เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 803

ตอนที่ 803 ไม่ยอมให้ใครก็ตามทำร้ายหนานเสียนได้ทั้งนั้น (3)

ปรมาจารย์ไห่หรงยิ้ม “ที่แท้คือพี่สาวเจ้าหรือ เช่นนั้นนางคงแซ่เฉิน ตอนนั้นนางยังบอกว่าหากไม่มีเรื่องราวอะไรจะไปเยี่ยมข้า หลายปีก่อนนางมาเยี่ยมข้าอยู่ทุกๆ ปี ต่อมาก็หายตัวไปแล้ว จนเจ้าส่งฮวนเอ๋อร์มา นางก็ไม่เคยมาอีกเลย น่าเสียดายที่ข้าก็ไม่ชอบออกจากเขา ด้วยเหตุนี้จึงไม่พบนางมาหลายปีแล้ว”

แม่นางผู้นั้นไม่ยอมบอกชื่อแซ่ของตัวเอง ยามที่นางมาหาเขาทุกปี เขาก็เอาแต่ถกปัญหาเรื่องการแพทย์กับนาง ไม่ก็เรื่องยาวิเศษ ถึงได้ลืมถามชื่อนาง

น่าเสียดายจริงๆ ...

“ตอนนั้นนางช่วยข้าแก้ปัญหายาก ข้าติดค้างบุญคุณนาง ตามหลักแล้วข้ารับฮวนเอ๋อร์เป็นศิษย์ก็ชดเชยน้ำใจนางไปแล้ว แต่ครั้งนี้เห็นแก่ที่นางหนูนั่นเป็นพี่สาวภรรยาเจ้า ข้าจะพยายามตรวจอาการของผู้เฒ่า”

มู่หลิงสีหน้าไม่น่ามอง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินชิงเยียนถึงเอ่ยเช่นนี้

ซู่อีกลายเป็นพี่ภรรยาเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน

แต่ปรมาจารย์ไห่หรงยังอยู่ที่นี่ สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ซักไซ้

“ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องดูแลข้าหรอก ข้าพักผ่อนเองก็พอ”

ปรมาจารย์ไห่หรงลุกขึ้นด้วยรอยยิ้ม เขาชะงักฝีเท้า เอ่ยอีกว่า “จริงสิ หากนางหนูกลับมาแล้ว บอกข้าสักคำ ข้ายังมีอีกหลายจุดที่อยากวิเคราะห์กับนาง”

สิ้นเสียงปรมาจารย์ไห่หรงก็ออกจากห้องโถงไป

จนกระทั่งร่างชายชราหายลับ มู่หลิงค่อยได้สติกลับมา เขามุ่นคิ้วถามว่า “ชิงเยียน ทำไมเจ้าถึงพูดกับปรมาจารย์ไห่หรงเช่นนั้น”

เฉินชิงเยียนกระบอกตาแดง กัดริมฝีปาก “พี่หลิง นิสัยของปรมาจารย์ไห่หรงไม่ใช่ว่าท่านไม่รู้ หากเขาเข้าข้างซู่อีไม่รักษาให้ท่านผู้เฒ่าแล้วจะทำอย่างไร ข้ากับฮวนเอ๋อร์ทนกล้ำกลืนได้ แต่ข้ากังวลที่สุดก็คือท่านผู้เฒ่า หากเขาระเบิดอารมณ์ออกมา ใครก็ยากจะเกลี้ยกล่อมได้”

มู่หลิงเงียบไม่พูด

“อีกอย่าง...” เฉินชิงเยียนช้อนตาที่เอ่อด้วยน้ำตาขึ้นมา ท่าทางน่าสงสารจับใจ “ปรมาจารย์ไห่หรงเคยสาบานว่าจะไม่ลงมือช่วยใครอีก วันนี้เขายอมช่วยเหลือ ก็เพราะเห็นแก่หน้าพี่ซู่อี ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะอาการป่วยของท่านผู้เฒ่า เขาดีกับพี่ซู่อีปานนั้น เพื่อนางแล้วยอมทำร้ายข้า ข้าคิดว่าถ้าพี่ซู่อีรู้ก็คงไม่โกรธ ข้าเชื่อว่าพี่ซู่อีไม่ใช่พวกไม่สำนึกบุญคุณคน”

คำพูดนี้เป็นความจริง ท่านผู้เฒ่าดีกับซู่อีมาก ไม่ว่านางใช้ซู่อีทำอะไร ซู่อีก็ไม่มีคุณสมบัติโกรธเคือง

มิฉะนั้นนางก็จะเป็นพวกเนรคุณไม่ตอบแทนบุญคุณแล้ว!

สายตามู่หลิงสงบขึ้นมาก สุดท้ายก็ใจอ่อน “เพื่อท่านผู้เฒ่า ครั้งนี้ก็นับว่าไม่มีทางอื่นแล้ว แต่เมื่อก่อน

ปรมาจารย์ไห่หรงอาศัยในป่าลึก ไม่เคยออกมาภายนอก ไม่รู้เรื่องซู่อี ตอนนี้เขาลงเขามาแล้ว ยากที่จะกันไม่ให้เขารู้ได้”

เฉินชิงเยียนยิ้มอ่อนโยน เอนร่างอ่อนนุ่มซบที่อกมู่หลิง

“นั่นเป็นเรื่องภายหน้า ที่สำคัญตอนนี้คือรักษาอาการของท่านผู้เฒ่าก่อน”

ปรมาจารย์ไห่หรงดีกับมู่ฮวนมาตลอด นางติดตามเขาสิบกว่าปี ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ล้ำลึกกว่าการคบหาซู่อีอย่างผิวเผิน

ตอนนี้ปิดบังได้ช่วงหนึ่งก็ปิดบังไป หากทำไม่ได้แล้วก็ให้ฮวนเอ๋อร์ร้องไห้อ้อนวอน ไม่เชื่อว่าปรมาจารย์ไห่หรงจะขับนางออกจากสำนัก

“แต่ว่า...” มู่หลิงถอนใจ “ทำเช่นนี้ผิดต่อซู่อี เขาติดค้างน้ำใจซู่อี ข้าให้เขาตอบแทนกับฮวนเอ๋อร์แล้ว ชิงเยียนอีกระยะจะเป็นวันเกิดท่านผู้เฒ่า ซู่อีต้องกลับมาแน่ เจ้าบอกให้ฮวนเอ๋อร์ดีกับนางหน่อย อย่างไรที่ฮวนเอ๋อร์มีความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ล้วนมาจากซู่อี”