เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 794
ตอนที่ 794 สหายจะไม่ทำให้เจ้าต้องเจ็บช้ำ (5)
เฟิงหรูชิงยกมือลูบหัวหลัวลี่ “ไม่เป็นไร โลกนี้มีผู้หญิงอีกมาก ไม่ได้มีฉินเฟยเอ๋อร์คนเดียว ก็ยังมีคนอื่นอีก”
เมื่อได้ยินคำปลอบของเฟิงหรูชิง หลัวลี่อึ้งงัน
คำพูดนี้พูดเหมือนกับว่านางถูกผู้ชายคนรักทอดทิ้งอย่างไงอย่างนั้น
ถัดมาหลัวลี่หยุดร้องไห้ นางปาดน้ำตา “อืม ผู้หญิงในโลกนี้มีตั้งมากมาย นางดีขนาดนี้ ต้องไม่ขาดเพื่อนแน่ คราวหน้าข้าคบหาสหาย จะไม่ยอมคบกันด้วยการยอมถอยให้อีกแล้ว”
ตอนนี้คิดๆ ดู คนที่นางคบหากับฉินเฟยเอ๋อร์พวกนั้น ล้วนแลกมาด้วยการยอมถอยของนางทั้งสิ้น
ตอนแรกก็อาจมีคนที่คบหากันจากใจจริง หลังจากผ่านไปนานเข้า บางคนก็เคยตัว ไม่อาจรับความแข็งข้อของนางได้
“พูดไปแล้ว ข้าเป็นสหายของฉินเฟยเอ๋อร์ไม่ผิดแน่ แต่ข้าก็ตัดสัมพันธ์กับนางได้เช่นกัน” หลัวลี่ร้องเหอะครั้งหนึ่ง หันไปมองฉินเฉิน “”เจ้ากับฉินเฟยเอ๋อร์เป็นพี่น้องกัน เจ้าคงตัดความสัมพันธ์กับนางไม่ได้กระมัง เมื่อเป็นแบบนี้ความสัมพันธ์ของข้ากับเสี่ยวชิงก็ใกล้ชิดกว่าเจ้า”
อย่างไรเสียฉินเฟยเอ๋อร์ก็เป็นศัตรูหัวใจของเสี่ยวชิง!
นางสามารถยืนอยู่ข้างเสี่ยงชิงได้โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แล้วฉินเฉินเล่า เขาจะตัดขาดความสัมพันธ์ได้หรือเปล่า
ฉินเฉินแววตาเย็นชา “ข้ากับฉินเฟยเอ๋อร์ ชั่วชีวิตนี้มิอาจตัดขาดความสัมพันธ์ได้”
หลัวลี่ปรายตามองฉินเฉิน จากนั้นค่อยมองเฟิงหรูชิง
ความหมายนั้นก็คือ ดูเถอะ ข้าพึ่งพาได้มากกว่า
“เพราะว่า...” ฉินเฉินชะงักเล็กน้อย “ข้ากับนางมิได้มีสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง แต่เป็นศัตรู”
ชั่วชีวิตนี้พวกเขาไม่มีทางเกี่ยวพันกันได้
รอยยิ้มของหลัวลี่เเข็งค้างไป
เจ้าฉินเฉินนี่จะพูดจบในคราวเดียวได้หรือเปล่า
นางเสียหน้าจนแถบขุดรูมุดดินลงไปแล้ว
“เจ้ามั่นใจว่าเจ้าจะทำได้หรือ เฟยเอ๋อร์พูดหลายครั้งว่าพวกเจ้าพี่น้องสนิทกันดี นางเป็นญาติเพียงหนึ่งเดียวของเจ้า”
แววตาฉินเฉินฉายแววฉงน “นางพูดหรือ”
เขาคิดไม่ออกเลยจริงๆ ว่า เขาสนิทกับฉินเฟยเอ๋อร์ตั้งแต่เมื่อไรกัน”
เมื่อก่อนก็แค่ไม่ได้แค้นเคืองอะไรนางมากมายนัก และก็ไม่ชอบด้วย
ตอนนี้เมื่อมีความสัมพันธ์พี่น้องกับเฟิงหรูชิง ยิ่งไม่มีทางสนิทกับอีกฝ่าย
หลัวลี่พยักหน้าจริงจัง
ฉินเฉินหยักปากเย้ยหยัน “ญาติของข้าในชีวิตนี้มีแค่ชิงชิงตลอดไป”
เฟิงหรูชิงกกระชับมือฉินเฉินแน่น “เฉินเอ๋อร์ เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า บางทีเจ้าจะมีพ่อแม่อยู่ บางทีเจ้าอาจจะพบชาติกำเนิดตัวเอง”
ฉินเฉินยิ้ม “สำหรับข้าแล้ว ชีวิตนี้มีเจ้าอยู่ก็นับว่าเป็นของขวัญจากสวรรค์ ข้าไม่ต้องการคนอื่น”
เพราะข้ามีเจ้าก็พอแล้ว
ท้องฟ้านี้เป็นสีฟ้าก็เพราะเจ้า โลกใบนี้สดใสก็เพราะเจ้า
ข้าไม่มีปรารถนาอื่นใดอีก
เฟิงหรูชิงอึ้ง “เฉินเอ๋อร์!”
ฉินเฉินชะงักไปเล็กน้อย มองใบหน้าเฟิงหรูชิง นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง หากพบพ่อแม่แล้ว เจ้าให้ข้ายอมรับ ข้าก็จะรับ คนที่เจ้าไม่อยากให้ข้ารับ ข้าก็จะไม่รับ ดีหรือไม่”
หลัวลี่มองฉินเฉิน
ฉินเฉินที่หลายปีมานี้นางไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเย็นชากับคนอื่นตั้งแต่เล็ก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเฟิงหรูชิงเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้
ต่อให้เป็นฉินเฟยเอ๋อร์ ก็ไม่เคยได้รับการปฎิบัติเช่นนี้
หากฉินเฟยเอ๋อร์รู้เข้าคงโมโหตายสินะ นางยังจะปฏิบัติกับคนอื่นอย่างเป็นมิตรอีกหรือไม่ ใจกว้างไม่เห็นแก่ตัวอีกหรือเปล่า
พอคิดดูแล้วก็น่ารอชมนัก
นางอยากดูว่า ฉินเฟยเอ๋อร์ที่เก็บอาการไม่อยู่ จะมีสารรูปแบบไหน
“เฉินเอ๋อร์ นี่ก็สายแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถอะ” เฟิงหรูชิงมองฟ้า แล้วมองฉินเฉินเอ่ยว่า “ช่วงนี้ข้าจะอยู่ที่นี่ ต่อไปเจ้ามาหาข้าได้ทุกเมื่อ”
ฉินเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดาย “ได้”