เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 759
ตอนที่ 759 น่ารักจนเหมือนเด็กหญิงตัวน้อย (4)
ทว่าคำพูดของเด็กหนุ่มเสมือนน้ำเย็นๆ รดลงจากหัวเขา เปียกปอนเย็นเยียบไปทั่วร่าง
คนที่หลงใหลองค์หญิงโผล่มาอีกคนแล้ว!
ระยะนี้แม่นางทั้งหลายในเมืองหลวงต่างคิดโผเข้าอ้อมอกองค์หญิงก็แล้วกันไปเถิด แต่ทำไมกระทั่งหนุ่มน้อยน่าเอ็นดูก็เป็นไปกับเขาด้วยนะ
เหมือนกับว่าโลกใบนี้เปลี่ยนไปเพียงพริบตา
ต่อให้เป็นบุรุษก็สามารถสยบแทบเท้าสตรีนางหนึ่งได้
“เจ้าเดินตรงไป” น้ำเสียงชายวัยกลางคนขึ้นจมูก “เห็นเขียนว่าจวนองค์หญิงก็ถึงแล้ว”
เขาถูกองค์หญิงบีบคั้นถึงกระทั่งเห็นเด็กหนุ่มหน้าตางดงามแล้ว ทำไมองค์หญิงยังไม่ยอมปล่อยคนพวกนี้อีกนะ
ให้ทางรอดกับคนอย่างพวกเขาที่แม้กระทั่งภรรยายังหาไม่ได้เลย
หรือยังจะให้ไปเสพสุขที่หอโคมเขียวอีกหรือ
ช่างมันเถิด สถานที่อย่างหอโคมเขียวไม่ใช่ที่ดีอะไร
ครั้นมองเด็กหนุ่มขอบคุณแล้วเดินจากไป
บุรุษวัยกลางคนปาดน้ำตา ถอนใจเบาๆ “ดูท่าอีกไม่นาน ข้าอาจเห็นสุนัขยังรู้สึกว่ามันหน้าตาหมดจดงดงามเลยกระมัง”
เคราะห์ดีที่องค์หญิงออกจากจวนไปแล้ว บางทีอีกไม่นานความสนใจของเเม่นางพวกนั้นอาจหายไปตามเวลา เช่นนี้พวกเขาก็จะได้มีโอกาสแล้ว
มิฉะนั้นชั่วชีวิตนี้เขาอาจต้องแต่งงานใช้ชีวิตกับสุนัขก็เป็นไปได้
…
นอกจวนองค์หญิง
เด็กหนุ่มเพิ่งก้าวเท้าเข้าไป หมาป่าสีขาวก็พุ่งทะยานออกมาขวางหน้าเขาไว้
มันจงใจแสยะเขี้ยวดุร้าย เพื่อสร้างความตกใจให้เด็กหนุ่มล่าถอย
“หืม” เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้าเล็กน้อย สายตาสุนัขตัวหนึ่ง อ้อ ไม่สิ นี่คือหมาป่า “เจ้าก็คือสุนัขที่ฝูเฉินบอกว่ารู้จักแต่ล่อลวงเสี่ยวจิ๋วจิ่วอย่างนั้นหรือ”
สุนัขบ้าน
หมาป่าสีขาวชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นโทสะเดือดดาลขึ้นมา
เจ้าน่ะสิสุนัขบ้าน!
ตระกูลเจ้าน่ะสิที่เป็นสุนัขบ้าน!
ต่อให้มันเป็นสุนัข มันก็ต้องเป็นสุนัขดุร้าย!
“กรรซ์!”
หมาป่าสีขาวพุ่งเข้าไปด้วยโทสะ
ใครจะรู้ว่ามันเพิ่งเข้ามาถึงเบื้องหน้าของชายหนุ่ม เขาก็ยกมือขึ้น ฟาดมือออกมาคราเดียวหมาป่าสีขาวก็กระเด็นออกไปหลายเมตร
หางตาเขาเลิกขึ้น ดูยโสโอหังภายใต้แสงแดดในยามเช้า
พลังทำลายล้างแผ่พุ่งออกมา ไม่เข้ากับท่าทางน่าเอ็นดูเชื่อฟังเมื่อครู่เลยสักนิด
“ผู้ชายเถื่อนแย่งจิ๋วจิ่วกับข้าก็พอแล้ว อย่างไรข้าก็สู้เขาไม่ได้ เจ้าเป็นแค่สุนัขเฝ้าบ้านตัวหนึ่งยังกล้าแย่งจิ๋วจิ่วกับข้าอีกหรือ”
“กรรซ์!”
หมาป่าสีขาวโมโหจนตาแดงก่ำ
มันไม่ใช่สุนัขบ้าน ไม่ใช่!
ภายใต้โทสะมันกางเล็บออก ชี้ไปที่ชายเถื่อน คำรามด่าเสียงดัง
เจ้านายเคยบอกว่า ต่อให้สู้ไม่ชนะ ก็ต้องด่าสักสองสามคำ อย่างไรก็ไม่อาจเสียเปรียบ!
“ที่แท้ก็เป็นสุนัขเฝ้าบ้านที่ทำได้แค่ด่าคน!” ชายหนุ่มก้าวเข้ามา “สุนัขดีไม่ขวางทางคน ข้าจะไปหาจิ๋วจิ่ว”
ดวงตาหมาป่าสีขาวแดงก่ำขึ้นไปอีก
มันเป็นหมาป่า หมาป่าจริงๆ !
สัตว์วิเศษอื่นๆ ก็ตื่นตระหนกเพราะความเคลื่อนไหวภายนอก พวกมันรีบวิ่งทะยานมาจากหลังเขา
ระยะนี้เจ้านายไม่อยู่ในจวน พวกมันต้องเฝ้าบ้านแทนเจ้านาย! กันไม่ให้คนมาขโมยยาวิเศษ!
มองบรรดาสัตว์วิเศษที่พุ่งเข้ามา ชายหนุ่มหยักมุมปาก พลังแข็งแกร่งแผ่พุ่งออกจากร่างไปในทันที
ภายใต้ขุมพลังของเขา สัตว์วิเศษทั้งหลายสั่นเทิ้ม ทนไม่ไหวหมอบลงกับพื้น
“จิ๋วจิ่วของข้าเล่า”
ตอนแรกหมีหนึ่งหมียังจำชายผู้นี้ไม่ได้
จนกระทั่งพลังของเขาแผ่พุ่งออกมา พวกมันถึงได้ตะลึงงัน มองหน้ากัน
“โฮ๊ก!”
น้องรอง เหมือนเขาจะเป็นมังกรที่ชื่อว่าต้าฮุยนะ
“...”
ชายหนุ่มหน้าดำง้ำงอ โมโหจนแทบเต้น “ข้าชื่อต้าเฮย ไม่ใช่ต้าฮุย ไม่ใช่!”