เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 779
ตอนที่ 779 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (1)
“หากมิใช่เพราะสาวใช้มารายงานข้า ข้าก็ยังไม่รู้ว่าลี่เอ๋อร์บาดเจ็บแล้ว ก่อนหน้านี้เจ้าสัญญากับข้าว่าอย่างไร รับรองว่าลี่เอ๋อร์จะไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ก่อนข้าจะลาโลกไป เจ้าจะยกตระกูลหลัวนี้ให้ลี่เอ๋อร์! แต่ตอนนี้...เจ้ากลับปกป้องหญิงที่ทำร้ายลี่เอ๋อร์”
“ท่านแม่!” หลัวเฟยมิได้หลบไม้เท้าของฮูหยินผู้เฒ่า เขาฝืนรับมันเอาไว้ “ข้าทำเพื่อท่าน...”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเย็นชา เดินเข้ามากุมมือหลัวลี่ไว้
“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ พวกเราไป!”
“เจ้าค่ะ” หลัวลี่ฝืนยิ้มออกมา “ข้าจะพาท่านไปพบเสี่ยวชิง นางทั้งสาวและอ่อนโยน ดีมากๆ”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดอะไรอีก ดึงหลัวลี่เดินออกนอกประตู
“ท่านแม่ ท่านจะไปไหน” หลัวเฟยรีบร้อนก้าวออกมาคิดขวางทางไว้
ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าออกไปอย่างแรง “ใครขวางข้า วันนี้ข้าจะเอาหัวชนกำแพงตายมันซะที่นี่!”
เดิมหลัวเฟยคิดขวางมารดา ผลคือได้ยินคำพูดของนาง ตกใจเสียจนหยุดฝีเท้า ไม่กล้าขยับสักน้อย เพียงแต่มองฮูหยินผู้เฒ่าพาหลัวลี่ไปต่อหน้าต่อตา
ดวงตาเขาเหม่อลอยอยู่นาน ไม่ได้ถอนสายตากลับมา
หรือครั้งนี้เขาผิดจริงๆ แล้ว
ฉินเสี่ยวเย่ว์เห็นคนแก่กับเด็กสาวชั้นต่ำสองคนหายไปได้เสียที มุมปากนางยิ้มเย็น ไม่ช้าก็รีบเก็บงำรอยยิ้ม เดินไปตรงหน้าหลัวเฟย
“หลัวเฟยต่อไปฮูหยินผู้เฒ่าจะรู้ว่าท่านทำไปเพื่อนาง แต่หลัวลี่ไม่รู้ความอยู่บ้าง ภายหน้าข้าจะอบรมให้นางเคารพผู้ใหญ่รักษามารยาท”
“เสี่ยวเย่ว์!” หลัวเฟยหน้าเคร่งเครียด เอ่ยเสียงเข้มว่า “ลี่เอ๋อร์เป็นลูกสาวข้า ต่อให้นางไม่รู้ความขนาดไหน ข้าสั่งสอนนางก็พอแล้ว เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล”
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าลี่เอ๋อร์จะทำตัวอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวเขานะ
ถูกคนตำหนิว่าไม่รู้ความ ใจเขาย่อมไม่ยินดี
หากมิใช่ว่า...เสี่ยวเย่ว์ทำอะไรมากมายเพื่อท่านแม่เช่นนี้ เขาคงสะบัดแขนเสื้อจากไปแล้ว
“หลัวเฟย ข้าเจตนาดี...” ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าหมองคล้ำ ขบริมฝีปากแรงๆ
นางคบหากับหลัวเฟยมาหลายปีแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตำหนินาง ซ้ำยังเป็นเพราะนางเด็กไม่รู้ความคนหนึ่งอีกด้วย...
“ช่างเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว เสี่ยวเย่ว์ เจ้ากลับไปพักก่อนเถอะ”
หลัวเฟยไม่พูดอะไรอีก ทั้งไม่มองเหลือบแลฉินเสี่ยวเย่ว์อีกสักน้อย หมุนกายเดินเข้าด้านในตระกูลหลัว
ชั่วขณะนั้น แผ่นหลังเขาฉายแววอ่อนล้าคล้ายแก่ลงไปหลายสิบปี
...
ภายในคฤหาสน์หลังหนึ่ง มือของเด็กสาวถือหนังสืออย่างสงบนิ่งทว่า...
แสงแดดอ่อนสาดกระทบลงบนเรือนร่างของนาง โฉมสะคราญงามล่มเมือง สยบไปทั่วหล้า
ใบหูนางขยับเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา นางหันหน้าไปมองก็เห็นดวงหน้าน่าเอ็นดูอมชมพูปรากฎในสายตา
หลัวลี่เผยยิ้ม บางทีอาจเพราะออกจากตระกูลหลัว นางถึงอารมณ์ดีมาก คนก็สดใสราวกับแสงสว่าง
มือนางจูงฮูหยินผู้เฒ่าที่ดูคล้ายจะเดินไม่ไหวนางหนึ่งเดินมาหาเฟิงหรูชิง
“ท่านย่า ต่อไปพวกเราพักที่นี่ก็พอแล้ว ไม่ต้องกลับตระกูลหลัวอีก”
ฮูหยินผู้เฒ่ากุมมือหลานสาวเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมเมตตา “ได้ เสี่ยวลี่เอ๋อร์อยากไปที่ไหนก็ไปที่นั่น พ่อสารเลวของเจ้าต้องถูกกำหนดให้โดดเดี่ยวไปชั่วชีวิต!”
เฟิงหรูชิงที่อยู่ไม่ห่างออกไป “...”
นางรับปากให้พวกเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อไรกัน
“เสี่ยวชิง”
หลัวลี่กลอกตามองเฟิงหรูชิง นางคลายมือฮูหยินผู้เฒ่าออก ทำตัวเสมือนผีเสื้อโบยบินเข้าหาเฟิงหรูชิงก็ไม่ปาน