เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 758
ตอนที่ 758 น่ารักจนเหมือนเด็กหญิงตัวน้อย (3)
“สุดท้ายเขายินยอมรับทุกเงื่อนไขที่เทียนหยาเสนอ ต้องการบีบเทียนหยาไปถึงที่แห่งนั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขากริ่งเกรงเทียนหยาอย่างล้ำลึก!”
จิ่วหมิงมองขึ้นมาอีกครั้ง ในดวงตาทอประกายยากจับสังเกต
“ในเมื่อคนที่เข้าไปในสถานที่แห่งนั้นแล้วไม่มีวันออกมาได้อีก แต่เทียนหยากลับยังมีชีวิตอยู่ ขอเพียงเขายังอยู่ ไม่แน่อาจมีสักวันที่เขาออกจากที่นั่นได้ เจ้าคิดว่าเมื่อถึงเวลานั้น ใต้หล้านี้ยังมีใครต่อกรกับเขาได้อีก”
ในปีนั้นพวกเขาก็เอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไม่จำเป็นต้องพูดถึงตอนนี้เลย!
เหลาเจ่อสั่นสะท้านไปทั้งใจ หากเฟิงหรูชิงเป็นทายาทรุ่นหลังของเทียนหยาจริงๆ เกรงว่าทั่วหล้านี้จะไม่มีใครกล้ารุกรานแคว้นหลิวอวิ๋นอีกแล้ว
“ข้าก็เพิ่งจะสืบได้เมื่อไม่นานมานี้เอง เทียนหยาก็คืออดีตฮ่องเต้แห่งแคว้นหลิวอวิ๋น” จิ่วหมิงยังหันหลังเอ่ยกับเหล่าเจ๋อดังเดิม “ตามที่ข้ารู้มา วันนั้นเขาตัวคนเดียวต่อกรกับโลกสันโดษทั้งหมด นั่นเพราะมีชาวโลกสันโดษสังหารชาวบ้านในเมืองหลวงแคว้นหลิวอวิ๋นคนหนึ่ง ทำให้เขาระเบิดโทสะ!”
“เขาทำเพื่อชาวบ้านสามัญชนทั่วไปขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชิงเอ๋อร์ที่เป็นหลานสาวของเขา หากวันหน้าเขากลับมา รู้ว่านางถูกรังแก เจ้าว่าแผ่นดินยังจะสงบสุขอยู่หรือไม่”
เขาบันดาลโทสะเพื่อชาวบ้านได้ขนาดนี้ หากเปลี่ยนเป็นญาติเขาก็คงจะยิ่งเดือดดาลขึ้นอีกแน่!
ดังนั้น...
ทั่วแผ่นดินคงไม่มีวันสงบสุขได้อีกแล้ว!
ชั่วชีวิตนี้มีคนที่จิ่วหมิงนับถือไม่มาก
คนหนึ่งก็คือเทียนหยา อีกคนก็คือน่าหลานฮองเฮา
สองคนนี้เห็นไพร่ฟ้าประชาชนเสมือนลูกแท้ๆ ยอดคนเยี่ยงนี้ใครๆ ต่างก็นับถือทั้งนั้น
“เหลยเหล่า เรื่องในหอแห่งแรก คนที่ข้าเชื่อใจก็มีแต่เจ้าเท่านั้น เรื่องนี้ไม่อาจให้คนอื่นรู้ได้เด็ดขาด ข้าอยากเห็นนักว่าคนกลุ่มนั้นอยากตายแบบไหนกันแน่!”
ด้วยพรสวรรค์ของเทียนหยา บัดนี้คงแข็งแกร่งเหนือคนไปแล้ว...
ด้วยเหตุนี้คำพูดของเขาไม่ผิดแน่
เทียบกันด้านฐานะ ทั่วแผ่นดินไม่มีใครเทียบเทียมเฟิงหรูชิงได้!
“ขอรับคุณชาย”
เรื่องราวบางเรื่องเหลาเจ่อรู้จักแบ่งหนักแบ่งเบาได้ ย่อมรู้ว่าไม่ควรแพร่ออกไป
แต่เมื่อคิดถึงฝีปากของคนแห่งสำนักหลิงเสินเหมินแล้ว เขาได้แต่ถอนใจ
เห็นได้ชัดว่าคุณชายไม่อยากยุ่งกับพวกเขา หวังแต่ว่าพวกนั้นอย่าได้ทำเรื่องเกินเลยอะไรนับ ไม่เช่นนั้นต้องมีสักวันที่หลิงเสินเหมินล่มสลายอย่างแน่นอน...
“ไปเถอะ”
จิ่วหมิงไม่เอ่ยมากความอีก เขาสาวเท้าลงจากเขา
เหลาเจ่อได้สติกลับมา รีบติดตามไล่หลัง ร่างหายลับไปจากถนนบนเขาหน้าประตูจวนเฟิงอวิ๋น
...
แคว้นหลิวอวิ๋น
ในวังหลวงคนที่เดินไปมาบนระเบียงหยุดฝีเท้า แววตาตื่นตระหนกไม่อาจถอนกลับมาได้
ในคลองจักษุของคนเหล่านั้นปรากฎชายหน่มชุดยาวสีดำ
ใบหน้าเยาว์วัยของเขาขาวหมดจรด ริมฝีปากแดงเรื่อ เรียวคิ้วดวงตาสุกใส ประกายตาราวกับสายน้ำ ซ้ำยังมีมีกลิ่นอายของเด็กไม่จางหาย
หากบอกว่าความงามของหนานเสียนชวนให้คนตกตะลึง หนุ่มน้อยผู้นี้ก็เหมือนกับคนที่เพิ่งมาปรากฏกายบนโลกครั้งแรกงุนงงทว่าดีน่ารักราวกับเด็กหญิง
เทียบกันแล้วคนหนึ่งเสมือนเทพเซียน อีกคนหนึ่งเห็นสัตว์เลี้ยงตัวน้อยแสนเชื่องและเชื่อฟัง
“คนพวกนี้มองข้าทำไม” ชายหนุ่มมุ่นคิ้ว ดวงตาฉงนสงสัย
เขาขมริมฝีปาก ลังเลชั่วครู่ค่อนเดินมาหยุดตรงหน้าคนเหล่านั้น ถาม “ถามหน่อยได้หรือไม่ จวนองค์หญิงไปอย่างไร”
บุรุษวัยหลางคนที่เห็นเด็กหนุ่มเดินเขามาหาก็ตื่นเต้น
ถูกแล้ว ต่อให้เป็นบุรุษเช่นกัน แต่เด็กหนุ่มนี่น่ารักเกินไปแล้วกระทั่งเป็นชายด้วยกันยังรู้สึกใจสั่น