เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 729
ตอนที่ 729 ชิงหลิงถูกรังแก (5)
“คนของคุณหนูใหญ่แล้วอย่างไร?” สีหน้ามั่วเฟยเฟยไม่ยอมลดละ “ศิษย์ในจวนเฟิงอวิ๋นข้ากล้าพูดว่าไม่มีพรสวรรค์ของผู้ใดเทียบข้าได้ เมื่อก่อนยังมีเจิ้งฉู่ฉู่ที่ทัดเทียมกันทว่าตอนนี้เจิ้งฉู่ฉู่ฆ่าตัวเองตายไปแล้ว ดังนั้นข้าเชื่อว่าคุณหนูใหญ่จะต้องยืนข้างข้ามากกว่า”
เป็นความจริง คนหนึ่งเป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์ของจวนเฟิงอวิ๋น
อีกคนหนึ่ง...เป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น
เลือกใครไม่ว่าใครก็ล้วนรู้ชัดอยู่แล้ว!
แม้สาวใช้คนนี้จะเป็นเจินอู่ หากอยู่ในโลกสันโดษจะต้องเป็นผู้มีพรสวรรค์คนหนึ่ง ทว่าที่นี่คือจวนเฟิงอวิ๋น
มั่วเฟยเฟยตอนที่อายุเท่านางก้าวถึงเจินอู่ขั้นกลางไปนานแล้ว
ทุกคนล้วนรู้ดีว่าก่อนถึงเจินอู่ก้าวข้ามง่ายที่สุด เมื่อถึงเจินอู่แล้วหลายปีก็ยากที่จะก้าวข้ามอีกขั้น
แต่มั่วเฟยเฟยจากเจินอู่ถึงหลิงอู่ใช้เวลาเพียงสองปีเท่านั้น
คนมีพรสวรรค์เช่นนี้ต่อให้ออกจากจวนเฟิงอวิ๋น ก็ยังมีกองกำลังมากมายมาเชื้อเชิญนาง!
คุณหนูใหญ่ย่อมรู้ว่าทำอย่างไรจึงจะเป็นประโยชน์กับจวนเฟิงอวิ๋นมากกว่า...
“แล้วแต่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร พรุ่งนี้ข้าจะเอาเทียนหลิงกั่วมาคืนเจ้า”
นางไม่อยากให้จวนเฟิงอวิ๋นสร้างปัญหาให้องค์หญิง
ความโกรธนั้นได้แต่กล้ำกลืนเอาไว้เอง
“พรุ่งนี้คืนข้า? น่าขันยิ่งนัก เจ้าจะมาขโมยเทียนหลิงกั่วตอนกลางคืนอีกใช่หรือไม่มิเช่นนั้นเจ้าจะใช้อะไรมาคืนข้า? คนตะกละระดับเจ้าไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูจึงเก็บสาวใช้เช่นเจ้าไว้ข้างกาย หากเป็นข้าขายเจ้าทิ้งไปนานแล้วเพื่อไม่ให้หาเรื่องให้คุณหนูไปทั่ว!”
มั่วเฟยเฟยโบกมืออกไปฝุ่นทรายนับไม่ถ้วนก็ปกคลุมเต็มท้องฟ้า ปิดกั้นทางของชิงหลิงเอาไว้กะทันหัน
“ศิษย์พี่มั่ว”
คนอื่นๆ เห็นมั่วเฟยเฟยยิ่งพูดก็ยิ่งเกินไปกันใหญ่ก็อดที่จะเข้าไปปรามนางไว้ไม่ได้
“ช่างเถอะ อย่าพูดต่ออีกเลย อย่างไรเสียนางก็เป็นคนที่คุณหนูใหญ่พามา พวกเราไว้หน้าคุณหนูใหญ่เสียหน่อยจะดีกว่า”
ในบรรดาศิษย์ทั้งหลายมั่วเฟยเฟยเป็นคนที่หยิ่งผยองที่สุดคนหนึ่ง อาศัยพรสวรรค์ของตัวเองไม่เคยเห็นคนที่อ่อนแอกว่านางอยู่ในสายตา
ทว่าอย่างไรนางก็เป็นผู้มีพรสวรรค์ นางมีต้นทุนที่นางภาคภูมิใจ ปกติแล้วพวกนางก็ได้แค่อดกลั้นไว้
ทว่าตอนนี้...
สาวใช้คนนี้อย่างไรก็เป็นคนที่คุณหนูพามา
ไม่ว่าสุดท้ายคุณหนูจะเลือกยืนข้างไหน การกระทำของมั่วเฟยเฟยเช่นนี้มีแต่ทำให้คุณหนูงามหน้า ต่อไปคุณหนูจะจัดการเรื่องในจวนเฟิงอวิ๋นได้อย่างไร?
“อีกอย่าง...” หญิงสาวผู้นั้นใช้เสียงอ่อนเบาเอ่ยต่อ “นางก็รู้ว่าผิดแล้ว เหตุใดพวกเราจึงต้องยึดแต่หลักการไม่ยอมปล่อยคนด้วยเล่า? อย่างมากเทียนหลิงกั่วครั้งนี้ข้าไม่เอาแล้ว ให้คนอื่นที่ต้องการเถอะ”
“หุบปาก!” มั่วเฟยเฟยร้องตะโกน “ข้าไม่อนุญาตให้ใครมาทำให้ของในจวนเฟิงอวิ๋นมีมลทิน!”
เสียงของหญิงสาวที่พูดเกลี้ยกล่อมชะงักหลังจากเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของมั่วเฟยเฟย ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ...
“เช่นนั้นเจ้าอยากให้ทำอย่างไร?” ชิงหลังหันกลับมามองมั่วเฟยเฟยด้วยความโมโห
มุมปากมั่วเฟยเฟยยกยิ้มเยาะเย้ย “ที่กินลงไปคำนั้น เจ้าคายออกมาเอง”
“เจ้า...” หน้าชิงหลิงแดงก่ำ “เจ้าอย่าให้มันมากเกินไปนัก!”
“หากเจ้าไม่คายออกมาเอง ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเจ้า!”
มั่วเฟยเฟยก้าวไปทางชิงหลิง
“ศิษย์พี่มั่ว!”
สีหน้าเหล่าศิษย์เปลี่ยนไปทันที
ทว่ายิ่งบรรดาศิษย์คนอื่นๆ ต้องการจะหยุดนางมั่วเฟยเฟยก็ยิ่งโกรธ
นางไม่มีวันยอมให้คนเหล่านี้ไม่เชื่อฟังนางเพื่อสาวใช้คนหนึ่ง นี่เท่ากับเอาหน้านางมาเหยียบลงพื้น จะให้นางทนได้อย่างไร?
และยิ่งพวกเขาหยุดนางก็ยิ่งไม่อยากปล่อยสาวใช้คนนี้