เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 742
ตอนที่ 742 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (3)
“นายท่าน”
ในป่าลึก ชิงน้อยยื่นหัวออกมาหันไปมองทางหนานเสียน
“ผู้หญิงคนนี้...ดูเหมือนจะเป็นคนที่ก่อนหน้านี้พุ่งเข้าใส่ตัวท่านคนนั้น”
หนานเสียนมองทางทิศที่อันชุ่ยจากไปด้วยความเย็นชา แล้วเหลือบมองเส้นทางไปพรรคเภสัชเทพ
“ข้าจำได้ว่า ศิษย์ที่อยู่ข้างนอกของพรรคเภสัชเทพ...ค่อนข้างเยอะ...”
ตัวของชิงน้อยแข็งทื่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้นใช้สายตางุนงงมองไปยังหนานเสียน “นายท่าน ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“ในถิ่นทุรกันดารทางเหนือมีงูเสน่ห์ตัวหนึ่ง...ชอบเจ้า?” หนานเสียนท่าทีนิ่งเรียบ
ตัวของชิงน้อยยิ่งแข็งทื่อขึ้นไปอีก “นายท่านข้าไม่ชอบมัน ไม่ชอบมันแม้แต่น้อยนิดจริงๆ!”
“ซุปงูหรือเจ้าจะไปชักชวนงูเสน่ห์ตัวนั้น?” หนานเสียนมองชิงน้อยด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
นัยน์ตาชิงน้อยปรากฏความสยดสยอง
งูตัวนั้น...แม้จะเป็นงูเสน่ห์แต่กลับไม่ได้หน้าตาดีมากนัก มันชอบงูที่หน้าตางดงาม
“ข้าเลือกซุป...”
มันกำลังจะเลือกซุปงูแต่เห็นนัยน์ตาของหนานเสียนฉายแสงบางอย่างออกมาจึงรีบกลับคำทันที
“ข้าไปชักชวนงูเสน่ห์ แต่ว่าข้าไม่พลีกายนะ!”
“อื้อ” สายตานิ่งเรียบของหนานเสียนหันไปมองทางพรรคเภสัชเทพอีกครั้ง “เจ้าให้งูเสน่ห์ไปร่ายมนตร์สะกดที่พรรคเภสัชเทพ ให้คนพวกนั้นไปโจมตีคนจวนเทียนเสิน”
“...”
ชิงน้อยเงียบไปสักพักมันจึงเอ่ยปากขึ้น “นายท่านให้ข้าไปชักชวนงูเสน่ห์ก็เพื่อให้คนพรรคเภสัชเทพโจมตีคนจวนเทียนเสิน?”
หนานเสียนยกมุมปากเล็กน้อย “ชิงเอ๋อร์ต้องการให้พรรคเภสัชเทพรับความผิด เช่นนั้นความผิดนี้เขาก็ต้องรับ!”
“แต่ว่า...” ชิงน้อยคิดแล้วคิดอีกก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “หากองค์หญิงอยากไปจวนเทียนเสินท่านพานางไปได้มิใช่หรือ? มีท่านอยู่แล้ว นี่มันเป็นการทำเรื่องเกินความจำเป็น”
สายตาเย็นชาของหนานเสียนแฝงด้วยแสงที่อ่อนโยนเล็กน้อย “นี่คือสิ่งที่นางต้องการ ข้าเล่นเป็นเพื่อนนางจะเป็นอะไรไป?”
“...”
ชิงน้อยมีความรู้สึกหนึ่ง ตั้งแต่รู้จักกับองค์หญิงมานายท่านของมัน...ไม่ใช่คนที่มันเคยรู้จักคนนั้นอีกแล้ว
องค์หญิงก่อเรื่องวุ่นวายเขาก็ร่วมก่อเป็นเพื่อนนาง แม้กระทั่งคอยตามหลังนางเพื่อเก็บกวาดงานให้นาง
นายท่านที่เป็นเช่นนี้มันไม่เคยเห็นมาก่อน...
หนานเสียนไม่ได้หยุดต่อค่อยๆ หันหลังก้าวเดิน
ใจชิงน้อยบีบแน่น “นายท่าน ตอนนี้พวกเราจะไปถิ่นทุรกันดารทางเหนือแล้วหรือ? ให้โอกาสข้าได้เตรียมตัวได้หรือไม่ งูเสน่ห์มันน่ากลัวเกินไป จริงๆ นะ...ข้ากลัว...”
หน้าตาขี้เหล่แล้วยังทรงพลังอีก
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือมันสู้งูเสน่ห์ไม่ไหวนี่
วันหน้าหากถูกงูเสน่ห์รัดขึ้นมาจริงๆ มันจะทำอย่างไร?
ใครเคยสิ้นหวังเช่นมันบ้าง?
ทว่าหนานเสียนไม่ได้ให้โอกาสชิงน้อยก็หายไปจากใต้ผืนฟ้านั้นแล้ว...
...
แคว้นหลิวอวิ๋น
ในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลออกไป
มู่หลิงนวดขมับด้วยความปวดหัว ร่างกายของเขาอ่อนแรงเล็กน้อยเห็นได้ชัดว่าท่าทางจะหักโหมให้ราคะเกินไป
“หันอี้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”
ที่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้ามู่หลิงยังคงเป็นชายคนก่อนที่ไปวางยาเฟิงหรูชิง หลังจากได้ยินประโยคนี้เขาก็เงียบไปชั่วครู่หนึ่ง “แม่นางผู้นั้น...ยังโวยวายอยู่ไม่ยอมไป ข้าสัญญาจะให้ผลประโยชน์นางนับไม่ถ้วนแล้วแต่นางก็ไม่ยินยอม จะติดตามนายท่านรองให้ได้”
สีหน้ามู่หลิงไม่น่ามองยิ่งกว่าเก่า
เขากำหมัดแน่นนัยน์ตาแสดงถึงความโกรธเกรี้ยว
“หากนางเป็นหญิงที่มีกายบริสุทธิ์ก็ช่างเถอะ ข้าไม่ใช่คนประเภทที่ไม่มีความรับผิดชอบ ในเมื่อใช้นางมาแก้ฤทธิ์ยาก็ย่อมต้องให้คำอธิบายกับนาง ทว่านางไม่บริสุทธิ์ด้วยซ้ำ หากรับนางเข้าจวนไปเป็นอนุข้าจะยังมีหน้าอยู่อีกหรือ?”