตนาของตนเอง หากเขาไม่ยินดีจะกลับก็อย่าบีบบังคับเลย”

“เฟยเอ๋อร์ เจ้าเด็กโง่” เวินอวี่ถอนหายใจเบาๆ “ท่านพ่อของเจ้าก็เป็นห่วงเฉินเอ๋อร์ อย่างไรเสียเขาก็อยู่ตระกูลฉินมาหลายปี ความรักที่พวกเราตระกูลฉินมีให้เขาก็แน่นแฟ้น เพียงแต่เขาถูกคนหลอกก็เท่านั้น”