เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 778

ตอนที่ 778 ความผิดหวังของหลัวลี่ (9)

หลัวเฟยเดินเข้าไป โอบฉินเสี่ยวเย่ว์เข้ามากอดไว้ เพราะความรู้สึกผิด หัวใจเขาจึงเจ็บปวด

...

หลัวลี่ที่เพิ่งกลับเข้ามา เห็นหลัวเฟยกอดฉินเสี่ยวเย่ว์ไว้อย่างปวดใจ

ฉินเสี่ยวเย่ว์หันหน้าเผชิญกับนางพอดี

ดังนั้นหลัวลี่จึงเห็นฉินเสี่ยวเย่ว์ฉีกยิ้มมุมปากด้วยสะใจและโอ้อวด

กำลังเยาะเย้ยหลัวลี่ที่ไม่รู้จักประมาณตนเอง

ลูกสาวก็เท่านั้น ไม่มีทางอยู่ร่วมกับเขาไปชั่วชีวิต ไม่มีทางเอาชนะนางได้

หลัวลี่ระเบิดอารมณ์ นางพุ่งเข้าไปกระชากฉินเสี่ยวเย่ว์ออก

คราวนี้ฉินเสี่ยวเย่ว์ถูกหลัวลี่กระชากได้อย่างง่ายดาย ร่างล้มกระแทกพื้น เจ็บจนน้ำตาไหล

“เสี่ยวลี่หรือ” หลัวเฟยตกใจ ทว่าใบหน้ายินดี เขารีบเดินเข้ามาคว้ามือหลัวลี่ไว้ “เสี่ยวลี่ เจ้ากลับมาได้เสียที ขอพ่อดูหน่อย แผลเป็นอย่างไรบ้าง”

หลัวลี่ขบปากแน่น ดวงตานางส่อแววไม่อยากเชื่อ

“ท่านรู้ว่าข้าบาดเจ็บหรือ แล้วรู้หรือไม่ว่านางเป็นคนทำ”

หลัวเฟยถอนหายใจ “เมื่อครู่ฉินเสี่ยวเย่ว์เล่าเรื่องนี้แล้ว นางจะชดเชยให้เจ้า”

หลัวลี่หัวเราะเย็นชา นางยื่นหลังมือให้หลัวเฟยดู “เช่นนั้นท่านก็ดูให้ดี ตรงนี้เป็นผลงานนางทั้งนั้น ข้าได้รับบาดเจ็บขนาดนี้แล้ว คำพูดประโยคเดียวของท่านก็คลี่คลายทุกอย่างได้อย่างนั้นหรือ”

ก่อนหน้าไม่ว่านางอาละวาดอย่างไร ก็ไม่เคยโมโหใส่หลัวเฟยเลยสักครั้งเดียว

แต่ครั้งนี้นางโมโหจริงๆ แล้ว!

ที่นางไม่ให้เฟิงหรูชิงรักษาให้นางหาย เพราะอยากทำให้หลัวเฟยปวดใจ อยากให้เขารู้ว่า ฉินเสี่ยวเย่ว์เป็นสตรีเยี่ยงไรกันแน่

แต่สุดท้ายเป็นนางคิดเอาอยู่ฝ่ายเดียว ยังคิดว่าบิดาจะรักเอ็นดูนาง

“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ นางมิได้ตั้งใจ ข้าบอกไปแล้วว่าให้นางขอให้เจ้าให้อภัย เจ้าอยากให้นางทำอะไรก็ได้” หลัวเฟยเห็นตุ่มน้ำบาดตาที่หลังมือหลัวลี่ หัวใจเขากระตุกอย่างรุนแรง “ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งใช้อารมณ์ ข้าจะใส่ยาให้เจ้าก่อน”

หลัวลี่สะบัดมือหลัวเฟยออกอย่างแรง “ได้สิ ให้ข้าอภัยก็ได้ นางไสหัวออกไปจากตระกูลหลัวของข้าซะ ชั่วชีวิตนี้อย่ามาปรากฏตัวให้เห็นอีก!”

“เสี่ยวลี่!” หลัวเฟยมุ่นคิ้ว “เพื่อท่านย่าเจ้าก็...”

“หลัวเฟย”

ฉินเสี่ยวเย่ว์ลุกขึ้น เอ่ยตัดบทหลัวเฟย

“ข้าไปจะดีกว่า ไม่รบกวนครอบครัวของพวกเจ้าแล้ว สำหรับพวกเจ้าอย่างไรข้าก็เป็นคนนอก”

นางไม่มีวันยอมให้หลัวเฟยพูดเรื่องไต้ซือไห่หรงออกไป

ไม่เช่นนั้นจะปล่อยให้หลัวลี่อาละวาดต่อไปได้อย่างไรกัน

มีแต่ทำให้อีกฝ่ายไม่เข้าใจ ถึงเน้นย้ำถึงความเข้าใจผู้อื่นของตัวฉินเสี่ยวเย่ว์เอง

แววตาหลัวเฟยลนลาน “ฉินเสี่ยวเย่ว์ ข้าจะแต่งกับเจ้า! เจ้าอย่าไป”

ชั่วขณะนั้น หัวใจหลัวลี่จับตัวเป็นน้ำแข็ง พลังงานทั่วร่างคล้ายถูกสูบออกจนหมดสิ้น ดวงหน้าน้อยๆ ซีดขาวราวหิมะ มองหลัวเฟยเหมือนคนแปลกหน้า

เมื่อก่อนท่านพ่อยืนกรานเช่นนี้นางไม่พูดอะไร

แต่ตอนนี้...ฉินเสี่ยวเย่ว์ทำน้ำลวกนางจนเป็นแบบนี้แล้ว!

ท่านพ่อยังคงกลับไปเลือกอีกฝ่ายเหมือนเดิม!

“ท่านย่าพูดไม่ผิดเลย มีแม่เลี้ยงแล้วก็มีพ่อเลี้ยง ตอนนี้ยังไม่ทันมีแม่เลี้ยง ข้าก็มีพ่อเลี้ยงเสียแล้ว” หลัวลี่หัวเราะเยาะเย้ย นางถอนสายตากลับ อารมณ์ต่างๆ ในแววตามลายหายสิ้น “ไม่เป็นไร ข้ายังมีจิ้งจอกน้อย มีเสี่ยวชิง ท่านพ่อ ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว”

คนเป็นพ่อไม่สงสารนาง เช่นนั้นนางสงสารตัวเอง

บ้านหลังนี้มีฉินเสี่ยวเย่ว์ ก็จะไม่มีนางอีก

“หลัวเฟย เจ้ามันสารเลว!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้ามาภายใต้การพยุงของสาวใช้ ฝีเท้านางซวนเซ ไม่มั่นคง ไม้เท้าในมือฟาดใส่หลัวเฟยอย่างรุนแรง