เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 739
ตอนที่ 739 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (9)
“ฉู่ฉู่...” มั่วเฟยเฟยพยายามจะลุกขึ้นมา นางเสียใจจนน้ำตาไหลริน “ข้ารู้แล้วว่าผิด รู้แล้วว่าผิดจริงๆ เจ้าช่วยไปขอร้องให้ข้านะ ขอร้องเจ้าแล้ว...”
นางยื่นมือไปคิดจะคว้าเจิ้งฉู่ฉู่เอาไว้แต่ถูกนางสะบัดมือออก
“ข้าเตือนเจ้าแล้ว เป็นเจ้าเองที่ไม่ฟังโทษใครไม่ได้”
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าไม่เอ่ยออกมาให้ชัดเจน เพราะเหตุใด?” มั่วเฟยเฟยถลึงตาที่แดงก่ำ ส่งเสียงร้องตะโกนด้วยความยากลำบาก
เจิ้งฉู่ฉู่ส่ายศีรษะอย่างผิดหวัง “เพราะว่าข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะกระทำความผิดที่ต่ำช้าเช่นนี้ อีกอย่างเจ้าเอาแต่วิจารณ์ถูกผิดเรื่องของสามกองกำลังใหญ่นั่นทั้งวัน คิดว่าศิษย์ในสามกองกำลังใหญ่ไม่มีพรสวรรค์ผู้ใดแข็งแกร่งไปกว่าเจ้า ทุกครั้งเจ้าล้วนพูดเช่นนี้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าจะนำผลกระทบมาสู่จวนเฟิงอวิ๋นอย่างไร?”
“ดังนั้น เจ้าไม่เหมาะสมที่จะอยู่ที่นี่”
มั่วเฟยเฟยล้มลงไปนอนกับพื้นอีกครั้งพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่เจิ้งฉู่ฉู่เอ่ยออกมา นัยน์ตาของนางแฝงด้วยความเจ็บปวดลึก พูดอะไรไม่ออกอีกเลย
...
นอกแคว้นหลิวอวิ๋นที่ห่างไกลจากจวนเฟิงอวิ๋น
หญิงสาวคนหนึ่งลูบแขนที่หนาวเย็นทั้งสองข้างมีความโกรธแค้นอยู่ในดวงตา
“เดินทางมาตั้งนาน ในที่สุดข้าก็มาถึงแคว้นอวิ๋นหลิวอีกครั้ง...”
ตอนแรกกว่านางจะสะบัดกู้อีอีหลุดไม่ง่ายเลย อยู่แคว้นหลิวอวิ๋นได้ไม่กี่วันก็ได้พบหนานเสียน
ผลปรากฏว่านางยังไม่ทันได้เข้าใกล้หนานเสียนก็ถูกหนานเสียนโยนออกมา
หลังจากโยนออกมานางก็ถูกนำมาทิ้งไว้ที่ทะเลใต้ที่ไกลแสนไกล ได้พบกับหงส์สีขาวตัวหนึ่ง
แล้วหงส์ขาวตัวนั้นก็ยังสอบถามเรื่องแคว้นหลิวอวิ๋น
เดิมความโกรธแค้นเต็มอกของนางก็ไม่มีที่ระบายจึงได้ชี้ให้หงส์ขาวนั่นไปอีกทาง จากนั้นก็ตั้งใจจะไปแคว้นหลิวอวิ๋นอีกครั้ง
คิดไม่ถึง...
ตอนที่นางกำลังจะเดินเข้าแคว้นหลิวอวิ๋นหงส์ขาวตัวนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นอีก!
ดูเหมือนมันจะหลงทางอีกแล้วสุดท้ายจึงได้พบกับนาง
หงส์ขาวรู้ว่าก่อนหน้านี้นางจงใจชี้ทางผิดก็พานางบินไปบนฟ้าตามอำเภอใจ ต่อมานางก็บินไปเรื่อยกับหงส์ขาวจนถึงถิ่นทุรกันดารทางเหนือ ถูกมันปล่อยทิ้งลงมาจากท้องฟ้าลงยังถิ่นทุรกันดารนั่น
ถ้าไม่ใช่เพราะพลังของนางแข็งแกร่ง การหล่นลงมาครั้งนั้นทำให้นางตายได้เลย
โชคดี...
ในที่สุดครั้งนี้นางก็กลับมาแคว้นหลิวอวิ๋นได้!
ก่อนหน้านี้หนานเสียนต้องคิดว่านางมีใจคิดร้ายเป็นแน่จึงได้ทำรุนแรงกับนางเช่นนี้ หากนางแสดงความจริงใจหนานเสียนจะต้องรู้ได้แน่ว่านางไม่ใช่คนร้าย!
อันชุ่ยสูดหายใจเข้าสายตามองไปที่แคว้นหลิวอวิ๋นตัวอักษรสามตัวใหญ่ๆ ที่เขียนอยู่ไม่ไกล
“อย่างไรข้าก็เป็นคนจวนเทียนเสิน คนข้างนอกใครบ้างจะไม่ไว้หน้าข้า? มีเพียงเขาที่ทำเช่นนี้กับข้า อ้อจริงสิ ยังมีหงส์ขาวตัวนั้น! ครั้งหน้าเจออีกข้าจะถลกหนังมันแน่! ทำให้ข้าต้องเดินทางยาวไกลเช่นนี้!”
หลังจากอันชุ่ยพูดจบก็มีเสียงสูงวัยดังขึ้นมาท่ามกลางความว่างเปล่า
“จวนเทียนเสิน? เจ้าเป็น...คนจวนเทียนเสิน?”
อันชุ่ยชะงัก ในตอนที่หันไปก็เห็นคนที่ปกคลุมไปด้วยชุดดำทั้งร่างปรากฏต่อหน้านาง
ทั้งตัวชายแก่อยู่ภายใต้ชุดดำมองเห็นหน้าตาไม่ชัด ทว่าลมหายใจที่เขาแผ่ซ่านออกมากลับทำให้อันชุ่ยถอยหลังไปหลายก้าว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“เจ้าเป็นใคร?”
“เจ้าเป็นคนจวนเทียนเสินก็ดี ข้ามาเพื่อหาพวกเจ้าจวนเทียนเสิน”
ชายแก่ลอยมาตรงหน้านางทันควัน อันชุ่ยตกใจจนร้องเสียงแหลม
สิ้นสุดเสียงร้องของนางชายแก่ก็คว้าสาบเสื้อของนางไว้หิ้วขึ้นแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง