เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 786

ตอนที่ 786 ในที่สุดพี่สาวก็ได้พบน้องชาย (3)

นับตั้งแต่ครั้งนี้ที่เขากลับมา ถึงไม่สนใจนาง

นางรู้ว่าการกระทำตามอำเภอ สุดท้ายก็ทำให้เฉินเอ๋อร์เสียใจ

แต่...บุรุษที่ทั้งเข้มแข็งและอ่อนโยนราวเทพ หญิงใดในใต้หล้าที่ไม่หวั่นไหว

ดังนั้นการตัดสินใจแบบนี้ นางไม่เสียใจเลย

“เฉินเอ๋อร์ ข้านำอาหารบำรุงสุขภาพมาจากหอแห่งแรก เจ้ากินมันตอนยังร้อน”

ชายหนุ่มไม่พูดไม่จา คล้ายไม่ได้ยินเสียงคนด้านหลัง

ในสมองของเขา ล้วนเป็นเงาร่างงดงาม มุมปากหยักโค้งบางๆ ด้วยความแปลกใจ

น่าเสียดาย ฉินเฟยเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านหลังเขา ไม่ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนของเขา

“คุณหนู” สาวใช้หลิวสยาเห็นท่าทีของฉินเฉินก็โมโห อดไม่ไหวเอ่ยว่า “ท่านดีกับเขาแค่ไหน เขาก็ไม่รับน้ำใจ หากไม่ตระกูลฉิน เขาคงตายไปนานแล้ว กลับทำอย่างนี้กับท่าน เป็นพวกจิ้งจอกตาขาวไม่สำนึกบุญคุณคน...”

“พอแล้ว!” ฉินเฟยเอ๋อร์สีหน้าเปลี่ยนไป ตวาดตำหนิหลิวสยา “หยุดพูดได้แล้ว ตระกูลฉินผิดต่อเฉินเอ๋อร์”

บรรดาสาวใช้พวกนี้ไม่รู้ที่มาของฉินเฉิน

แต่นางผู้เป็นพี่สาวของเขา นางรู้กระจ่าง

และก็ด้วยเหตุนี้ นางถึงได้รู้สึกผิด กระทั่งเกลี้ยกล่อมมท่านพ่อท่านแม่หลายครั้ง

วันนี้เพื่อแต่งงานเข้าตระกูลมู่...นางก็ไม่มีวิธีอื่นอีก

ดังนั้นนางไม่อาจให้คนพวกนี้รังแกฉินเฉิน มิฉะนั้น ความรู้สึกอยากรับผิดชอบของนางยิ่งมากขึ้นทุกที

รอยยิ้มของฉินเฉินก็ค่อยๆ หายไป เขาหันกลับมาอย่างสงบ แล้วเดินผ่านฉินเฟยเอ๋อร์ไป สายตากลับไม่มองนางเลยสักแวบ

ฉินเฟยเอ๋อร์สีหน้าแข็งค้าง

มือนางกำกล่องอาหารแน่น ใบหน้าซีดขาว กลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นในกระบอกตาไว้

“คุณหนู” หลิวเสียกระทืบเท้า เอ่ยด้วยความเจ็บใจ “บ่าวทนดูไม่ได้ เขาช่าง...”

“หลิวสยา!”

ครั้งนี้น้ำเสียงฉินเฟยเอ๋อร์ขึงขังขึ้น ทั้งเจือโทสะ “หากเจ้ายังทำเช่นนี้กับเขาอีก คราวหน้า เจ้าไม่ต้องปรนนิบัติข้างกายข้าแล้ว ไม่ว่าเป็นอย่างไร เฉินเอ๋อร์ก็เป็นน้องชายข้า เป็นนายน้อยตระกูลฉิน”

หลิวเสียตัวแข็ง นางก้มหน้าไม่พูดไม่จา แววตายังคงเป็นรู้สึกอยุติธรรม

อีกทั้งมีโทสะและความแค้นที่มีต่อฉินเฉินด้วย

“นายน้อย”

ฉินเฉินเดินออกมาได้ไม่นาง บ่าวรับใช้ก็มาอยู่ตรงหน้าเขา

น้ำเสียงเขาไม่มีความเคารพใด กลับเป็นกันเผยความเยาะเย้ยและดูถูก

“คุณหนูตระกูลฉินมาหาท่าน”

ในบ้านหลังนี้มีแต่คุณหนูใหญ่ฉินที่ดีกับฉินเฉินเท่านั้น กระทั่งเจ้าบ้านและฮูหยินก็ดูแคลนเขาอย่างยิ่ง

บ่าวรับใช้อย่างพวกเขาย่อมไม่เคารพอีกฝ่าย

ฉินเฉินหยุดชะงักฝีเท้า แต่ก็ไม่ได้หยุด เดินตรงไปเรือนด้านหลัง “ฉินเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งไป!”

ยามปกติหลัวลี่มาหาฉินเฟยเอ๋อร์จนเคยชินแล้ว ดังนั้นเมื่อครู่คนตระกูลฉินถึงไม่ได้ขัดขวางนาง

ครั้นนางเห้นว่าฉินเฉินกำลังจะจากไป ก็ร้อนรน รีบพุ่งเข้าไปขวางเบื้องหน้าเขา

“ฉินเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งไป!” หลัวลี่หน้าแดงก่ำ หายใจหอบฮัก “ข้า...ข้ามีธุระกับเจ้า เจ้าตามข้ามาหน่อย ถ้าเจ้าไม่ไปจะต้องเสียใจแน่”คนตระกูลฉินมีตั้งมาก นางไม่สะดวกพูดมากความ ที่สำคัญคือต้องพาฉินเฉินออกจากที่นี่ก่อน

ฉินเฉินเดินอ้อมกายหลัวลี่ไปมุ่งไปทางห้องข้างหลัวลี่ในอารมร้อนรน แววตานางเหลือบเห็นปิ่นปักผมในมือเขา