เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 730
ตอนที่ 730 ชิงหลิงถูกรังแก (6)
“หยุด!”
มั่วเฟยเฟยเดินถึงด้านหน้าชิงหลิงก็มีเสียงเย็นๆ เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น
ทันใดนั้นก็มีสายลมเบาๆ พักมา เจิ้งฉู่ฉู่เดินผ่านทุกคนมากั้นกลางระหว่างมั่วเฟยเฟยกับชิงหลิง
“มั่วเฟยเฟย ข้าคิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้ามากถึงเพียงนี้ แม้แต่คนข้างกายของคุณหนูใหญ่ยังกล้ารังแก?”
มั่วเฟยเฟยสีหน้าเขียวคล้ำ “นึกไม่ถึงว่าเจ้าไปอยู่ข้างนอกมาครึ่งปีเปลี่ยนตัวเองเป็นสาวใช้เสียแล้ว แล้วยังเป็นมิตรกับสาวใช้คนอื่นๆ เช่นนี้อีก? ความทะนงตนของผู้มีพรสวรรค์เล่า?”
“นางเป็นคนของคุณหนูใหญ่!”
“เช่นนั้นแล้วอย่างไร?” มั่วเฟยเฟยไม่สนใจแม้แต่น้อย
นางเป็นผู้มีพรสวรรค์ นางมีความทะนงตนของนาง ไม่มีวันก้มหัวให้สาวใช้คนไหน
“คุณหนูใหญ่ให้ความสำคัญกับผู้ที่ใกล้ชิด หากเจ้ากล้าทำอะไรชิงหลิงอย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้า เกรงว่าคุณหนูใหญ่จะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แน่!” เจิ้งฉู่ฉู่เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
มั่วเฟยเฟยหัวเราะ “ข้าเชื่อว่าคุณหนูใหญ่ไม่ใช่คนเช่นนั้น นางเป็นผู้นำของจวนเฟิงอวิ๋นไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องเห็นจวนเฟิงอวิ๋นเป็นสำคัญ หากนางเหมือนกับเป็นเหมือนกองกำลังอื่นจริง ลำเอียงเข้าข้างเช่นนี้เกรงว่าจวนเฟิงอวิ๋นที่อยู่ในมือนางจะอยู่ไม่ได้นาน ทว่าคุณหนูใหญ่เป็นคนชาญฉลาดและแข็งแกร่ง นางไม่มีทางละทิ้งข้าเพื่อสาวใช้คนหนึ่ง”
อีกอย่างนางหนูนี่ก็เป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งเท่านั้นไม่ใช่เพื่อนหรือญาติสนิทของคุณหนู นางลงมือกับสาวใช้คนหนึ่งคุณหนูใหญ่ไม่มีทางพูดอะไรมาก...
มุมปากเจิ้งฉู่ฉู่ยกยิ้มเย็น “ถ้าหากข้าไม่ยอมเล่า?”
สีหน้ามั่วเฟยเฟยเย็นลงทันที “เจิ้งฉู่ฉู่ เจ้าแน่ใจว่าจะเป็นศัตรูกับข้าเพื่อสาวใช้คนหนึ่งหรือ?”
“ใช่!”
“เจิ้งฉู่ฉู่ เมื่อก่อนพวกเราสามารถเสมอกันได้ เจ้าคิดว่าเจ้าในตอนนี้ยังเป็นคู่ปรับของข้าได้อยู่หรือ?” มั่วเฟยเฟยหรี่ตาลงแล้วค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เจิ้งฉู่ฉู่
ไอพลังหลิงอู่ขั้นกลางของนางระเบิดออกมาแข็งแกร่งจนปกคลุมไปทั้งท้องฟ้า
...
ไม่ไกลออกไปฝีเท้าของเฟิงหรูชิงชะงัก นางมองไปทางพลังที่แผ่ออกมานั้นด้วยนัยน์ตาที่เย็นยะเยือก
“มีคนมาก่อเรื่องที่จวนเฟิงอวิ๋นของข้า?”
หลิวลี่ที่อยู่ด้านหลังชะงักไป นางลังเลเล็กน้อย “องค์หญิง ก่อนหน้านี้บ่าวตามแม่นางเจิ้งฉู่ฉู่ไปจึงรู้เส้นทาง ที่นั่น...ดูเหมือนจะเป็นลานของศิษย์ในจวนเฟิงอวิ๋น”
“หลิวลี่ พวกเราไปดูกัน”
มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มบางๆ เช่นเดิม เพียงแต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงด้วยความเย็นยะเยือก
ไม่ว่าจะเป็นใครล้วนไม่มีสิทธิ์มาก่อเรื่องที่จวนเฟิงอวิ๋น!
...
“เจิ้งฉู่ฉู่ เจ้าเห็นแล้วหรือยัง? ข้าก้าวข้ามขั้นก่อนเจ้าแล้ว” มั่วเฟยเฟยจ้องมองเจิ้งฉู่ฉู่ด้วยความภาคภูมิใจ “เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถปกป้องนางหนูนี่ได้หรือ?”
เจิ้งฉู่ฉู่กำหมัดแน่น “ในจวนเฟิงอวิ๋นไม่อนุญาตให้ศิษย์ต่อสู้กันเจ้าลืมไปแล้วหรือ? ข้าไม่อยากระเมิดกฎระเบียบของจวนเจ้าอย่าบีบบังคับข้า ข้าเกรงว่าข้าจะควบคุมไม่อยู่...”
“เจ้าก็แค่กลัวเท่านั้นจำต้องหาข้ออ้างด้วยหรือ? อย่างไรเสียเรื่องนี้ความผิดไม่ได้อยู่ที่ข้า และข้าก็ทำเพื่อปกป้องผลประโยชน์ของจวนเฟิงอวิ๋น” มั่วเฟยเฟยยิ้มอย่างไม่คิดว่าตนมีความผิด
“มั่วเฟยเฟย เจ้าอย่าให้มันเกินไปนัก!”
เหล่าสาวใช้ที่ติดตามเจิ้งฉู่ฉู่มาล้วนโมโห
“เจ้ากล้าลงมือเจ้าจะต้องเสียใจ!”
“หึ...” มั่วเฟยเฟยยกยิ้ม มองเหล่าคนตรงหน้าอย่างถือตัว “ข้ามั่วเฟยเฟยไม่เคยรู้จักว่าเสียใจคือสิ่งใด! พวกเจ้าแต่ละคนออกไปก็ลดตัวเองไปเป็นสาวใช้ ไม่รู้ว่าเหล่าศิษย์จวนเฟิงอวิ๋นล้วนฝึกฝนกันอย่างเอาเป็นตัวตาย ใช้เวลาไม่นานฐานะเดิมของเจ้าในจวนเฟิงอวิ๋นก็ถูกคนเข้ามาแทนที่...”