เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 768
ตอนที่ 768 ตระกูลฉินแห่งจวนเทียนเสิน (5)
มู่ซีตาแววตาสงบนิ่ง
ท่านแม่พูดไม่ผิด
หากภรรยาในภายหน้าของเขาเอาแต่ขลุกอยู่กับสัตว์วิเศษทั้งวัน ต่อให้ไร้ความรู้สึกรักใคร่ เพียงแค่เลี้ยงไว้เป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดก็ไม่ได้เช่นกัน
เขาไม่รักภรรยาได้ แต่ภรรยาของเขาชั่วชีวิตนี้ต้องเฝ้าอยู่ตระกูลมู่รอเขากลับมาเท่านั้น!
“อีกอย่างพ่อของเจ้าไม่เคยทำเรื่องผิดต่อนางเลย เขาก็แค่อยากรับอนุเท่านั้น ไม่ได้หย่าซู่อี นางถึงกับบีบให้พ่อเจ้าไล่ข้าออกไป พ่อเจ้ายอมผ่อนลงทุกวิถีทางแล้ว นางก็ยังไม่ยอม”
ครั้นคิดถึงเรื่องต่างๆ ในปีนั้น เฉินชิงเยียนจะไม่เคียดแค้นได้อย่างไร
นางเกือบจะ...เกือบจะไม่ได้เยียบย่างเข้าตระกูลมู่แล้ว!
หากไม่ใช่เพราะมู่หลิงทำเพื่อนางที่ช่วยเขาจนเส้นชีพจรได้รับบาดเจ็บ สูญเสียพลังฝีมือไป เขาคงไม่เกิดความรู้สึกผิดให้นางเข้ามายังตระกูลมู่...
ทุกอย่างเป็นเพราะซู่อี!
“เอาล่ะ เจ้าไปใคร่ครวญดูให้ดี แล้วไปที่หอแห่งแรก” เฉินชิงเยียนหมุนกาย “ข้าก็จะไปหาพ่อเจ้าแล้ว หลายวันนี้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก”
สิ้นเสียง เฉินชิงเยียนไม่พูดมากความอีก เดินออกนอกเรือนไป
มู่ซีทอดสายตามองท้องฟ้าไม่ไกลออกไป ใบหน้าบึ้งตึงเผยยิ้มร้ายกาจอย่างที่สุด
“ชั่วชีวิตนี้ข้ากับหนานเสียนถูกกำหนดให้เป็นศัตรู ของของเขา ข้าล้วนต้องแย่งมาให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นอำนาจฐานะ หรือว่าสตรี!”
ส่วนเขาก็เชื่อว่า ไม่ว่าหญิงใดๆ ล้วนไม่อาจหนีเงื้อมมือเขาไปได้
...
ตระกูลหลัว
สาวน้อยชุดชมพูเดินเข้าจวนด้วยความเร่งร้อน นางมองดูก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าสีหน้าอิดโรยนั่งตากแดดอยู่
ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงสีหน้าย่ำแย่เหมือนเดิม แต่นางไม่ยอมนอนอยู่บนเตียง ดังนั้นทุกวันจึงต้องฝืนออกมาเดิน
“ท่านย่า!”
เสี้ยววินาทีนั้น หลัวลี่น้ำตาไหล นางเดินไปตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่า ขบริมฝีปาก “ท่านย่า ข้าไม่ดีเอง ถึงข้าออกไปตามหาหมอเทวดาข้างนอก แต่กระทั่งคนของข้ายังไม่เคยได้พบข้า ข้ามันไร้ประโยชน์นัก”
ฮูหยินชราสายตาอ่อนโยน ลูบหัวหลัวลี่
นางมีสีหน้าอบอุ่น “ลี่เอ๋อร์ เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว ย่าอายุมากแล้วไม่เป็นไร ห่วงก็แต่เจ้าเท่านั้น มีคนบอกว่าพอมีแม่เลี้ยงก็จะมีพ่อเลี้ยงตามมา หากข้าจากไปแล้ว เจ้าจะทำอย่างไรดี”
เดิมทีหลัวลี่ยังพอควบคุมตัวเองได้บ้าง ครั้นฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยจบ น้ำตานางก็ไหลพรั่งพรูลงมา ร้องไห้โฮเข้าหาฮูหยินผู้เฒ่า
“ท่านย่าอย่าจากไปนะ ท่านไปแล้วข้าก็ถูกรังแก ถ้าท่านจะไปต้องพาข้าไปด้วย ฮือๆ...”
ฮูหยินผู้เฒ่ากอดหลัวลี่เอาไว้ น้ำตาไหลอย่างเจ็บปวด “ลี่เอ๋อร์ที่น่าสงสารของย่า อายุน้อยๆ ก็ขาดแม่ไป ตอนนี้กระทั่งพ่อก็จะกลายเป็นพ่อเลี้ยงอีก ไม่สู้ให้ตาเฒ่าที่ตายไปแล้วของข้าพาพวกเราสองย่าหลานไปด้วยกันเถอะ เพื่อไม่ให้พวกเดียรัจฉานที่ใจจืดใจดำรังแกได้”
หลัวเฟยที่เพิ่งเดินเข้ามา เห็นสองย่าหลานกอดกันร้องไห้
โดยเฉพาะคำพูดของพวกนาง ทำให้เขาหน้าตึงโดยไม่รู้ตัว
ครั้นเห็นสองคนร้องไห้สะเทือนใจ เขากระแอมไอสองคำอย่างอดไม่ได้ “ท่านแม่ ลี่เอ๋อร์ พวกท่านทำอะไรกัน อย่างไรข้าก็เป็นพ่อของลี่เอ๋อร์ กลายเป็นพ่อเลี้ยงไปตั้งแต่เมื่อไร”
“เจ้าไปให้พ้น เจ้าคิดจะหาแม่เลี้ยงให้ลี่เอ๋อร์ ต่อไปยังจะไม่ใช่พ่อเลี้ยงอีกหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้เกินควบคุมตัวเองได้ “ตอนข้าอยู่ข้ายังช่วยนางได้บ้าง พอข้าตายแล้วใครจะช่วยลี่เอ๋อร์ที่น่าสงสารของข้า”
“ท่านย่า ท่านพาข้าไปด้วยนะ” หลัวลี่น้ำตานองหน้า เจ็บปวดเหลือประมาณ
หลัวเฟย “...”
“ท่านแม่...” เขาอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “สุขภาพท่านไม่ค่อยดี ร้องไห้จะทำลายสุขภาพเอาได้”