เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 760

ตอนที่ 760 น่ารักจนเหมือนเด็กหญิงตัวน้อย (5)

เจ้าหมีหนึ่งหันไปหาหมีสอง “โฮ๊ก!”

ไม่ว่าเขาจะชื่อว่าต้าเฮยหรือต้าฮุย ระดับการตั้งชื่อของจ้านายก็ย่ำแย่เต็มที ชื่อของข้าน่าฟังกว่าตั้งเยอะ หมีหนึ่งฟังแล้วรู้สึกถึงความเป็นลูกพี่ขึ้นมา

หมีสองสัมผัสได้ถึงพลังที่เข้มข้นขึ้นทุกทีๆ ของชายหนุ่ม มันหมอบตัวสั่นอยู่บนพื้น ไม่ใส่ใจหมีหนึ่ง

“ลูกพี่หรือ” ไม่ช้าชายหนุ่มก็ได้สติกลับมา หว่างคิ้วของเขาเผยรอยยิ้มร้าย “ต่อไปข้าจะเป็นลูกพี่ของสัตว์วิเศษ เรื่องในจวนองค์หญิงข้าตัดสินใจได้เท่านั้นพวกเจ้าเป็นลูกน้องข้า!”

คราวนี้หมาป่าสีขาวไม่ยอมอย่างยิ่ง มันคำรามเสียงดังร้องด่าชายหนุ่ม

เพราะอะไร

ทำไมคนมาทีหลังถึงมาชิงตำแหน่งของมัน

เจ้านายไม่อยู่ มันต่างหากที่ลูกพี่!

ในฐานะพ่อบ้านยามปกติมันได้รับยาวิเศษหลายเม็ด เจ้าเด็กนี่ต้องทำเพื่อผลไม้วิเศษ ถึงได้แย่งชิงตำแหน่งลูกพี่กับมันแน่!

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองหมาป่าสีขาว เอ่ยอย่างดูแคลน “เจ้าไม่เห็นด้วยก็ไร้ประโยชน์ เอาเป็นว่าเจ้าสู้ข้าไม่ได้ ตำแหน่งลูกพี่ข้าเป็นแน่แล้ว ต่อไปตำแหน่งข้างกายเสี่ยวจิ๋วจิ่วต้องเป็นของข้า ขาของนาง อ้อมกอดของนาง ล้วนเป็นของข้า พวกเจ้าห้ามแย่งชิงข้า”

หมาป่าสีขาวส่งเสียงร้องอิ๋งอิ๋งด้วยความกล้ำกลืน

เจ้าเด็กนี่ทำเกินไปแล้ว!

รอเจ้านายกลับมา มันจะต้องฟ้องให้ได้

รังแกกันเกินไปแล้ว!

“จริงสิ เสี่ยวจิ๋วจิ่ว[footnoteRef:1]ไปไหนพวกเจ้ารู้หรือเปล่า” [1: จิ๋วจิ่ว หมายถึง เก้าเก้า]

ชายหนุ่มมุ่นคิ้วอีกครั้ง

กว่ามันกลายร่างเป็นคนไม่ใช่ง่ายๆ อยากทำให้นางแปลกใจสักหน่อย ใครจะรู้ว่านางจะไม่อยู่ที่นี่

เช่นนั้นนางไปที่ไหนแล้วเล่า

หมาป่าสีแดงที่อยู่อีกข้างหนึ่งใช้ความคิด มันส่งเสียงเรียกสองคำ

“จวนเทียนเสินหรือ” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

หมาป่าสีแดงพยักหน้า

มันบังเอิญได้ยินเจ้านายพูดถึงจวนเทียนเสินเท่านั้น คิดว่าเจ้านายน่าจะอยู่ที่จวนเทียนเสิน

ชายหนุ่มเกาท้ายทอยด้วยความปวดหัว “ดูท่าข้าต้องถามทางอีกแล้ว”

เขาไม่รู้เรื่องราวในโลกในนี้เลย ใช้การถามทางจนมาถึงที่นี่ได้

ดังนั้นตอนที่ชายหนุ่มหันกลับมาคิดจะจากไป เขาตกใจที่ได้เห็นหงส์ขาวยืนอยู่ด้านหลัง

“เมื่อครู่เจ้าพูดถึงจวนเทียนเสินหรือ” หงส์ขาวฉงนถาม

ถ้ามันฟังไม่ผิดละก็ เสี่ยวชิงชิงไปจวนเทียนเสินแล้วหรือ

“เจ้าคือใคร” ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าเย็นชา

มีสัตว์เลี้ยงคิดมาแย่งตำแหน่งกับมันอีกแล้วหรือ

น่าเสียดายที่เสี่ยวจิ๋วจิ่วไม่ชอบมังกรและไม่ชอบหงส์ด้วย

“เจ้าจะไปหาเสี่ยวชิงชิง เช่นนั้นข้าจะไปหาซู่อี ข้ารู้ว่าจวนเทียนเสินอยู่ที่ไหน”

ครั้นหงส์ขาวพูดถึงซู่อี น้ำตาแห่งความอดสูเกือบร่วงหล่นลงมา

เฟิงหรูชิงไปแล้ว หนานเสียนก็ไปแล้ว...

สุดท้ายซู่อีก็ทิ้งมันหายไปด้วย

ทิ้งหงส์ขาวที่น่าสงสารอย่างมันไว้ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย

ชายหนุ่มดวงตาสั่นไหว เจ้าหงส์ขาวนี่ไม่ได้ทำเพื่อจิ๋วจิ่วหรือ

งั้นเขาก็วางใจแล้ว...

“ก็ได้ เจ้าพาข้าไปจวนเทียนเสิน”

“ไม่มีปัญหา ไว้ใจข้าได้เลย” หงส์ขาวตบอกตัวเอง สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะ “จริงสิ ทำไมเจ้าเรียกเสี่ยวชิงชิงว่าจิ๋วจิ่วเล่า”

ชายหนุ่มกะพริบตา “เดิมทีนางก็คือจิ๋วจิ่วน่ะสิ”

“...”

หงส์ขาวมองชายหนุ่มด้วยความเห็นใจ

เจ้าตัวจ้อยนี่สมองไม่ดีอย่างมาก ชื่อของนางคือเฟิงหรูชิงชัดๆ ดันไปเปลี่ยนชื่อให้นาง ซ้ำยังเรียกจิ๋วจิ่วอะไรนี่อีกด้วย

ทำไมไม่เรียนนางว่าปาปา[footnoteRef:2]เลยเล่า [2: ปาปา หมายถึง แปดแปด]

“พวกเรารีบไปกันเถอะ”

ชายหนุ่มอยากพบเฟิงหรูชิงจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ถึงได้เร่งรัดหงส์ขาว

หงส์ขาวร้องอ้อคำหนึ่ง ไม่ร้อนรนตอบว่า “เจ้าไม่ต้องรีบร้อน ข้าไปซื้อเข็มทิศก่อน”