เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 770

ตอนที่ 770 ความผิดหวังของหลัวลี่ (1)

“ลี่เอ๋อร์!”

กลัวเฟยเอ่ยอย่างจนปัญญา “ข้าเป็นพ่อเจ้ากระทั่งข้า เจ้ายังไม่เชื่ออีกหรือ”

หลัวลี่เบ้ปาก หันหน้าหนีด้วยความแง่งอน ร้องหึคำหนึ่งไม่สนใจหลัวเฟยอีก

หลัวเฟยถอนหายใจเพราะรู้สึกอับจนหนทาง เขาได้แต่มองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าอีกครั้ง “ท่านแม่ ข้าจะหาคนรักษาโรคให้ท่านได้แน่ๆ ต่อให้รักษาไม่ได้ชั่วคราว ข้าก็จะหายาวิเศษช่วยยืดอายุให้ท่านไปก่อน”

พูดตามจริงแล้ว สำหรับความกตัญญูของหลัวเฟย ฮูหยินผู้เฒ่ารู้อย่างแจ่มชัด

ดังนั้นหากนางยังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าหลัวเฟยจะแต่งงานกับผู้หญิงกี่คน นางก็จะไม่ยุ่ง

นางกลัวก็แต่พอตายไปแล้ว ลี่เอ๋อร์จะได้รับความลำบาก

“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ เจ้าออกไปเล่นก่อน ข้ากับพ่อเจ้ามีอะไรต้องคุยกันอีกหน่อย” ฮูหยินผู้เฒ่าถอนใจเบาๆ

ต่อให้ตอนนี้หลัวเฟยรับปากนางว่าจะไม่แต่งงาน เกรงแต่ว่าพอตายไปแล้วก็ไม่มีคนสะกดเขาได้อีก

นางได้แต่ทุ่มเทแรงกายทั้งหมดสู้เพื่อลี่เอ๋อร์สักครั้ง

“เจ้าค่ะ”

หลัวลี่พยักหน้าเชื่อฟัง นางย่อมเข้าใจว่าท่านย่าจะหารือเรื่องฉินเสี่ยวเย่ว์กับท่านพ่อ ดังนั้นจึงไม่พูดมาอีก ถลึงตาดุร้ายใส่หลัวเฟยคราหนึ่งแล้วออกมา

ครั้นเห็นบุตรสาวมีสีหน้าไม่อยากสนใจเขา หลัวเฟยขมขื่นจนไม่พูดไม่ออก

เขากับหมิงเอ๋อร์จริงใจต่อกัน แต่หากลี่เอ๋อร์ไม่ยอมรับอีกฝ่าย เกรงว่าจะแต่งนางเข้ามาได้ยากแล้ว

...

หอแห่งแรก

เป็นโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดที่เทียนเสินเหมินดูแล

โรงเตี๊ยมนี้ไม่รับแขกเหรื่อมากมาย นอกเสียจากคนที่มีตำแหน่งฐานะในเทียนเสินเหมิน ถึงได้รับการต้อนรับ

หลัวลี่เสาะหาที่พักของเฟิงหรูชิงแล้ว เดิมนางคิดไปหาอีกฝ่ายตรงๆ เลย แต่ตอนที่ผ่านหอแห่งแรกนี้นางหยุดครู่หนึ่ง นิ่งไปสักพักค่อยสาวเท้าเข้ามา

มาเยี่ยมโดยไม่มีของฝากคงจะไม่ดี ดังนั้นนางต้องหาของกินไปฝากอีกฝ่าย

“คุณหนูหลัว”

ผู้ดูแลหอแห่งแรกเห็นหลัวลี่ ก็ยิ้มร่าเดินเข้ามา “ขอโทษด้วย คุณหนูหลัว วันนี้หอแห่งแรกของพวกเราไม่รับแขก”

หลัวลี่อึ้งไป สีหน้าเสียดาย

น่าเสียดายแล้ว เดิมนางอยากให้เฟิงหรูชิงลิ้มรสอาหารอร่อยของหอแห่งแรก ผลคือหอแห่งแรกไม่ต้อนรับแขก

“ท่านผู้ดูแล ข้าถามหน่อยได้หรือไม่ ว่าทำไมวันนี้หอแห่งแรกไม่รับแขก”

“คือว่า มู่ฮวนคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่กลับมาแล้ว ทั้งยังมาพร้อมกับไต้ซือไห่หรงผู้เป็นปรามาจารย์ ตระกูลมู่กำลังต้อนรับพวกเขา นอกจากคนที่มีเทียบเชิญแล้ว คนอื่นไม่อาจเข้าได้

ปรามาจารย์ไห่หรงหรือ

ปรามาจารย์ไห่หรงของมู่ฮวนหรือ

หลัวลี่แววตาวาวโรจน์ จากนั้นก็สงบลงอย่างรวดเร็ว

ฝีมือการแพทย์ของปรามาจารย์ไห่หรงสูงส่งมาก เก่งกาจเช่นเดียวกับหมอในจวนเทียนเสินผู้นั้น

ที่เหมือนกันก็คือ ทั้งสองลงมือรักษาคนน้อยมาก

ยิ่งปรามาจารย์ไห่หรงที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยละโมบลาภยศ เป็นเสมือนนกกระเรียนป่าท่องเมฆ[footnoteRef:1] อยากให้เขาช่วยรักษาท่านย่า แทบไม่มีโอกาสเลย [1: หลีกหนีจากโลก]

หลัวลี่แววตาสิ้นหวัง หมุนตัวเตรียมออกจากหอแห่งแรก

บางทีอาจเป็นเพราะนางไม่ได้สติ จึงไม่ทันสังเกตเห็นหญิงที่เดินตรงเข้ามา

ผู้หญิงนั้นอายุราวๆ สามสิบกว่า กลับรักษาร่างกายอย่างดี ใบหน้าขาวอมชมพู ไม่ปรากฏร่องรอยมีอายุเลยสักนิด

“เสี่ยวลี่ ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่”

ผู้หญิงคนนั้นสังเกตเห็นหลัวลี่ นางก็หยุดฝีเท้าลง เอ่ยปากเรียก

หลัวลี่สั่นสะท้าน หยุดลง ยามมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น สีหน้าก็แข็งค้างไปโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าอยู่ที่นี่ได้ ทำไมข้าจะมาไม่ได้”

ฉินเสี่ยวเย่ว์ประเมินหลัวลี่เล็กน้อย หัวเราะเบาๆ “ตระกูลฉินของเราต้องรับเทียบเชิญอยู่แล้ว วันนี้หอแห่งแรกรับแขก หากเจ้าเรียกข้าว่าแม่สักคำ ข้าจะให้เจ้าอยู่ที่นี่ได้”