เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 741

ตอนที่ 741 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (2)

ไม่ให้โอกาสอันชุ่ยได้พูดทั้งหมัดทั้งเท้าก็พุ่งเข้ามา หมัดนั้นต่อยออกไปทำให้อันชุ่ยกระอักเลือดพุ่งหน้าตาบวมช้ำ

ในที่สุดนางก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว น้ำเสียงตื่นตระหนกและสั่นเครือ “เจ้าไม่ใช่ต้องการป้ายคำสั่งหรอกหรือ ข้าให้เจ้า ข้าให้เจ้าไม่ได้หรืออย่างไร?”

พูดจบอันชุ่ยก็รีบหยิบป้ายคำสั่งออกมาโยนให้ตรงหน้าชายแก่ชุดดำ

ทว่าชายแก่ชุดดำทำราวกับไม่เห็นอย่างไรอย่างนั้น หมัดของเขาทรงพลังยิ่งดุจดั่งพายุคลั่งพัดเข้าใส่ตัวอันชุ่ย

อันชุ่ยกระอักเลือดออกมาอีกครั้งร้องตะโกนสุดเสียง “ป้ายคำสั่งข้าก็ให้เจ้าไปแล้วเหตุใดเจ้ายังไม่ปล่อยข้าไป? เพราะเหตุใดกัน?”

นางทำอะไรผิด?

เพราะว่านางเป็นคนจวนเทียนเสินหรือ?

ตาแก่นั่นต้องการหาก็ควรจะไปหาคนโง่เขลาเช่นกู้อีอีสิ มีสิทธิ์อะไรมาหานาง?

“อ้อ” ชายแก่จึงจะได้สติกลับมา เขาชักหมัดกลับอย่างไม่เต็มใจแล้วเก็บป้ายคำสั่งขึ้นมาหันหลังไป “พวกเจ้าจวนเทียนเสินวันหน้าอย่าได้ปรากฏตัวขึ้นที่อื่นอีก ข้าเห็นคนหนึ่งก็จะต่อยคนหนึ่ง!”

ร่างของอันชุ่ยสั่นน้อยๆ นางจ้องมองไปทางที่ชายแก่หายลับไปเขม็งแววตาแฝงด้วยความโกรธแค้นอย่างยิ่ง

รอนางกลับไปจวนเทียนเสินจะต้องให้เจ้าชั่วสมควรตายนี่ได้จ่ายค่าตอบแทนแน่!

“เจ้าคิดว่าเจ้าทำเช่นนี้ข้าจะไม่รู้ฐานะของเจ้าหรือ? น่าขัน” อันชุ่ยหัวเราะเย็น นางยกมือขึ้นป้ายคำสั่งอันหนึ่งปรากฏอยู่ในมือนาง “กล้าลงมือกับข้าจะต้องจ่ายค่าตอบแทน!”

ป้ายคำสั่งนี้นางอาศัยตอนที่ชายแก่ไม่ทันระวังดึงมาจากเอวของเขา เพื่อที่จะได้รู้ว่าชายแก่คนนี้เป็นใครกันแน่

เพียงแต่...

หลังจากที่เห็นตัวอักษรบนป้ายสีหน้าอันชุ่ยก็แข็งทื่อ

“พรรคเภสัชเทพ? เขาเป็นคนพรรคเภสัชเทพ?”

สามกองกำลังใหญ่ดูภายนอกเหมือนจะสงบสุข ความจริงแล้วแข่งขันกันไม่ได้หยุดหย่อน

ทว่านึกไม่ถึงว่าพรรคเภสัชเทพจะกระทำการเช่นคนต่ำทรามเช่นนี้ ลอบทำร้ายคน

นางต้องไปบอกท่านลุงเขย ให้ท่านลุงเขยแก้แค้นให้นาง!

อันชุ่ยในตอนนี้ไม่เห็นเลยว่าหลังจากที่ชายแก่จากไปได้ไม่นานขาทั้งสองข้างของเขาก็อ่อนลงไปนั่งกับพื้น

หลังมีเหงื่อไหลซึมออกมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ ลมเบาๆ พัดผ่านมานำพาเอาความหนาวเหน็บมาด้วย

“จบสิ้นแล้ว เมื่อครู่ข้าต่อยหลานสาวของนายท่านจวนเทียนเสิน? นางน่าจะไม่รู้ว่าข้าเป็นคนจวนเฟิงอวิ๋น มีพรรคเภสัชเทพรับเอาความผิดนี้ไปจวนเฟิงอวิ๋นน่าจะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้...”

เขาคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโชคดีเช่นนี้ พอเริ่มหาก็เจอเข้ากับหลานสาวของนายท่านจวนเทียนเสิน

ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่เห็นว่าแม่นางผู้นี้ท่าทางไม่ค่อยฉลาดนักจึงได้ลงมือกับนาง ทว่าจู่ๆ ก็เหมือนไปแหย่รังแตนอย่างเสียอย่างนั้น

“เฮ้อ”

ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ไม่มีทางเลือกแล้ว คุณหนูจะเข้าไปในจวนเทียนเสินให้ได้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้นางเข้าไปได้...”

เขาไม่พูดให้มากความ ดึงปีกหมวกอีกครั้งแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นเดินไปทางพรรคเภสัชเทพ

ใช่แล้ว เขาเดินไปทางที่อยู่ของพรรคเภสัชเทพไม่ได้กลับจวนเฟิงอวิ๋น

และก็เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ หลังจากอันชุ่ยเรียกสติคืนกลับมาได้ นางก็พาร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลแอบตามมา

นางตามมาเพียงระยะหนึ่งก็หยุดตาม

ทว่าเส้นทางนี้ไปได้เพียงทางเดียว...

“พรรคเภสัชเทพ!”

เป็นคนพรรคเภสัชเทพจริงด้วย!

อันชุ่ยถลึงตามองทางทิศที่ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นหายลับไป แล้วค่อยๆ หันหลังไม่ได้ติดตามต่อไปอีก

นางเกรงว่าหากเข้าใกล้พรรคเภสัชเทพมากเกินไป ถึงตอนนั้นคนของพรรคเภสัชเทพมากันหมด นางไม่ถูกตีจนตายก็ต้องถูกทุบไปครึ่งตัวเป็นแน่