เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 795

ตอนที่ 795 กู้อีอีตระกูลกู้ (1)

ฉินเฉินเข้าใจว่า เขาอยู่ที่นี่นานเกินไปจะนำความเดือนร้อนมาให้เฟิงหรูชิงได้

ดังนั้น เขามองเฟิงหรูชิงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจากไป

ฉินเฉินจากไปได้ไม่นาน หลัวลี่เองก็บอกลาเฟิงหรูชิงแล้วจากมา ปล่อยฮูหยินผู้เฒ่าไว้ที่จวนคนเดียว นางไม่วางใจ

ความคิดของหลัวลี่ไม่ผิดเลยสักนิด ตอนที่นางกลับถึงบ้านก็พบสภาพเละเทะไปหมด ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหกุมหน้าอก ไม้เท้าค้ำอยู่ที่พื้น คล้ายจะยืนไม่มั่นนัก

หลัวเฟยยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ด้านข้าง คิดเข้าไปพยุงร่างฮูหยินผู้เฒ่าไว้ แต่ถูกไม้เท้าของนางฟาดหลังมือ

“ท่านย่า!” หลัวลี่แตกตื่นจนหน้าถอดสี รีบเข้าไปเบื้องหน้าฮูหยินผู้เฒ่า แววตาดุร้ายมองหลัวเฟย “ท่านทำอะไรท่านย่า”

เมื่อก่อนนางยังยอมเรียกท่านพ่อ

ตอนนี้กระทั่งคำว่าพ่อนางยังไม่เรียกแล้ว แววตาสุมไปด้วยเพลิงโทสะ

หลัวเฟยสีหน้าจนปัญญา “ลี่เอ๋อร์ ข้าแค่เชิญคนมาตรวจอาการย่าเจ้าเท่านั้น นางไม่ยอมถึงได้เป็นเช่นนี้ เจ้ารีบช่วยข้าเกลี้ยกล่อมนาง ย่าเจ้ารักเจ้าที่สุด”

“ท่านไม่ต้องเสแสร้งทำดี” หลัวลี่ร้องหึคำหนึ่ง พยุงฮูหยินผู้เฒ่าจากไปเรือนด้านหลัง “อาการป่วยของท่านย่าข้าจะจัดการเอง ไม่ต้องให้ท่านช่วย”

หลัวเฟยหน้าแข็ง เขายืนอึ้งอยู่ข้างหลัง มองแผ่นหลังหลัวลี่พยุงฮูหยินผู้เฒ่าจากไป รับรู้เพียงความเย็นยะเยือกเล่นปราดเข้ามาในหัวใจ เย็นถึงขั้นทำให้เลือดในกายเขาจับตัวแข็ง

“หลัวเฟย เฟยเอ๋อร์ช่วยข้าตกลงกับปรมาจารย์ไห่หรงแล้ว ปรมาจารย์ไห่หรงยอมช่วยฮูหยินผู้เฒ่า น่าเสียดายที่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ยอมรับ เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับข้า” ฉินเสี่ยวเย่ว์ยกยิ้มเย็นชา

เดิมทางนางก็ไม่คิดขอให้ปรมาจารย์ไห่หรงยื่นมือเข้าช่วย เขามีนิสัยเย่อยิ่งยโส ไม่ใช่ว่าจะเชิญได้ง่ายๆ

ก่อนหน้านี้ นางก็แค่อยากให้หลัวเฟยไม่อาจทอดทิ้งนางได้ลงเท่านั้นเอง

ตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เห็นด้วยก็ดี กันไม่ให้นางต้องหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงได้

“ข้าจะเกลี้ยกล่อมท่านแม่ให้ได้” หลัวเฟยยิ้มขมขื่น “ต่อให้นางโกรธข้าก็ไม่ควรเอาชีวิตเป็นเดิมพัน”

ฉินเสี่ยวเย่ว์หรี่ตาลง ชั่วขณะนั้นนางฉุกคิดถึงหญิงสาวที่พาหลัวลี่ออกไปจากหอแห่งแรก ก็หยักยิ้มประชดประชัน

“หลัวเฟย ท่านก็สมควรใส่ใจหลัวลี่ได้แล้ว วันนี้ข้าเห็นนางอยู่กับหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่ง”

หลัวเฟยนิ่งเงียบสักพัก “เสี่ยวลี่โตแล้ว นางมีสิทธิ์คบหาสหายเองได้”

ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าขรึมลง

ไม่ว่าหลัวลี่ทำอะไรผิด หลัวเฟยเอาแต่ปกป้องนางตลอด มีสิทธิ์อะไรกัน

เด็กที่ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ ทั้งไม่มีใจกตัญญูต่อนางนั่น ทำไมหลัวเฟยถึงให้อภัยนางตลอด

หาก...

นางเป็นแม่แท้ๆ ของหลัวลี่ นางเด็กไม่รู้ความเช่นนี้ย่อมถูกตีแน่

“หลัวเฟย ภายหน้าข้าจะเป็นแม่ของลี่เอ๋อร์แล้ว พ่ออย่างท่านใจอ่อน แต่แม่อย่างข้าไม่อาจปล่อยปละละเลยนางได้” แววตาฉินเสี่ยวเย่ว์เผยความดุร้ายวูบหนึ่ง จากนั้นก็ยกยิ้ม “นางอยากคบหาสหายก็เป็นอิสระของนาง แต่นางอยู่กับผู้หญิงไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าจะถูกทำให้เสียคนได้ ท่านไม่รู้สึกว่าลี่เอ๋อร์เปลี่ยนไปมากหรอกหรือ”

หลัวเฟยขมวดคิ้ว

ก็ถูก ก่อนหน้านี้ลี่เอ๋อร์ไม่พอใจเสี่ยวเย่ว์ อย่างน้อยก็ยังพอแสดงออกอย่างขอไปที ทั้งไม่อาละวาดแข็งกร้าวเช่นนี้ กระทั่งพ่ออย่างเขาก็ไม่สนใจแล้ว

ทั้งๆ ที่นางเคยเชื่อฟังว่านอนสอนง่าย นางเปลี่ยนไปเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน