เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 744

ตอนที่ 744 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (5)

ด้วยความสามารถของนางของเหล่านั้นนำมาไว้กับนางนางก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ หากได้เป็นผู้หญิงตระกูลมู่นั่นก็คนละเรื่องแล้ว...

สายตานางไม่ได้สั้นเช่นนั้น เห็นแก่ของชิ้นเล็กแล้วเสียของชิ้นใหญ่ไป

และนางก็คิดดีแล้วว่าหากสุดท้ายมู่หลิงไม่ตกลงละก็ นางจะป่าวประกาศไปทั่วว่ามู่หลิงบีบบังคับนาง!

ถึงตอนนั้นคนที่โชคร้ายก็คือมู่หลิง!

“หากรู้แต่แรกว่าข้าจะได้พบมู่หลิง วันนั้นคงไม่ต้องพลีกายให้หลิ่วฟู่ยงตาแก่นั่นเพื่อมีชีวิตอยู่หรอก” ถานซวงซวงกำหมัดด้วยความแค้น

หลายปีมานี้นางกับหลิ่วอวี้เฉินทำอะไรๆ กันมาหมดทุกอย่างแล้ว ขาดก็เพียงก้าวสุดท้ายเท่านั้นที่ยังไม่สำเร็จ

ทว่าสุดท้ายครั้งแรกของนางกลับเสียให้กับตาแก่ชั่วร้ายนั่น...

หากไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิง...

ถ้าไม่ใช่เพราะนางแย่งใจหลิ่วอวี้เฉินไปนางก็ไม่ต้องน่าเวทนาเช่นนี้ นางยิ่งไม่มีทางไปเป็นอนุให้ใคร แม้กระทั่งไปตระกูลมู่แล้วนางยังไม่รู้เลยมีอะไรรอนางอยู่อีก

นางรู้เพียงแต่ว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายนาง!

และเป็นโอกาสที่นางจะได้พลิกตัวขึ้นเหยียบเฟิงหรูชิงไว้ใต้เท้า!

จู่ๆ ถานซวงซวงก็หัวเราะขึ้นมา

เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“เฟิงหรูชิง เจ้าแย่งหลิ่วอวี้เฉินไป และยังไงใจกั๋วซือไปแล้วอย่างไรเล่า? แม้ข้าจะเป็นเพียงอนุของตระกูลมู่ก็ยังดีกว่าเจ้าที่หาผู้ชายที่มีเพียงรูปลักษณ์ภายนอก...”

นางเกิดมาสู้เฟิงหรูชิงไม่ได้ฐานะไม่สู้นาง!

แต่ว่าสายตาในการเลือกผู้ชายของนางนั้นดีกว่าเฟิงหรูชิงมากนัก

นางเชื่อว่าแม้ตอนนี้มู่หลงจะพอใจนางอยู่บ้าง แต่ต้องมีสักวันที่เขาจะยอมรับนางโดยสิ้นเชิง!

...

ที่ถานซวงซวงคิดไม่ถึงก็คือ วันแรกที่นางเข้าไปในตระกูลมู่ที่รอคอยนางอยู่คือโศกนาฏกรรมทั้งชีวิต

“ท่านพี่หลิง!”

ตระกูลมู่จวนเทียนเสิน

เฉินชิงเยียนรีบสาวเท้าไปต้อนรับที่หน้าประตู หน้าตาของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มน้ำเสียงอ่อนหวาน

รอยยิ้มนี้กลับอยู่ได้เพียงไม่นานก็ต้องแข็งค้างอยู่ที่มุมปาก

เพียงเพราะนางมองเห็นว่าที่ด้านหลังของมู่หลิงยังมีหญิงสาวคนหนึ่งตามมาด้วย

สายตาถานซวงซวงก็มองเห็นเฉินชิงเยียน

เทียบกับโลกภายนอกแล้วสภาพแวดล้อมในจวนเทียนเสินเหมาะต่อการบ่มเพาะผู้คนมากกว่า ในจวนเทียนเสินแห่งนี้มีคนรูปงามอยู่มากมายนับไม่ถ้วน ถานซวงซวงเคยเป็นสตรีที่งดงามเป็นอันดับหนึ่งของแคว้นหลิวอวิ๋น ทว่ายืนอยู่ต่อหน้าหญิงวัยกลางคนเช่นเฉินชิงเยียนแล้วนางรู้สึกต่ำต้อยเล็กน้อย

สิ่งเดียวที่เหนือกว่าเฉินชิงเยียนก็คือความอ่อนเยาว์!

“ท่านพี่หลิง...” เฉินชิงเยียนฝืนยกยิ้มขึ้นน้ำเสียงแผ่วเบา “แม่นางผู้นี้คือ...”

น้ำเสียงมู่หลิงแฝงด้วยความจนใจ “ข้าถูกพิษที่ข้างนอกจึงต้องหาหญิงสาวคนหนึ่งมาแก้พิษ แต่ว่าในเมื่อข้าล่วงเกินนางไปแล้วก็ต้องรับผิดชอบ ชิงเยียน...ต่อจากนี้นางจะอยู่ตระกูลมู่ชั่วคราว”

สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้เอ่ยถึงซู่อีออกไป ไม่รู้ว่าทำเพื่อหน้าตัวเองหรือเพื่อรักษาหน้าให้ซู่อี

ใจเฉินชิงเยียนราวกับถูกเข็มแทงเป็นรูพรุนเลือดอาบนอง

หลายปีมานี้ซู่อีไม่อยู่ตระกูลมู่มู่หลิงมีเพียงนางคนเดียว

นางเคยชินกับการครอบครองเขาแต่เพียงผู้เดียวไม่ต้องแบ่งกับผู้ใด

ตอนนี้มู่หลิงออกไปข้างนอกเพียงครั้งเดียวกลับพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย ยิ่งไปกว่านั้น...เขามีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนี้แล้ว

พอคิดถึงภาพมู่หลิงหว่านเมล็ดพันธุ์บนร่างหญิงอื่น นางก็นึกย้อนไปถึงวันที่มู่หลิงแต่งงานกับซู่อีวันนั้น เจ็บใจจนนางกำหมัดแน่นหน้าไร้สีเลือดไปในทันที

“ชิงเยียน”

มู่หลิงตื่นตระหนกรีบพยุงร่างของชิงเยียนนัยน์ตาแฝงด้วยความเสียใจ “หากเจ้าไม่ชอบนางข้า...จะจัดให้นางไปอยู่ข้างนอกดีหรือไม่?”