เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 769
ตอนที่ 769 ตระกูลฉินแห่งจวนเทียนเสิน (6)
ฮูหยินผู้เฒ่าถลึงตาใส่หลัวเฟย “ข้าเสียใจขนาดนี้ก็เพราะใครกัน”
นางเอ่ยประโยคนี้จบก็หันหาหลัวลี่ กุมมือสาวน้อยเอาไว้เบาๆ
“ลี่เอ๋อร์เอ๋ย ช่วงนี้ได้ยินข่าวว่าตระกูลมู่ถูกฝูจู่ถอนหมั้นไปแล้ว เจ้าว่าชายตระกูลมู่เป็นอย่างไร ต่อให้ย่าตายแล้ว ก็คิดหาคนมาปกป้องเจ้า ไม่อย่างนั้นเจ้าคงถูกคนพวกนี้รังแกจนตายแน่”
หลัวลี่ปาดน้ำตา “ข้าไม่ต้องการ ข้ามีที่ชอบอยู่แล้ว”
“...” ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าตาแข็งค้าง “คนที่เจ้าชอบหรือ”
“ไม่ ที่ข้าชอบไม่ใช่คน ข้าชอบจิ้งจอกตัวหนึ่ง มันรับปากข้าว่า ถ้าแปลงกายเป็นมนุษย์ได้เมื่อไรจะมาแต่งงานกับข้า”
สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าค้างไปอีกครั้ง นางร้องไห้เสียใจหนักกว่าเมื่อครู่เสียอีก
“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ที่น่าสงสารของข้า เพื่อหนีออกจากบ้านนี้ถึงขั้นชอบสัตว์วิเศษตัวหนึ่งเชียว! รอจนสัตว์วิเศษแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ เกรงว่าคงต้องรอถึงชาติหน้าแล้ว ชีวิตนี้เจ้าคงต้องอยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพัง ต้องโทษพ่อเดรัจฉานของเจ้า!”
หลัวเฟยหน้าคล้ำ เขากลัวฮูหยินผู้เฒ่าร้องไห้ต่อ จึงกระแอมไอขึ้นอีกครั้ง “ลี่เอ๋อร์ คนที่ข้าจะแต่งด้วยคือท่านอาของเฟยเอ๋อร์ เจ้ากับเฟยเอ๋อร์สนิทกันดีมิใช่หรือ อาของนางต้องดีต่อเจ้าแน่เช่นกัน อีกอย่างคนตระกูลฉินใจดีมีเมตตา เจ้าไม่ต้องกังวล”
หลัวลี่ร้องเหอะ “หากจิ้งจอกน้อยของข้ามีจิ้งจอกตัวอื่นก่อนจะกลายร่างเป็นมนุษย์ ข้าต้องโมโหมากแน่ และก็ไม่ชอบลูกของเขาด้วย เหตุผลเดียวกัน กับท่านก็เหมือนกัน ข้าเป็นลูกของท่านกับท่านแม่ นางไม่มีทางชอบข้าแน่”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งเสียใจ
“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ เจ้าจะรอจิ้งจอกตัวนั้นจริงๆ หรือ เจ้าไม่ชอบคนตระกูลมู่ก็ไม่เป็นไร เจ้าคิดว่าฉินเฉินแห่งตระกูลฉินเป็นอย่างไรบ้าง ถึงจะเป็นลูกเลี้ยง แต่เจ้าหนุ่มนี่ดูแล้วชวนให้คนรักใคร่”
“ข้าไม่ต้องการเหมือนกัน” หลัวลี่เบะปาก “เขาเป็นคนที่พี่สาวเฟิงชอบ คนที่สหายชอบไม่อาจแย่งได้ อีกอย่าง ข้าชอบจิ้งจอกน้อยเท่านั้น ข้าจะรอเขา ต่อให้รอชั่วชีวิตก็ยินยอม”
หลัวเฟยกระตุกมุมปาก “ท่านแม่ ท่านยอมรับลูกเลี้ยงตระกูลฉินให้หลัวลี่ได้ ทำไมถึงไม่ยอมรับนางเล่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าถลึงตาใส่บุตรชาย
“เสี่ยวลี่เอ๋อร์เป็นแก้วตาดวงใจของแม่ ส่วนเจ้ามันเป็นตัวอะไรกัน”
“...”
ขณะนั้นหลัวเฟยสงสัยว่าเขาเป็นลูกแท้ๆ หรือไม่
“ท่านแม่ อันที่จริง...เสี่ยวเย่ว์มิได้เป็นอย่างที่ท่านคิด นางไม่มีทางรังแกลี่เอ๋อร์ อีกอย่าง พ่ออย่างข้าก็ไม่ใช่คนตาย ข้าก็ไม่อาจให้ใครรังแกลี่เอ๋อร์เช่นกัน”
“นั่นก็ไม่แน่” ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียงหึ “ต่อไปเจ้ากับฉินเสี่ยวเย่ว์มีลูกด้วยกันแล้ว ยังจะมีที่ยืนของลี่เอ๋อร์อีกหรือ หากมิใช่เพราะข้าไม่แข็งแรง เจ้าจะแต่งข้าก็ไม่สนใจเช่นกัน อย่างน้อยข้าก็ยังปกป้องลี่เอ๋อร์ได้ ข้าใกล้ตายแล้ว ข้าจะยอมให้เจ้าหาคนมาเพิ่มปัญหาให้ลี่เอ๋อร์ได้อย่างไร”
“ท่านแม่!” น้ำเสียงหลัวเฟยแข็งขึ้น “ข้าบอกว่าข้าจะไม่ให้ท่านจากไป ข้าจะพยายามช่วยท่านอย่างสุดความสามารถ”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ “ช่างเถอะ เป็นตายอยู่ที่ชะตา ข้าไม่สนใจอะไรมาก ลี่เอ๋อร์ รอข้าตายแล้ว เจ้าก็ไปหาเจ้าจิ้งจอกน้อยของเจ้าซะ ไม่ต้องสนใจพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงเจ้าอีก”
“ได้” หลัวลี่รับปาก “ข้าจะนำกระดูกของท่านไปด้วย ปล่อยพวกเขาใช้ชีวิตของพวกเขาไป”
นางไม่ชอบฉินเสี่ยวเย่ว์!
ไม่ชอบมาโดยตลอด ไม่ว่าเป็นเพราะเหตุที่ท่านพ่อจะแต่งงานกับนางหรือไม่ก็ตาม
หลัวลี่ฉุกคิดถึงเงาร่างงดงามในวันนี้โดยไม่รู้ตัว ก็เกิดความเสียดายอยู่บ้าง
น่าเสียดาย...
นางอายุน้อยไป ทั้งมีคนในใจแล้วไม่อาจเป็นแม่เลี้ยงของนางได้
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีท่านป้าท่านน้าอะไรพวกนั้นอีกหรือไม่