เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 811
ตอนที่ 811 ถูกขวางไว้ด้านนอก (5)
ยิ่งกว่านั้นปรมาจารย์ไห่หรงเกลียดคนที่ใช้ชื่อเขาไปก่อเรื่องข้างนอก ต่อให้ฮวนเอ๋อร์เป็นลูกศิษย์เขา ก็ไม่มีข้อยกเว้น
ที่ส่งฮวนเอ๋อร์ไปเป็นศิษย์ไห่หรง ส่วนมากก็เพื่อเป็นเครื่องรับรองว่าคนภายนอกจะไม่ดูแคลนตระกูลมู่
นอกนั้น...
กลับไม่มีผลประโยชน์ใดต่อตระกูลมู่อีก!
“หึ!”
มู่หลิงร้องหึเย็นชา สายตาเขามืดหม่น สะบัดชายเสื้อเดินจากไปใต้แสงจันทร์
ก่อนจากไป เขาหันกลับมามองจวนฝูจู่ที่จุดไฟสว่างไสว เบื้องลึกในดวงตาคือความแค้นเคือง
...
“เสี่ยวชิง เป็นอะไรไป”
ภายในจวนฝูจู่
หลัวลี่หันมองหญิงสาวข้างกาย แววตาสงสัย
เฟิงหรูชิงถอนสายตากลับมาจากหน้าประตู ยกยิ้มมุมปาก ส่ายหน้า “ไม่มีอะไร เพียงแค่เห็นละครฉากหนึ่งเท่านั้น”
“อ้อ”
หลัวลี่ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก นางฉีกยิ้มสดใส
จู่ๆ ก็พบว่าสายตาเฟิงหรูชิงจับจดนิ่ง นางมองตามสายตานั้นไปก็พบชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ไม่ห่างออกไป
ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน ใบหน้าอ่อนเยาว์ทว่าน่ามอง เรียวคิ้วและดวงตาอ่อนโยน ใบหน้าเย็นชาคล้ายน้ำแข็งสลักปกปิดความอบอุ่นของแสงอาทิตย์ไว้
“ชิงชิง...”
เสียงของชายหนุ่มใสกระจ่างเหมือนที่ผ่านมา เสียงหัวเราะอบอุ่นเหมือนเคย
เพราะคนตรงหน้านี้เป็นแสงอาทิตย์ในใจเขา ขับไล่ความมืดหม่นทั้งหมดของเขาสิ้น
“เฉินเอ๋อร์ เจ้าก็มาแล้วหรือ”
“อือ...”
เพราะรู้ว่าเจ้าจะมา ข้าถึงมาด้วยแล้ว
“เฉินเอ๋อร์...”
ในเวลานี้ น้ำเสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านหลังฉินเฉิน
หลังจากได้ยินเสียงด้านหลังรอยยิ้มอ่อนโยนของฉินเฉินก็มลายหายวาบไปหมด
เขาขมวดคิ้ว ใบหน้าเหนื่อยหน่าย สีหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา
ฉินเฟยเอ๋อร์เดินเชื่องช้ามาข้างฉินเฉินภายใต้การประคองของสาวใช้ นางยิ้มจางๆ แววตากระจ่างใสมองหลัวลี่
“ลี่เอ๋อร์ เจ้าก็มาแล้วหรือ”
หลัวลี่ร้องหึคำหนึ่ง ไม่สนใจฉินเฟยเอ๋อร์
ฉินเฟยเอ๋อร์ใบหน้าแข็งค้าง ฝืนยิ้มมุมปาก
นางมองไปที่เฟิงหรูชิงอีกครั้ง “แม่นาง คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะได้พบหน้ากันไวเช่นนี้ ครั้งก่อนที่หอแห่งแรกเจ้ารีบร้อนจากไป ข้ายังไม่ทันถามชื่อแซ่เจ้าเลย ข้าชื่อฉินเฟยเอ๋อร์ เป็นสหายสนิทของหลัวลี่ พี่สาวฉินเฉิน”
เสียงนางยังเบาสบาย ทว่าคล้ายป่าวประกาศอำนาจของตน
อย่างไรเสียหลายปีมานี้ หลัวลี่ก็พึ่งพานางมาตลอด
ความสัมพันธ์นี้บอกว่าเลิกก็เลิกได้หรือ
หลัวลี่ในวันนี้โมโหอยู่บ้างก็ช่างเถอะ ผ่านไปสักระยะก็จะดีเหมือนเดิมแล้ว
“ฉินเฟยเอ๋อร์ เจ้าหยุดได้แล้ว!” หลัวลี่สีหน้าเย็นชา “เจ้าเอาแต่บอกว่าเป็นสหายที่ดีที่สุดของข้า เจ้าเคยเห็นข้าเป็นสหายหรือ หลายปีนี้ เจ้าเอาแต่สั่งสอนข้าราวกับเป็นผู้อาวุโส ข้าต้องทนอึดอัดมานานแค่ไหนเจ้ารู้หรือไม่ เสี่ยวชิงพูดไม่ผิดเลย สหายที่แท้จริงต้องไม่ทำให้สหายเจ็บช้ำใจ เจ้าไม่คู่ควรเป็นสหายข้า”
เสี้ยวขณะนั้นฉินเฟยเอ๋อร์หน้าสีขาว แววตาตะลึงงันมองหลัวลี่
นางรู้สึกว่าฝีเท้าตัวเองโซเซเล็กน้อย ยืนไม่มั่น
“ลี่เอ๋อร์ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าข้าไม่เห็นเจ้าเป็นสหายหรือ” ฉินเฟยเอ๋อร์หลับตา เจ็บปวดเกินจะเปรียบ
หากนางไม่เห็นลี่เอ๋อร์เป็นสหายแล้วนางจะให้ลี่เอ๋อร์ยอมถอยให้ผู้อื่นอยู่ร่ำไปทำไม
ไม่ว่าลี่เอ๋อร์มีปัญหากับใคร นางทำได้เพียงให้ลี่เอ๋อร์ยอมถอย...
นั่นเพราะนางเข้าใจว่า ไม่ว่าอย่างไรลี่เอ๋อร์ก็ไม่โกรธนาง ส่วนคนอื่นๆ ไม่เหมือนกัน หากนางแสดงออกว่าไม่สนับสนุน เกรงว่าคงไม่อาจคบกันได้อีก