เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 740
ตอนที่ 740 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (1)
อันชุ่ยล้มลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง หน้านางขาวซีดเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ผมเพ้ายุ่งเหยิงปกปิดสายตาของนาง
เห็นได้ชัดว่านางยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เพี้ย!
ฝ่ามือชายแก่ฟาดออกไปใบหน้าทั้งหน้าของอันชุ่ยบวมแดง นางได้สติกลับมาหลังจากตกใจในตอนแรก นัยน์ตาแฝงด้วยความโกรธ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? นายท่านจวนเทียนเสินคือลุงเขยของข้า!”
หลังจากได้ยินประโยคนี้มือของชายแก่ก็ชะงักไป เขาควบคุมมือที่สั่นเทาสีหน้าไร้อารมณ์ใดๆ แล้วเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “ข้าบอกแล้วว่าที่ข้าต้องการหาก็คือพวกเจ้าคนจวนเทียนเสิน”
“เจ้า...” อันชุ่ยขยับถอยหลังหลายก้าวกัดฟันเอ่ยขึ้น
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอะไร? จวนเทียนเสินของข้ามีความแค้นอะไรกับเจ้า เหตุใดเจ้าต้องทำกับข้าเช่นนี้?”
ชายแก่ชุดดำเดินเข้าใกล้อันชุ่ยหัวเราะเสียงเย็น “ง่ายมาก บอกข้ามาว่าจวนเทียนเสินอยู่ที่ไหน”
“...” ตาแก่นี่ลงมือกับนางหนักหน่วงเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าเพื่อที่ตั้งของจวนเทียนเสิน?
เขาน่าจะพูดให้เร็วกว่านี้ นางจะได้ไม่ต้องรับความเจ็บปวดเช่นนี้!
“จวนเทียนเสิน...”
อันชุ่ยกลืนน้ำลายลงคอ นางรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดในลำคอตัวเอง
ใครจะรู้พูดยังไม่ทันจบคำชายแก่ชุดดำก็ยกนางขึ้นสูงแล้วทุ่มลงพื้นอีกครั้ง
ศีรษะนางกระแทกกับกิ่งไม้ด้านข้างพอดีทำเอานางตาลายเกือบจะหมดสติไป
“ดูแล้วพวกเจ้าคนจวนเทียนเสินจะหยิ่งผยองถึงกระดูกยอมตายไม่ยอมพูด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะให้เจ้าได้สมใจ” เสียงสูงวัยของชายแก่ชุดดำแฝงด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก และกลิ่นไอแห่งการฆ่าฟัน
อันชุ่ยแทบจะร้องไห้ออกมาเมื่อไม่ได้รับความเป็นธรรม
นางพูดเมื่อไรว่าจะไม่ยอมพูด?
หยิ่งทะนงของแบบนี้มันจะไปมีค่าอะไรกัน? ชีวิตไม่มีแล้วความหยิ่งทะนงมีประโยชน์อะไร?
“ข้าพูด ข้าพูด...” อันชุ่ยกลัวชายแก่จะลงมือต่อ ในตอนที่เขากำลังยกมือขึ้นก็รีบพูดออกมาทันที
“ในทะเลใต้มีเกาะเกาะหนึ่ง ที่ป่าทึบในเกาะแห่งนั้น ในป่าทึบมีเวทมนตร์อยู่ ทำลายเวทมนตร์ก็สามารถเข้าไปในจวนเทียนเสินได้”
แต่ว่าในจวนเทียนเสินมีคนเฝ้าประตูอยู่ หากไม่มีป้าคำสั่งของจวนเทียนเสินก็ไม่มีทางเข้าไปในจวนได้
กลับกันคนที่ไม่มีป้ายคำสั่งคนหนึ่งยังสามารถหาทางไปจวนเทียนเสินได้ ย่อมทำให้กองกำลังหลักของจวนเทียนเสินไล่ล่าอย่างลีกเลี่ยงไม่ได้
นี่เป็นค่าตอบแทนที่เขากล้าบีบเค้นนาง!
ปึ้ง!
ชายแก่ฟาดฝ่ามือเข้าที่ด้านหลังศีรษะของนาง โยนอันชุ่ยทิ้งราวกับสุนัขตัวหนึ่ง
อันชุ่ยลุกขึ้นด้วยความโกรธ คายเศษดินเศษหญ้าในปากออก “ข้าบอกเจ้าไปแล้วเจ้ายังต้องการอะไรอีก?”
“ข้ามาที่นี่วันนี้ก็เพื่อสั่งสอนพวกเจ้าจวนเทียนเสิน...ถุย เพื่อบีบเค้นพวกเจ้าจวนเทียนเสิน เจ้ารีบเอาป้ายคำสั่งจวนเทียนเสินออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าจะเข้าจวนเทียนเสินต้องใช้ป้ายคำสั่ง”
อันชุ่ยโกรธจนตัวสั่น
ตาแก่นี่ในที่สุดก็พูดความจริงแล้ว!
บีบเค้นถามที่ตั้งของจวนเทียนเสิน? ในแผ่นดินใหญ่นี้มีใครว่างขนาดที่อยากไปเดินเล่นที่จวนเทียนเสินกัน?
เขาก็แค่รู้ว่านางเป็นหลานสาวของกู้สื่อจึงได้ลงมือกับนางก็เท่านั้น! แล้วยังหาข้ออ้างที่น่าขันสิ้นดี!
เขาคิดว่านางโง่ไม่รู้แผนการที่แท้จริงของเขา?
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
นัยน์ตาอันชุ่ยแดงก่ำ หากให้ป้ายคำสั่งไปเช่นนั้นนางก็ไม่อาจกลับจวนเทียนเสินได้
นอกเสียจากนางจะกลับไปอยู่ข้างกายกู้อีอีต่อ เช่นนี้แล้วนางก็ไม่มีข้ออ้างที่จะเข้าใกล้หนานเสียนตามลำพังอีก...
ชายแก่ชุดดำขี้เกียจพูดไร้สาระกับนาง พลังของเขาค่อยๆ เย็นขึ้นขยับเข้าใกล้อันชุ่ย