เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 772

ตอนที่ 772 ความผิดหวังของหลัวลี่ (3)

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดของหลัวลี่ไหลออกมา นางหน้าซีด ไม่พูดอะไรอีก เดินอ้อมฉินเสี่ยวเย่ว์ออกจากหอแห่งแรกไป

“ลี่เอ๋อร์” สายตาของฉินเสี่ยวเย่ว์เผยความสำนึกผิดโดยไม่ปิดบัง รีบคว้ามือหลัวลี่อย่างลนลาน “ขอโทษด้วย ข้ามิได้ตั้งใจจริงๆ ขอให้เจ้าอภัยให้ความพลาดพลั้งโดยไม่ตั้งใจของข้าด้วย”

เสียงฝีเท้าที่เดินลงมาจากบันไดใกล้เข้ามาขึ้นทุกที ไม่ช้าก็มาถึงหน้าหลัวลี่และฉินเสี่ยวเย่ว์

เดิมทีฉินเสี่ยวเย่ว์มีพลังฝึกปรือไม่เลว นางดึงหลัวลี่หญิงสาวออกแรงไม่กี่ครั้งยังสลัดฉินเสี่ยวเย่ว์ไม่ออก

มือที่ถูกลวกเจ็บขึ้นทุกที นางหน้าซีดเซียวไปหมด

“ท่านน้า!” ฉินเฟยเอ๋อร์มุ่นคิ้ว เดินไปหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์ช้าๆ ถามอย่างจนปัญญา “ท่านทำอะไรให้ลี่เอ๋อร์โกรธอีกแล้วหรือ”

ฉินเสี่ยวเย่ว์ก้มหน้าลง “ข้าไม่ทันระวังทำชาหกใส่นาง หากนางกลับไปบิดเบือนความจริงว่า ข้าจงใจสาดน้ำใส่นาง ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฉินคงไม่ให้ข้าแต่งเข้าบ้านแน่ เฟยเอ๋อร์ เจ้ากับลี่เอ๋อร์สนิทกันดี เจ้าช่วยข้าโน้มน้าวนางหน่อย ข้าไม่ตั้งใจจริงๆ...”

นางจงใจแล้วจะทำไม

เพียงแต่หลัวเฟยไม่เชื่ออีกฝ่าย ต่อให้ยายแก่นั่นเชื่ออีกฝ่ายก็เท่านั้น!

ฉินเฟยเอ๋อร์มุ่นคิ้วกวาดตามองฉินเสี่ยวเย่ว์ ท่านน้าของนางทำอะไรไม่ระวังอีกแล้ว

รู้ทั้งรู้ว่าเสี่ยวลี่ไม่ชอบนาง ยังกล้าทำผิดเช่นนี้อีก ต่อให้นางไม่ตั้งใจก็ตาม เสี่ยวลี่ย่อมไม่พอใจแน่

“เสี่ยวลี่” ฉินเฟยเอ๋อร์เดินมาหน้าหลัวลี่อย่างเชื่องช้า นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาอบอุ่น “ให้ท่านน้าขอโทษเจ้าได้หรือไม่ เห็นแก่ที่นางไม่จงใจ ครั้งนี้ก็ช่างเถอะนะ หากมีครั้งหน้าข้าจะช่วยเจ้าระบายอารมณ์ดีหรือไม่

นางกับหลัวลี่มีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวมาตลอด

กอปรกับนางสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง หลัวลี่เองก็กลัวนางจะเสียใจ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ฟังนางหลายคำ

ตอนนี้หากก่อเรื่องท่ามกลางผู้คน ทำให้สองตระกูลวางตัวลำบาก ให้ท่านน้าขอโทษเสียก่อน มีอะไรค่อยกลับไปคลี่คลาย

เหงื่อของหลัวลี่ผุดพรายออกมา นางกัดฟันแน่น แค่นเสียงออกมาสองคำ “ถอยไป”

นางเอามือไพล่หลัง แววตาของฉินเฟยเอ๋อร์จับจ้องนางอยู่นาน ตั้งแต่แรกจนถึงสุดท้ายได้แต่จับจ้องใบหน้านาง ไม่ทันสังเกตถึงมือที่ถูกลวกของนาง

“ท่านน้า ท่านยังไม่รีบขอโทษหลัวลี่อีกหรือ” ฉินเฟยเอ๋อร์เห็นว่าครั้งนี้หลัวลี่โมโหแล้วจริงๆ กระทั่งนางยังพลอยถูกโกรธไปได้ นางรีบหันไปหาฉินเสี่ยวเย่ว์โดยไม่รู้ตัว เอ่ยเสียงเย็นยะเยือก “จนกระทั่งเสี่ยวลี่ให้อภัยท่านก็พอ”

หลัวลี่กำหมัดแน่น นางเจ็บจนพูดไม่ออกเลยสักประโยค

แต่ฉินเสี่ยวเย่ว์เกรงว่าอีกฝ่ายจะจากไป เอาแต่สะบัดแขนของนางอยู่ตลอด ทำให้นางเจ็บจนแทบทนไม่ไหว

หากรีบออกจากที่นี่ไปโรงหมอได้ เกรงว่ามือของนางจะมีรอยแผลเป็นแน่

“เฟยเอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าขอโทษลี่เอ๋อร์แล้ว นางไม่ยอมให้อภัยข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” แววตาของฉินเสี่ยวลี่เผยแววสำนึกผิด “เพื่อเป็นการขอโทษ เมื่อครู่เสี่ยวลี่ซื้ออาหารในหอแห่งแรก เจ้าบอกกับตระกูลมู่ได้หรือไม่ว่า ให้ทางหอแห่งแรกช่วยนางเตรียมอาหารสักหน่อย”

ฉินเฟยเอ๋อร์หุบยิ้ม “ได้ อีกเดี๋ยวข้าจะบอกกับท่านป้ามู่ ลี่เอ๋อร์ เห็นแก่ความจริงใจของท่านน้า เจ้าให้อภัยนางได้หรือไม่ นางกับพ่อเจ้ารักกันจากใจจริง เจ้าทำเช่นนี้...จะทำให้ท่านลุงหลัวลำบากใจนะ”

ผีสางตนไหนมันดลใจให้ตอนนี้นางอยากซื้ออาหารที่หอแห่งแรกกันนะ!

นางอยากจากไปเท่านั้น!

“มือของข้า...” หลัวลี่กัดฟันแน่น พยายามเอ่ยคำพูดออกมาสามคำ น้ำเสียงสะอื้นดังขึ้นมาจากด้านหลัง ตัดบทคำพูดของนาง