เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 773

ตอนที่ 773 ความผิดหวังของหลัวลี่ (4)

“ลี่เอ๋อร์ ทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมให้อภัยข้า หากเจ้าโกรธ เจ้าตีข้า ด่าข้าก็ได้ ขอเจ้าช่วยให้โอกาสข้า ให้ข้าชดเชยเจ้าด้วยเถอะ”

ฉินเฟยเอ๋อร์มองฉินเสี่ยวเย่ว์ ดูท่าครั้งนี้ท่านอาจะรู้สึกผิดจริงๆ แล้ว

มิฉะนั้น ด้วยนิสัยของนางไม่มีทางคิดชดเชยให้หลัวลี่แล้ว

ยอมทำลายวัดสิบแห่ง แต่ไม่ทำลายการแต่งงานครั้งหนึ่ง

เห็นแก่ที่ท่านอาขอโทษจากใจจริง คราวนี้นางช่วยท่านอาสักหน่อย ครั้งหน้าไม่มีอีกแล้ว!

“ข้าจะไปโรงหมะ...”

คำพูดสุดท้ายยังไม่ทันสิ้นสุด ฉินเฟยเอ๋อร์ได้สติกลับมา

เมื่อครู่นางเอาแต่ครุ่นคิด จึงไม่ทันได้ฟังคำของหลัวลี่

น้ำเสียงอ่อนโยนเบาบางราวสายลมแฝงไปด้วยความสนิทชิดเชื้อ “ลี่เอ๋อร์ ไปเถอะ เจ้ารออยู่ที่นี่กับข้า ให้ท่านอาไปซื้ออาหาร ข้าจะได้พาเจ้าไปรู้จักคนตระกูลมู่...”

ฉินเฟยเอ๋อร์ส่งสายตาหาฉินเสี่ยวเย่ว์ คล้องแขนหลัวลี่อย่างสมเหตุสมผล

ชั่วขณะนั้น หลัวลี่ไม่อยากเอ่ยอะไรทั้งนั้น นางคิดสะบัดมือฉินเฟยเอ๋อร์ออก ขณะนั้นน้ำเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้น ทำให้ร่างสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำตาเอ่อล้นดวงตาโดยไม่รู้ตัว

“หลัวลี่”

หลัวลี่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เสี้ยวขณะนั้น ใบหน้าของหญิงสาวงดงามปรากฎขึ้นมาในคลองจักษุ

ทั้งน่ามองและน่าสนิทสนม!

“พี่หรูชิง...”

ตามสายตาของหลัวลี่ ฉินเฟยเอ๋อร์เงยหน้ามอง ลมหายใจนางกระตุก ในดวงตาเกิดอารมณ์ที่ยากจะบรรยายได้ชัดเจน

สำหรับรูปโฉมของตัวเอง ฉินเฟยเอ๋อร์มั่นใจเป็นอย่างมาก

จนมาถึงวันนี้...

เงาร่างสีแดงคล้ายแสงอาทิตย์บาดตา เทียบกับปีศาจแล้วยังเด่นล้ำเสียยิ่งกว่า

นางเป็นสตรีเช่นเดียวกัน กลับต้องยอมถอยให้ สตรีเบื้องหน้ารูปโฉมชวนให้คนตื่นตะลึงจริงๆ เพียงมองปราดเดียวก็กินใจคนทั่วหล้า

...

เดิมเฟิงหรูชิงได้ฟังว่าตระกูลมู่อยู่ที่นี่ คิดแอบมาวางยาถ่ายไม่หยุดหนึ่งเดือนพวกนั้น คิดไม่ถึงว่าจะได้พบหลัวลี่

หากหลัวลี่ยินยอมติดตามฉินเฟยเอ๋อร์ เช่นนั้นนางก็ไม่ยุ่งให้มากเรื่อง ทั้งไม่ต้องปรากฎตัวออกมา

แต่ตอนนี้...

สีหน้าหลัวลี่ปฏิเสธแท้ๆ ฉินเฟยเอ๋อร์กลับไม่เห็นเลยสักน้อย จะพาอีกฝ่ายจากไปให้ได้ ชั่วขณะนั้นนางโยนจุดประสงค์ของการมาหอแห่งแรกทิ้งไปจนหมด

“เจ้าบาดเจ็บหรือ” เฟิงหรูชิงมองใบหน้าหลัวลี่ ขมวดคิ้ว

เหงื่อผุดเต็มหน้าอีกฝ่าย หว่างคิ้วมุ่นดูเจ็บปวด

หลัวลี่รีบเอามือหลบ ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ข้าแค่อยากกลับบ้าน...”

ดวงตาเฟิงหรูชิงหม่นลง ร่างนางคล้ายกระแสลมหอบพัดไปหยุดเบื้องหน้าหลัวลี่อย่างว่องไว ผลักฉินเฟยเอ๋อร์ออก

“ถอยไป!”

ฉินเฟยเอ๋อร์ถูกผลักซวนเซล้มลงที่พื้น นางมองเฟิงหรูชิงที่ผลักนางอย่างอึ้งทึ่ง สีหน้าขึงขัง

“เฟยเอ๋อร์”

ฉินเสี่ยวเย่ว์แตกตื่นจนหน้าถอดสี รีบไปพยุงฉินเฟยเอ๋อร์ขึ้นมา คิดจะตวาดด่าว่าเฟิงหรูชิงหลายคำ แต่กลับถูกฉินเฟยเอ๋อร์ขวางไว้

“แม่นาง ข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีความสัมพันธ์ใดกับเสี่ยวลี่ แต่ว่า...เสี่ยวลี่เป็นสหายของข้า ข้าก็แค่คิดพานางมากินข้าวในหอแห่งแรกเท่านั้น เจ้าทำเช่นนี้...ออกจะ...”

เฟิงหรูชิงสีหน้าไร้อารมณ์ เหมือนไม่ได้ยินคำพูดของฉินเฟยเอ๋อร์ นางคว้าข้อมือหลัวลี่ หลังมือข้างที่นางหลบอยู่ออกมา

บนหลังมือของแม่นางน้อย ไม่มีผิวที่สมบูรณ์อีกแล้ว

หลังมือแดงก่ำไปหมด ตรงกลางนั้นยังมีตุ่มน้ำเม็ดใหญ่สองสามเม็ด

ฉินเฟยเอ๋อร์ตะลึงงัน จับจ้องหลังมือหลัวลี่