เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 761
ตอนที่ 761 น่ารักจนเหมือนเด็กหญิงตัวน้อย (6)
“เข็มทิศหรือ นั่นมันอะไรกัน” ชายหนุ่มอึ้งเล็กน้อย ค่อยเอ่ยถาม
หงส์ขาวมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “สิ่งที่พวกมนุษย์ใช้แบ่งแยกทิศทาง”
“อ้อ งั้นเจ้าจะเอาของเล่นนั่นมาใช้ทำอะไร”
“เจ้าโง่หรือเปล่า ไม่มีเข็มทิศแล้วพวกเราจะไปจวนเทียนเสินได้อย่างไร เจ้ารู้หรือว่าทิศเหนือใต้ออกตกมันอยู่ทางไหนกันน่ะ”
“...”
เจ้าหงส์ตัวนี้รู้สึกว่า เขาอาศัยเติบโตอยู่คนเดียวในป่าลึกลำพัง ไม่เคยออกมาโลกภายนอก ถึงจะรู้ทางอย่างนั้นหรือ
เดี๋ยวก่อนนะ
ทำไมเขารู้สึกว่า เจ้าหงส์นี่พึ่งพาไม่ค่อยได้เลยเล่า
“ข้าคิดออกแล้ว เหมือนข้าจะเคยได้ยินคนพูดว่า เหนืออยู่บน ใต้อยู่ล่าง ตะวันตกอยู่ซ้าย ตะวันออกอยู่ขวา เจ้าจะไปทิศทางไหนกัน”
“ทางเหนือ”
ใบหน้าชายหนุ่มปรากฏรอยยิ้ม “อืม ง่ายขนาดนี้เอง พวกเราไปตรงๆ ก็ใช้ได้แล้ว”
“แบบนี้เองหรือ”
หงส์ขาวลังเลเล็กน้อย เหตุผลแสนง่ายดายขนาดนี้ ทำไมมันไม่เข้าใจกันนะ
ดังนั้นหงส์ขาวไม่แม้แต่จะคิดสักน้อย บินตรงไปด้านหน้าแล้ว
ชายหนุ่มร้อนรน “เจ้าจะบินไปไหน ทางนั้นมันด้านหลัง ทิศเหนือน่าจะอยู่ตรงหน้าข้า เจ้าโง่หรือเปล่าเนี่ย”
สายตาหงส์ขาวดูแคลนชายหนุ่มมากขึ้น “เจ้าน่ะสิโง่ ทิศที่อยู่ตรงข้ามประตูใหญ่ถึงเป็นด้านหลัง ข้าไม่ผิด”
สัตว์วิเศษทั้งหลาย “...”
พวกมันต่างรู้สึกว่าสติปัญญาของตัวเองต่ำมากพอแล้ว
จะกระทั่งหงส์ขาวกับต้าเฮยปรากฏตัวขึ้น...
ทั้งสองยืนหันหน้าไปยังทิศทางที่ต่างกัน
อีกอย่างใครเป็นคนบอกเจ้าสองคนนี้ว่า เหนือบนใต้ล่างเป็นแค่หน้ากับหลังกัน
แน่นอนว่าผลลัพธ์ยังคง...
ต้าเฮยกับหงส์ขาวไปซื้อเข็มทิศด้วยกัน
มิฉะนั้นอาศัยระดับสติปัญญาของสองตัวนี้ หาไปอีกหนึ่งปีก็ยังไปไม่ถึงจวนเทียนเสิน
หมีหนึ่งมองทิศทางที่ทั้งสองหายตัวไป คำรามว่า “โฮ๊ก”
หมีสอง เจ้าสองตัวนี้สติปัญญามีปัญหาใช่หรือไม่
หมีสอง “โฮ๊ก”
ถูกแล้วพี่ใหญ่ ในที่สุดข้าก็เจอสัตว์ที่สติปัญญาต่ำกว่าท่านแล้ว...
แววตาดูแคลนในตอนแรกของหมีหนึ่ง หลังจากได้ฟังคำพูดหมีสองก็แดงก่ำแล้ว ส่งเสียงคำรามพุ่งตัวเข้าไป ทุบหัวหมีสองอย่างรุนแรง
“โฮ๊ก!”
สติปัญญาของข้าเทียบกันในบรรดาสัตว์วิเศษแล้วมิมีใครเทียบเคียงได้ ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่อาจขโมยผลไม้วิเศษของหมาป่าพ่อบ้านได้แน่!
นับตั้งแต่ต้าเฮยจากไป หมาป่าสีขาวก็เงยหน้าขึ้นแล้ว
แววตามันมองติดตามไป หันหน้ามาช้าๆ สายตามองที่หมีหนึ่ง ดวงตาค่อยๆ แดงขึ้น
เสี้ยวขณะนั้นหมีหนึ่งก็ค่อยได้สติ มันหันไปมองหมาป่าสีขาวดวงแดงก่ำด้วยความหวาดๆ
นี่...ข้าเมื่อครู่พูดเหลวไหล เจ้าก็เชื่อหรือ
“โบร๋ว!”
หมาป่าสีขาวคำราม กระโจนเข้าใส่หมีหนึ่ง
น้ำตาไหลออกมาท่ามกลางอากาศแฝงไปด้วยความเจ็บใจ โกรธเคืองและปวดร้าว
ในวันนี้ทั่วจวนองค์หญิงเกิดเสียงร้องของหมาป่าสีขาวและหมีหนึ่งดังสนั่นไปทั่ว
แน่นอนว่าจุดจบเช่นนี้ทำเอาคนในเมืองหลวงทั้งเมืองรับรู้ไปด้วย หลังจากหมาป่าพ่อบ้านจวนองค์หญิงถูกตาแก่หลิวกระทำชำเรา ก็ไม่พัฒนาตัวเอง มาถึงวันนี้กลับกระทำเรื่องอย่างที่ไม่อาจเทียบแม้แต่กับสัตว์เดรัจฉานกับหมีตัวหนึ่งได้
เมื่อได้ยินเสียงร้องก็พอจะรู้ได้ว่าศึกนี้ช่างน่าอเนจอนาถยิ่งนัก...
…
นับตั้งแต่จิ่วหมิงออกจากจวนเฟิงอวิ๋น เฟิงหรูชิงก็เริ่มฝึกตน จนกระทั่งผ่านไปห้าวัน ยาวิเศษในห้องนางจวนเจียนจะได้ที่แล้ว
นางทิ้งยาวิเศษกับเหล้าวิเศษไว้พร้อมทั้งจดหมายฉบับหนึ่งแล้วฉวยโอกาสตอนกลางคืนออกจากจวนเฟิงอวิ๋นมา