เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 738

ตอนที่ 738 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (8)

มั่วเฟยเฟยเบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่เฟิงหรูชิง...ต้องการจะปิดกั้นอย่างโดยสมบูรณ์?

“ท่านไม่กลัวผิดใจกับกองกำลังอื่นงั้นหรือ?”

เฟิงหรูชิงยิ้มบาง “ข้าต้องการขยายความยิ่งใหญ่ของจวนเฟิงอวิ๋นของข้าพอดี พวกเขากล้าทำผิดใต้เงื้อมือข้า เช่นนั้นข้าก็จะรับเอาไว้ทั้งหมด”

แม้แต่สามกองกำลังใหญ่นางยังผิดใจมาแล้ว

ยังต้องกลัวคนอื่นอีก?

“มั่วเฟยเฟย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงไม่ฆ่าเจ้า?” สายตาเย็นยะเยือกของเฟิงหรูชิงจับจ้องมั่วเฟยเฟย “เพราะว่าข้าจะบดขยี้ความเย่อหยิ่งทั้งหมดของเจ้า ทำให้บนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดกล้ารับเจ้าไว้ ข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้ถึงความสิ้นหวัง เจ็บปวด และฝันร้าย! ข้าจะทำให้ทุกคนได้เข้าใจว่าจวนเฟิงอวิ๋นแห่งนี้ข้าพูดคำไหนคำนั้น รังแกผู้หญิงของข้าในอาณาเขตของข้า...นี่ก็คือผลลัพธ์!”

ใบหน้ามั่วเฟยเฟยบวมราวกับหัวหมูนานแล้ว แม้จะเป็นเช่นนั้นก็ยังเห็นถึงความสิ้นหวังบนใบหน้านาง

“เจิ้งฉู่ฉู่”

เฟิงหรูชิงหันหลัง “เจ้าไปจัดการเรื่องนางเสียหน่อย นอกจากนี้ถึงเวลาให้พาบรรดาศิษย์ไปที่จวนของข้า ข้าไม่เอาศิษย์ที่มีพรสวรรค์สูงได้แต่ว่าต้องเชื่อฟังและรู้เรื่อง”

“ค่ะคุณหนู”

เจิ้งฉู่ฉู่เอ่ยอย่างนอบน้อม

เฟิงหรูชิงไม่พูดมากอะไรอีกพาสาวใช้สองคนจากไป

จนกระทั่งร่างของนางลับตาไปแล้วเจิ้งฉู่ฉู่จึงจะเดินไปตรงหน้ามั่วเฟยเฟย

นางส่ายหน้าถอนหายใจเบาๆ “ในจวนเฟิงอวิ๋นคุณหนูใหญ่คือผู้มีอำนาจ ที่เจ้ามีวันนี้ทั้งหมดล้วนหาเรื่องเองทั้งนั้น! คุณหนูใหญ่เป็นคนชอบปกป้อง เจ้าหาเรื่องนางย่อมไม่มีผลลัพธ์ที่ดี”

มั่วเฟยเฟยหัวเราะเสียงเย็นไม่สนใจเจิ้งฉู่ฉู่

เจิ้งฉู่ฉู่จ้องมองมั่วเฟยเฟย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะทำให้เจ้ารู้ ที่เจ้าเคยคิดว่าตัวเองถูกมันโง่เขลาเพียงใด!”

ปึ้ง!

ฉับพลันรอบกายเจิ้งฉู่ฉู่ก็ถูล้อมรอบตัวพลังอันทรงพลัง พลังนั้นทำให้ใจมั่วเฟยเฟยสั่นสะท้านเบิกตาโตขึ้น

หลิงอู่...ขั้นสูง?

เจิ้งฉู่ฉู่...ก้าวถึงหลิงอู่ขั้นสูงตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ไม่!

นางจะเชื่อไม่ได้ นี่จะต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่!

บรรดาคนที่อยู่ด้านหลังเจิ้งฉู่ฉู่เดินเข้ามา

พวกนางปล่อยพลังออกมาทำให้สีหน้ามั่วเฟยเฟยเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หลิงอู่ขั้นกลาง...

คนพวกนี้ล้วนก้าวถึงขั้นกลางหมดแล้ว!

เพราะเหตุใดกัน?

ครึ่งปีก่อนนางถึงคอขวดเช่นเดียวกับเจิ้งฉู่ฉู่ ทว่านางใช้เวลาครึ่งปีจึงจะก้าวผ่านคอขวดมาได้

ตอนนี้กลับมาบอกนางว่า คนเหล่านี้ที่เคยสู้นางไม่ได้ถึงขั้นกลางกันหมดแล้ว?

“เจ้ายังจำประโยคหนึ่งที่ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นเคยพูดเอาไว้ได้หรือไม่? เขาเคยพูดไว้ว่าเขาให้โอกาสพวกเราเลือกครั้งหนึ่ง หากเลือกถูกต่อจากนี้...อนาคตไร้ขีดจำกัด เลือกผิดก็พอใจที่จะอยู่กับที่เป็นเช่นนี้ไปทั้งชีวิต ที่โชคดีก็คือพวกเราเลือกถูกแล้ว”

ในแววตาเจิ้งฉู่ฉู่ล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ยิ่งไม่ต้องพูดถึง คุณหนูยังเป็นคนอ่อนโยน ได้ติดตามนางทั้งชีวิตนี้พวกเราก็ไม่มีวันเสียใจ!”

ใจมั่วเฟยเฟยเย็บวาบในทันที

ต่อให้ถูกตบนับครั้งไม่ถ้วน ถูกขับออกจากจวนเฟิงอวิ๋น แม้กระทั่งถูกเฟิงหรูชิงปิดกั้น

นางยังไม่มีความรู้สึกเช่นตอนนี้เลย

จนถึงตอนนี้นางเสียใจเป็นที่สุด

สองมือกำหมัดแน่นแฝงด้วยความไม่ยินยอมและอิจฉา

หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นนางจะต้องไปอยู่ข้างกายเฟิงหรูชิงแทนเจิ้งฉู่ฉู่แน่...

ทว่าเหตุใดผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นจึงไม่พูดอะไรเลย? หากเขาพูดให้ชัดเจนนางจะเลือกตัวเลือกผิดเช่นนี้หรือ?

แค้น!

แค้นใจยิ่งนัก!

มั่วเฟยเฟยย่อมรู้ดีว่าต่อให้นางเสียใจต่อการตัดสินใจมากเพียงใดก็ไม่มีประโยชน์ ชีวิตนี้ของนางจบสิ้นแล้ว...