เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 763
ตอนที่ 763 น่ารักจนเหมือนเด็กหญิงตัวน้อย (8)
เฟิงหรูชิงสีหน้านิ่งเฉย
ถึงแม้ฝูเฉินสอนวิชาค่ายกลให้นางไม่น้อย ถ้ามีเวลาวิเคราะห์นางก็สามารถทลายค่ายกลได้
แต่ถ้าประหยัดเวลาได้ แล้วลองดูไม่ดีตรงไหนกัน
“ได้”
นางเงียบไปสักพักค่อยตอบตกลง
ใบหน้าของแม่นางน้อยฉายแววยินดี รีบหันมองผู้เฒ่าและองครักษ์ด้านหลัง
“ท่านปู่จ้าว พี่สาวรับปากพาพวกเราเข้าไปแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”
สีหน้าผู้เฒ่าผ่อนคลายลงเล็กน้อย ยิ้มประสานมือ “แม่นางผู้นี้หน้าตาไม่คุ้นเคย มิทราบมาจากกลุ่มอิทธิพลใด”
เฟิงหรูชิงยิ้มจาง “ตระกูลข้ามิได้เข้มแข็งอันใด บอกไปแล้วพวกท่านอาจไม่รู้จัก”
นี่คือความจริง กลุ่มอิทธิพลในจวนเทียนเสินมีมากมายนัก หากเป็นตระกูลธรรมดาก็ใช่ว่าจะรู้จัก
“ครั้งนี้แม่นางช่วยพวกเราไว้ วันหน้าตระกูลหลัวต้องตอบแทนเจ้าแน่ นี่คือหลัวลี่คุณหนูตระกูลเรา การเดินทางครั้งนี้รบกวนแม่นางดูแลด้วย”
หลัวลี่หัวเราะร่า “พี่สาว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”
“ได้” เฟิงหรูชิงสีหน้าโอนอ่อนลง
ครั้นเห็นแม่นางผู้นี้แล้ว ไม่รู้เพราะอะไรเฟิงหรูชิงพานคิดไปถึงถังอิ่น
นางออกมาจากแคว้นหลิวอวิ๋นระยะนึงแล้ว เริ่มคิดถึงนางหนูนั่นขึ้นมา...
แล้วก็ไม่รู้ว่านางทำท่านลุงโมโหตายไปแล้วหรือไม่
…
การทลายค่ายกลมิได้ยากเย็น ตลอดทางที่ผ่านมาของพวกเขาราบรื่นดีไร้การขัดขวาง ไม่ช้าก็มาถึงประตูบานหนึ่ง
หน้าประตูมีองครักษ์สองคนยืนนิ่งคล้ายรูปปั้นสลักไม่ขยับเขยื้อน
เฟิงหรูชิงโบกมือคราหนึ่ง ป้ายคำสั่งปรากฎในมือนาง
องครักษ์ปราดมองก็ปล่อยเฟิงหรูชิงเข้าไปด้านใน
ถึงบอกว่าระยะนี้ป้ายคำสั่งของจวนเทียนเสินหายไปไม่น้อย แต่จากคำบอกเล่าของฝูจู่ วันนั้นเขาเข่นฆ่าคนไปถึงพรรคเภสัชเทพ ค้นเอาป้ายคำสั่งที่ถูกชิงไปได้จากลูกศิษย์บางส่วนจริงๆ ไม่มากไม่น้อยเกินไปเท่ากับจำนวนที่ถูกชิงไปพอดี
ป้ายคำสั่งพวกนั้นฝูจู่เก็บกลับมาจนหมดแล้ว จวนเทียนเสินย่อมไม่ตรวจสอบเคร่งครัดอีก
คาดว่า...
คนของจวนเทียนเสินไม่มีวันคิดได้ว่า ที่จำนวนป้ายครบถ้วนนั่นเป็นเพราะหนานเสียนนำป้ายของตัวเองออกมารวมเข้าไปด้วย
ป้ายเหล่านั้นมีอยู่ที่หนานเสียนไม่น้อย
“พี่สาว ขอบคุณที่ท่านพาพวกเรากลับมา ข้าจะกลับบ้านแล้ว ต่อไปท่านไปหาข้าที่ตระกูลหลัวได้” หลัวลี่ยิ้ม
ใบหน้านาง ไม่มีความเย่อหยิ่งยโสใดๆ”
คล้ายกับน้องสาวข้างบ้านแสนเชื่อฟัง
เฟิงหรูชิงชะงักเล็กน้อย สายตานางวาวโรจน์ เอ่ยว่า “ข้ามีอะไรอยากถามหน่อย”
“เรื่องอะไรหรือ”
“เจ้ารู้จักตระกูลฉินหรือไม่”
สายตาหลัวลี่งุนงง “ตระกูลฉินไหนกัน”
“ฉินเฉินแห่งตระกูลฉิน”
ฉินเฉินสองคำนี้สำหรับหลัวลี่หาได้แปลกนัก
เพียงแต่นางคิดไม่ถึงว่าเฟิงหรูชิงจะรู้จักฉินเฉิน
“ข้ารู้จัก ฉินเฉินเป็นลูกเลี้ยงตระกูลฉิน ได้ยินว่าปีนั้นตอนที่เจ้าบ้านตระกูลฉินพากลับมา เขาน่าสงสารมาก คนในครอบครัวต่างไม่ต้องการเขา หากมิใช่ตระกูลฉิน เขาอาจแข็งตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว”
หลัวลี่เลิกคิ้วน่าเอ็นดู นางคิดไม่ตกว่า คนในโลกนี้ ทำไมถึงได้ใจดำนักทอดทิ้งลูกชายที่ให้กำเนิดได้
“เช่นนั้น...เขามีชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง” เฟิงหรูชิงลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายก็ถามออกมา
“ดูก็เหมือนจะสบายดี ตอนแรกบ่าวในตระกูลฉินดูถูกเขา ฉินเฟยเอ๋อร์ปกป้องเขาตั้งแต่เล็ก ข้าเคยเห็นนางสั่งสอนบ่าวเพื่อเขาอยู่หลายครั้ง เจ้าบ้านและฮูหยินตระกูลฉินก็น่าจะดีกับเขาไม่เลวกระมัง...”