เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 771

ตอนที่ 771 ความผิดหวังของหลัวลี่ (2)

เฟยเอ๋อร์ของนางต้องแต่งเข้าตระกูลมู่ อีกอย่างนางดูออกว่า เฉินชิงเยียนแห่งตระกูลมู่ชอบเฟยเอ๋อร์มาก หากเฟยเอ๋อร์เอ่ยปากให้หลัวลี่ก็จะกินอาหารที่หอแห่งแรกได้

หลัวลี่ตีหน้าแข็งขืน เบื้องลึกในดวงตาคือความไม่ยินยอม “เจ้ายังไม่ได้แต่งงานกับพ่อข้า มีคุณสมบัติอะไรให้ข้าเรียกเจ้าว่าท่านแม่”

ฉินเสี่ยวเย่ว์ยิ้มมุมปากเย้ยหยัน นางก้าวเท้าสองสามก้าวเข้าหาหลัวลี่ จงใจกดเสียงเบาลงให้ได้ยินเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

“หลัวลี่ ข้ารู้ว่าเจ้าร่วมมือกับยายแก่บ้านเจ้าไม่ยอมให้พ่อเจ้าแต่งงานกับข้า แต่ไม่เป็นไร ข้ารอได้ รอจนยายแก่หนังเหนียวนั่นตายลง ข้าก็จะกลายเป็นนายหญิงตระกูลหลัว ทางที่ดีเจ้าเชื่อฟังข้าซะ ต่อไปข้าจะดีกับเจ้า”

หลัวลี่เปลี่ยนสีหน้า แววตาโกรธขึง “เจ้าลองลบหลู่ท่านย่าข้าอีกครั้งสิ!”

“ข้าพูดอะไรผิดหรือ เดิมทีนางก็มีชีวิตอยู่ไม่กี่ปีเท่านั้นแล้ว อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดตามหาปรมาจารย์ไห่หรงเพื่อรักษานาง ขอเพียงเฟยเอ๋อร์บ้านข้าเอ่ยออกมาสักประโยคหนึ่ง เจ้าคิดว่าปรมาจารย์ไห่หรงจะไม่ยื่นมือช่วยเชียวหรือ” ฉินเสี่ยวเย่ว์หลุบตาลง ปิดบังแววตาชั่วร้ายภายใน “ต่อไปเจ้าคิดมีชีวิตที่ดี ก็มีทางเดียวเท่านั้น คือเอาใจข้า”

หลัวลี่ค่อยๆ คลายหมัดที่กำไว้แน่นลง ใบหน้าซีดเซียว “ในที่สุดเจ้าก็เลิกเสแสร้งแล้วใช่หรือไม่”

“เสี่ยวลี่ พ่อเจ้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า และก็รู้ว่าเจ้าทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อหยุดยั้งพวกเรา ต่อให้เจ้ากลับไปบอกเรื่องนี้กับพ่อเจ้า เจ้าคิดว่าเขาจะเชื่อหรือ”

“นั่นไม่ใช่เพราะเจ้าทำป้ายวิญญาณของแม่ข้าหักไม่ใช่หรอกหรือ”

“เสี่ยวลี่ คำพูดของเจ้าปรักปรำข้า นั่นเป็นบ่าวทำหักแท้ๆ อย่างน้อยพ่อเจ้าก็คิดเช่นนั้น”

ฉินเสี่ยวเย่ว์หัวเราะ เสียงน้ำต่ำลงทว่ากลับให้ความรู้สึกข่มขู่

“เจ้าเองก็วางใจเถอะ ข้าไม่ใช่ผู้หญิงโหดเหี้ยม ขอเพียงข้าเข้าไปตระกูลหลัว ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี หากเจ้ายินยอม ยายแก่บ้านเจ้าจะไม่ขัดขวางแน่ เจ้าน่าจะรู้ว่าการตัดสินใจแบบไหนสำหรับเจ้าถึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด”

นางก็ไม่คิดจะปฏิบัติไม่ดีกับหลัวลี่ มิเช่นนั้นหลัวเฟยคงจับได้ เกรงว่านางจะไม่มีจุดจบที่ดี

เป้าหมายของนาง ก็เพื่อเข้าสู่ตระกูลหลัวเท่านั้น!

วันหน้าหากหลัวลี่เชื่อฟังย่อมมีกินอิ่มมีเสื้อผ้าใส่ และหาคู่หมายให้ หากไม่เชื่อฟัง อย่างนั้นก็อย่าโทษที่นางไม่เกรงใจ

หลัวลี่กำหมัดแน่นอีกครั้ง จับจ้องฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่เอ่ยปาก

ฉินเสี่ยวเย่ว์กลอกตามองผู้ดูแลหอแห่งแรกที่อยู่ไม่ไกลออกไป ยิ้มเอ่ยว่า “ผู้ดูแล ขอน้ำถ้วยหนึ่งหน่อย ข้ารู้สึกกระหาย”

“ขอรับ คุณหนูฉิน”

ผู้แลได้ฟังก็ล่าถอยไป ไม่ช้าก็ยกชามาเบื้องหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์

นี่เป็นน้ำชาที่เพิ่งรินมา ย่อมร้อนระอุมาก

ฉินเสี่ยวเย่ว์จรดที่ริมฝีปากเป่าได้สองคำ ไม่รู้ทำไมฝีเท้าถึงซวนเซ ทำชาร้อนสาดกระเซ็นใส่หลัวลี่

หลัวลี่ลนลานแล้ว เพราะระยะห่างใกล้จนเกินไป นางไม่มีหนทางหลบ

ในอารามร้อนรนได้แต่เอามือปิดหน้า น้ำชาสาดใส่หลังมือนาง ความเจ็บปวดนี้ทำให้นางเจ็บจนอดกระตุกมุมปากไม่ได้

แววตาฉินเสี่ยวเย่ว์ลนลาน “ขอ...ขอโทษ ลี่เอ๋อร์ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ...”

น้ำเสียงนางไม่จงใจกดต่ำเช่นเมื่อครู่อีก กลับดังขึ้นโดยไม่กลัวคนอื่นจะได้ยิน

หลังจากฉินเสี่ยวเย่ว์เอ่ยจบ มีเสียงหนึ่งดังลงมาจากด้านบน “ท่านอา เสี่ยวลี่ พวกท่านทำอะไรอยู่”