เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 762

ตอนที่ 762 น่ารักจนเหมือนเด็กหญิงตัวน้อย (7)

เส้นทางสู่ทะเลหนานไห่ช่างยาวไกล

ด้วยเหตุนี้อาศัยความเร็วของเฟิงหรูชิงก็ต้องใช้เวลาเดือนกว่าๆ จึงมาถึงจุดหมายได้

ทะเลหนานไห่ในยามมีเรือจอดค้างไว้อยู่หลายลำ เฟิงหรูชิงไม่อยากให้คนอื่นรู้จุดหมายของนาง จึงได้ซื้อเรือลำหนึ่ง อีกทั้งยังให้คนขับเรือจากไป เดินเรือด้วยตัวเองไปยังเกาะกลางทะเลหนานไห่แห่งนั้น

เกาะกลางทะเลนั้นไม่ห่างไกลนัก เฟิงหรูชิงให้เวลาไม่นานก็บรรลุถึง

ตอนที่นางเพิ่งจอดเรือ บนเกาะก็มีคนกลุ่มหนึ่งอยู่แล้ว

ในบรรดาคนกลุ่มนั้น ผู้นำเป็นแม่นางน้อยน่ารักนางหนึ่ง อายุราวๆ สิบสามสิบสี่ปี แต่นางกลับสวมชุดกระโปรงซอมซ่อ ซ้ำยังมีรอยขาดหลายแห่ง

คนข้างกายนางยิ่งไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนัก เสื้อผ้าแต่ละคนต่างก็มอซอน่าอนาถ

“พวกเจ้าว่าพรรคเภสัชเทพเกิดคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมา ถึงได้ขโมยถุงบรรจุข้าไป ชิงป้ายจวนเทียนเสินของข้า แล้วตอนนี้คนพวกนั้นจะให้ข้ากลับไปอย่างไร” แม่นางผู้นั้นน้อยเนื้อต่ำใจจนแทบร้องไห้ออกมา ดวงตาแดงระเรื่อ

“ระยะนี้ท่านย่าป่วยแล้ว ข้าไม่อาจไปชิงเชิญหมอเทวดาได้ กระทั้งป้ายยังหายไป กลับบ้านไม่ได้แล้ว”

นางยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ไม่อาจกลั้นน้ำตาไหลพรากลงมา

ช่วงก่อนหน้านี้ คนของพรรคเภสัชเทพบุกเข้ามา ชิงป้ายประจำตัวรวมถึงถุงบรรจุไปจนหมดสิ้น จากนั้นฝูจู่พาคนไปแก้แค้น กระทั่งเรียกรวมคนจวนเทียนเสินที่อยู่ภายนอกคิดพาพวกเขาตอบโต้กลับ

แต่เพื่ออาการป่วยของท่านยาย สุดท้ายนางก็ได้แต่เลือกรั้งอยู่ที่นี่ต่อไป

มาถึงระยะนี้นางค่อยคิดได้ว่า...

ต่อให้นางไม่กลับไปชั่วคราวก็สามารถส่งคนไปเอาป้ายของฝูจู่กลับมาได้

ตอนนี้ทำอย่างไรถึงกลับบ้านได้

“คุณหนู...” ผู้เฒ่าข้างกายนางถอนใจ “ไม่สู้พวกเราส่งจดหมายกลับไปที่ตระกูล ให้พวกเขาส่งคนมารับ ขอเพียงพิสูจน์ฐานะในจวนเทียนเสินของพวกเราได้ ก็จะกลับจวนได้”

แม่นางน้อยขบริมฝีปาก “ไม่ได้ ห้ามให้ท่านยายรู้เด็ดขาดว่าข้าถูกคนอัดแล้ว ไม่อย่างนั้นท่านยายต้องร้อนรนมากแน่ สุขภาพนางไม่ดี ไม่อาจแตกตื่น”

“เช่นนั้น...” ผู้เฒ่าเสนอขึ้นอย่างระวัง “ก็บอกว่าพวกเราทำป้ายหายแล้วดีหรือไม่”

แม่นางน้อยเลิกคิ้ว ผ่านไปสักพักนางค่อยลุกขึ้น ขณะที่กำลังพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นเฟิงหรูชิงที่เดินมาจากด้านหลัง

ดวงตานางวาวโรจน์

พี่สาวนางนี้งดงามราวมีแสงสว่างเปล่งออกมา น่าจะไม่ถูกสุนัขพรรคเภสัชเทพโจมตี ดูท่าบนตัวนางน่าจะมีป้ายคำสั่งกระมัง

“พี่...พี่สาว...”

ลมหายใจของแม่นางน้อยเร่งเร้าติดขัด รีบพุ่งเข้าไปเบื้องหน้าเฟิงหรูชิง ขวางทางนางเอาไว้

ดวงหน้าแน่งน้อยของนางแดงระเรื่อ คล้ายแอปเปิ้ลผลหนึ่ง ดูน่ารักนุ่มนิ่ม

เฟิงหรูชิงชะงักฝีเท้า มุ่นคิ้ว ไม่ยินดี ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าน้อยๆ ขาวนวล

น้ำเสียงนางอ่อนลงไปหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว แต่เพราะความไม่รู้จักกัน นางยังไม่คลายความระวังตัว ถามด้วยเสียงจริงจัง “เจ้ามีอะไร”

“พี่สาว ป้ายคำสั่งข้าหายไปแล้ว...” ครั้นเอ่ยประโยคนี้ออกมา แม่นางน้อยรู้สึกอึดอัด “หากท่านมีป้ายคำสั่ง จะช่วยพาพวกเราไปด้วยได้หรือไม่ ท่านวางใจเถิด ค่ายกลระหว่างทางพวกเราคลี่คลายได้หมดแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อย”

ถึงคนของจวนเทียนเสินต่างรู้วิธีแก้ค่ายกลนี้ แต่การแก้ค่ายกลต้องสูญเสียพลังมาก ดังนั้นถ้าไม่ต้องลงมือเองได้ต่างก็ยินดี