เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 802

ตอนที่ 802 ไม่ยอมให้ใครก็ตามทำร้ายหนานเสียนได้ทั้งนั้น (2)

“พี่...” มู่ซีสีหน้ากลัดกลุ้ม “เรื่องนี้จะปล่อยไปเช่นนี้หรือ”

มู่ฮวนมองมู่ซี “เจ้าคิดว่านางเด็กนั่นควบคุมเถาวัลย์ได้อย่างนั้นหรือ บนตัวนางน่าจะมีสัตว์วิเศษชนิดหนึ่ง ข้ายังไม่รู้ว่าความสามารถของสัตว์วิเศษนั้นเป็นอย่างไร ไม่กล้าลงมือโดยพลการ เจ้าอย่าลืมว่า ในเมื่อนางเป็นผู้หญิงของหนานเสียน เขาย่อมหาสัตว์วิเศษมาปกป้องนางบ้าง”

ดังนั้นความพิเศษของมันน่าจะไม่ต่ำต้อย

มู่ซีกำหมัดแน่น

หนานเสียน หนานเสียนอีกแล้ว!

เจ้ามารหัวขนน่าตายนั่น!

“ของของหนานเสียน ต่อให้ข้าไม่อาจครอบครองก็ต้องทำลายให้ได้ วันนี้นางดูหมิ่นข้า วันหน้าข้าจะสนองคืนแก่นาง”

...

โถงใหญ่ตระกูลมู่

มู่หลิงและเฉินชิงเยียนยืนอยู่ด้านล่างรอปรนนิบัติด้วยความเคารพ เบื้องหน้าทั้งสองคืนผู้เฒ่าผมขาวใบหน้าอ่อนวัย มีกลิ่นอายดังเทพเซียน

ครั้นเห็นสีหน้าสงบของผู้เฒ่า มู่งหลิงยิ่งกระวนกระวาย “ไต้ซือไห่หรง อาการป่วยของท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้าง”

ผู้เฒ่าไม่เอ่ยปากตอบอยู่นาน

จนกระทั่งผ่านไปสักพัก เสียงอับจนหนทางของเขาก็ดังขึ้น

“ข้าตรวจสอบร่างกายของนายผู้เฒ่าแล้ว สุดท้ายก็ไม่พบว่าเขาป่วยเป็นอะไร พวกเจ้าให้เวลาข้าอีกหน่อย บางที...” ไห่หรงชะงักไปเล็กน้อย ค่อยเอ่ยต่อว่า “ที่ข้าออกเดินทางครั้งนี้ ได้ยินว่าในหอแห่งแรกมีอัจฉริยะปรุงอาหารบำรุงสุขภาพ บางที...นางอาจมีทางรักษานายผู้เฒ่าได้”

ในโลกนี้ทุกคนรู้จักวิธีต้มยา ทว่าไม่มีคนรู้จักอาหารบำรุงสุขภาพนี้

อาศัยสมุนไพรและวัตถุปรุงอาหารก็มีผลลัพธ์น่ามหัศจรรย์เยี่ยงนี้

หากเปลี่ยนเป็นอาหารบำรุงสุขภาพจากยาวิเศษเล่า

ย่อมได้ผลขึ้นเป็นทวีคูณ

หากคิดช่วยนายผู้เฒ่า เกรงว่าคงมีแต่อัจฉริยะผู้นั้นถึงทำได้แล้ว...

น่าเสียดายที่เขาก็พยายามตามหาหมอเทวดาชิงเสียนของหอแห่งแรกผู้นั้นอยู่ หอแห่งแรกกลับปิดปากสนิท สุดท้ายไม่เผยข่าวใดๆ สักน้อยนิด

สายตามู่หลิงสิ้นหวัง ลำคอแห่งผาก ยิ้มขมขื่น “ขอให้ไต้ซือพำนักอยู่ที่นี่สักระยะได้หรือไม่ ช่วยตรวจดูอาการท่านผู้เฒ่าอีกครั้ง”

ไต้ซือไห่หรงเคยบอกว่า จะไม่ตรวจอาการให้ใครทั้งนั้น มิฉะนั้นหลายปีนี้เขาคงไปขอร้องคนไกล ให้หมอเทวดาของจวนฝูจู่ช่วยตรวจอาการให้ท่านผู้เฒ่าแน่

ครั้งนี้อับจนหนทางแล้วจริงๆ พลังฝีมือของท่านผู้เฒ่าถดถอยลงอยู่ตลอด คนไม่มีสติ อีกทั้งเรื่องนี้ไม่อาจให้คนนอกรู้ได้ เขาเองก็จนปัญญาถึงได้อาศัยมิตรภาพคบหาไปขอร้องไต้ซือไห่หรง

เดิมทีไต้ซือไห่หรงติดค้างน้ำใจคนผู้นั้น ตอนที่รับมู่ฮวนเป็นศิษย์ก็ถือว่าชดใช้หมดสิ้นแล้ว

ดีที่แต่ไรมาไต้ซือมีคุณธรรม ถึงได้รับคำขอสุดท้ายของเขา ยอมออกจากเขามายังตระกูลมู่

“ได้ เห็นแก่แม่นางน้อย ข้าจะอยู่ที่นี่หลายวัน” ไต้ซือไห่หรงยิ้ม “จริงสิ แม่นางที่อยู่กับเจ้าเมื่อปีนั้นเล่า นางเป็นพี่สาวหรือน้องสาวเจ้ากัน ทำไมตอนนี้ข้าถึงไม่เห็นนางอยู่ข้างกายเจ้าแล้ว”

มู่หลิงมีลูกสาวแล้ว ถึงจะเกิดจากอนุ แต่มู่หลิงใส่ใจนางมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่ามิใช่เรื่องธรรมดา

นับประสาอะไรกับฮูหยินผู้นั้นให้กำเนิดลูกชายหญิงให้เขา

แม่หนูในปีนั้นน่าจะเป็นพี่น้องของเขามากกว่ากระมัง มาตอนนี้ก็ผ่านไปปี ดูท่าคงออกเรือนไปแล้ว

มู่หลิงสีหน้ากระอักกระอ่วน ขณะที่เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เฉินชิงเยียนก็ยิ้มแย้มก้าวออกมา

“พี่สาวออกจากจวนเทียนเสินไปหลายปี ไม่เคยกลับมาอีกเลย ทั้งไม่รู้ว่าไต้ซือไห่หรงมา มิฉะนั้นนางต้องออกมาต้อนรับท่านแน่”