เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 745

ตอนที่ 745 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (6)

“ไม่ต้อง” เฉินชิงเยียนค่อยๆ ได้สติกลับมานัยน์ตาของนางมีรอยยิ้ม “ท่านพี่หลิง ชายอื่นล้วนมีสามภรรยาสี่อนุแต่ท่านกลับทำเพื่อข้าและท่านพี่ซู่อีหลายปีมานี้ไม่เคยรับอนุอีกเลย ข้ารู้สึกซาบซึ้งมาก จริงๆ ...เพราะข้ารักท่านดังนั้นข้าจึงปวดใจ แต่ว่าข้าก็เคารพท่าน”

เสียงของนางชะงักหมัดที่กำอยู่ค่อยๆ คลายออกยกยิ้มอย่างอ่อนแรง

“สำหรับข้าแล้วท่านจึงจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ท่านเองก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องข้า ยิ่งไม่ต้องให้นางออกไป ข้าไม่ใช่ท่านพี่ซู่อี ข้ารักท่านยินดีอดทนต่อทุกสิ่งของท่าน...ยิ่งไม่มีทางหนีออกจากบ้านตามอำเภอใจเพราะท่านรับอนุ โหดร้ายทิ้งท่านเอาไว้คนเดียว”

มือของมู่หลิงแข็งขึ้นมากะทันหันแล้วถอนหายใจเบาๆ

ใช่แล้ว ซู่อีโหดร้ายจริงๆ

ตอนนั้นเขาจริงใจต่อนาง

ทว่านางเล่า...

กลับทิ้งเขาไปอย่างโหดร้าย พอไปแล้วก็ไม่กลับมา! แม้กระทั่งยังวางยาเขาอีก

“หากนางรู้เรื่องรู้ราวได้ครึ่งหนึ่งของเจ้าบ้าง...” มู่หลิงยิ้มขมขื่น “ข้าก็พอใจแล้ว”

“ท่านพี่หลิง พี่ซู่อีนาง...ไม่ได้กลับมาหรือ?” เฉินชิงเยียนเม้มปากเอ่ยถามด้วยความไม่สบายใจ

มู่หลิงส่ายหน้า “วันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าวันนั้นนางจะกลับมา”

“ดีจริง!” เฉินชิงเยียนยิ้มราวกับเด็ก “ท่านพี่ในที่สุดก็ยินยอมกลับมาแล้ว ท่านพี่หลิงท่านวางใจถึงเวลาข้าจะย้ายออกไป หากท่านพี่ถือสาน้องสาวที่มาใหม่ข้าก็พานางออกไปด้วยกัน ข้าจะดูแลนางแทนท่านเป็นอย่างดี”

มู่หลิงมองหญิงที่มีรอยยิ้มราวกับดอกไม้คนนี้ เขาหลับตาลงนึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

เพื่อเขาชิงเยียนยอมรับความโกรธโมโหของท่านผู้เฒ่าทำให้ร่างกายแย่ลง

และเพื่อทำให้ซู่อีพอใจนางยอมไม่เป็นธรรมกับตัวเองเพื่อให้ซู่อีกลับมา...

ทว่าซู่อีทำอะไร?

ได้รับความโปรดปรานก็หยิ่งผยองไม่รู้จักเหตุผล!

ไม่เคารพสามีและยิ่งไม่มีหลักสามปฏิบัติสี่คุณธรรม[footnoteRef:1]! [1: หลักสามปฏิบัติสี่คุณธรรม คือ สิ่งที่กุลสตรีพึงปฏิบัติตามคำสอนของขงจื้อ]

“ชิงเยียนเจ้าไม่ต้องย้ายออกไป ถึงตอนนั้นก็อยู่ที่นี่แหละ” มู่หลิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น “เพราะว่าต่อให้เจ้าย้ายออกไปนางก็ไม่ได้ดีใจ นอกเสียจากว่าข้าจะยอมหย่าร้างกับเจ้า...”

เฉินชิงเยียนหน้าซีดมองมู่หลิงด้วยคามตื่นตระหนก

แววตาตื่นกลัวของนางทำร้ายใจของมู่หลิงอย่างจัง

“ไม่เป็นไรข้าไม่มีทางหย่าร้างกับเจ้า ไม่เพียงแต่เจ้ายังมีถานซวงซวงด้วย!”

ในเมื่อครั้งนี้ซู่อีต้องการให้เขาอยู่กับหญิงอื่น เช่นนั้นเขาก็จะทำให้นางสมปรารถนา

ทว่าขอให้ภายภาคหน้านาง...อย่าได้เสียใจ!

“ท่านพี่หลิง ท่านพูดเช่นนี้ข้าก็วางใจแล้ว” เฉินชิงเยียนยิ้มบางๆ “ท่านออกไปหลายวันควรจะไปเยี่ยมเยียนท่านผู้เฒ่าแล้ว ให้ข้าพาน้องซวงซวงไปพักผ่อนเอง”

มู่หลิงไว้วางใจเฉินชิงเยียนเป็นอย่างมาก เขาแย้มยิ้มบาง “ดี เช่นนั้นข้ายกนางให้เจ้าแล้ว หันอี้พวกเราไปกัน”

พูดจบเขาก็จับเสื้อคลุมก้าวเดินออกไป

ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้มองถานซวงซวงแม้แต่น้อย

เหมือนนางไม่มีตัวตน

ตอนที่มู่หลิงจากไปนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าเฉินชิงเยียนก็ค่อยๆ หายไป นางมองถานซวงซวงด้วยความเย็นชา “เจ้าอย่าคิดว่าเจ้าปีนขึ้นเตียงท่านพี่หลิงแล้วเจ้าจะได้เป็นผู้หญิงของเขา ที่ตระกูลมู่นี้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจ อย่าว่าแต่เจ้าเลยแม้แต่ซู่อีก็ไม่มีวันเป็นคู่แข่งข้าได้!”

ถานซวงซวงกัดฟันแน่น “ก่อนหน้านี้ท่านรับปากเขาว่าจะดูแลข้า ชั่วพริบตาเดียวก็มีท่าทีกับข้าเช่นนี้แล้ว ท่านไม่กลัวว่าข้าจะบอกกับเขาหรือ?”

เฉินชิงเยียนยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นแฝงด้วยความเย้ยหยัน

“เช่นนั้นเจ้าก็สามารถลองดูได้ เขาจะเชื่อข้าหรือว่าเชื่อเจ้า”

ชีวิตนี้ถานซวงซวงพบเจอคนมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยรู้สึกว่าใครจะเสแสร้งแกล้งทำได้เหนือกว่านางเลย