เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 731
ตอนที่ 731 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (1)
ในจวนเฟิงอวิ๋นผู้มีพรสวรรค์มีมากมาย หากเจ้าไม่ขยันเพียงเล็กน้อยย่อมต้องถูกคนก้าวข้ามไป
และเจิ้งฉู่ฉู่ก็เสียเวลาไปครึ่งปีเต็มๆ
เวลาครึ่งปีก็เพียงพอที่จะทำให้ในจวนเฟิงอวิ๋นเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย
ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เจิ้งฉู่ฉู่ไม่มีทางนึกถึง
เจิ้งฉู่ฉู่กำหมัดแน่น ไอพลังของนางค่อยๆ แผ่ออกมา
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ยอมอดทนถอยให้มั่วเฟยเฟย เพียงเพราะนางไม่อยากละเมิดกฎระเบียบภายใน ทว่าการยอมอดทนของนางกลับแลกมาด้วยการทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น
ต่อให้เป็นมนุษย์ดินเผาก็ต้องมีอารมณ์อยู่บ้าง!
พลังของเจิ้งฉู่ฉู่ที่เพิ่งจะเพิ่มขึ้นแต่ก็ต้องหยุดลง สายตานางเต็มไปด้วยความยินดีมองไปยังหญิงสาวที่ก้าวเดินมาอย่างเชื่องช้า
“คุณหนู!” มั่วเฟยเฟยเองก็ลืมเฟิงหรูชิงไปแล้ว นางไม่คิดว่าผิดแม้แต่น้อยมุมปากมีรอยยิ้มเย็น “สาวใช้คนนี้มาขโมยยาวิเศษจวนเฟิงอวิ๋นของพวกเราแล้วถูกข้าจับได้ ขอคุณหนูจัดการด้วยเจ้าค่ะ”
เฟิงหรูชิงไม่ได้สนใจมั่วเฟยเฟย สายตาเย็นยะเยือกของนางกวาดมองไปยังบรรดาศิษย์ที่ล้อมรอบชิงหลิงอยู่ ละสายตากลับมาอย่างรวดเร็วแล้วเดินไปข้างๆ ชิงหลิง
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
แรกเริ่มเพราะชิงหลิงเป็นคนที่หลิวหรงส่งมาข้างกายนาง นางจึงไม่เชื่อใจชิงหลิงเหมือนหลิวลี่
แม้ช่วงที่นางออกจากจวนองค์หญิงก็ยังให้หลิวลี่จับตาดูชิงหลิงมากเป็นพิเศษ
ต่อมานางจึงได้พบว่าชิงหลิงไม่ได้ติดต่อกับหลิวหรงมากนักจริงๆ เพียงแต่นิสัยนางไม่มีความกล้าและเป็นคนใสซื่อหลิวหรงจึงส่งนางมาอยู่ข้างกายเจ้าของร่างเดิม
นางกำนัลคนอื่นๆ ยังแสดงความคิดเห็นต่อหน้าเจ้าของร่างเดิม มีเพียงชิงหลิงที่เจ้าของร่างเดิมพูดอะไรก็ฟังทุกอย่าง สามารถพูดได้ว่านางไม่มีความคิดอะไรนัก ทั้งหมดล้วนยึดนายเป็นหลัก
ทว่าแม้จะเป็นชิงหลิงที่ขี้ขลาด สงครามปกป้องเมืองของแคว้นหลิวอวิ๋นในวันนั้นนางก็ไปร่วมด้วย
บางทีอาจจะเป็นตั้งแต่ตอนนั้นที่เฟิงหรูชิงยอมรับนางโดยสมบูรณ์
“องค์หญิง” ใบหน้าเล็กๆ ของชิงหลิงแฝงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจน่าสงสาร “บ่าวไม่รู้จริงๆ ว่า
เทียนหลิงกั่วผลนี้เป็นของพวกเขาคิดว่ากินได้ องค์หญิงบ่าวไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เพคะ...”
เฟิงหรูชิงพอจะเข้าใจแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คิ้วของนางขมวดน้อยๆ “เจ้ากินเทียนหลิงกั่ว?”
ชิงหลิงพยักหน้า “บ่าวไม่รู้ว่าพวกนางยากจนยิ่งนัก หากรู้แต่แรกละก็ไม่มีทางกินเทียนหลิงกั่วของพวกนางแน่”
“อื้อ” เฟิงหรูชิงหันไปมองมั่วเฟยเฟย “เทียนหลิงกั่วต้นนั้นมาจากที่ใด?”
มั่วเฟยเฟยเห็นสีหน้าเย็นชาของเฟิงหรูชิงก็ยิ่งมองใบหน้าน้อยใจของชิงหลิงอย่างได้ใจ ในตอนที่หันมามองเฟิงหรูชิงยังแฝงด้วยรอยยิ้มแล้วเอ่ยน้ำเสียงเคารพนอบน้อม “เรียนคุณหนูใหญ่ นายหญิงเป็นผู้นำกลับมาปลูกไว้เจ้าค่ะ”
“อ้อ ที่แท้เจ้าก็ยังรู้ว่าเทียนหลิงกั่วต้นนี้เสด็จแม่ของข้าเป็นคนนำกลับมา? ข้าคิดว่านี่เป็นสิ่งที่เจ้าปลูกด้วยตัวเองเสียอีก!” สีหน้าเฟิงหรูชิงไร้อารมณ์ทว่านัยน์ตากลับเย็นยิ่งขึ้น
มั่วเฟยเฟยสีหน้าแข็งทื่อ นางลังเลอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยต่อ
“แต่ว่าเทียนหลิงกั่วนี้มีเพื่อศิษย์ในจวน ถูกสาวใช้ผู้นี้แอบขโมยกินไป...”
เฟิงหรูชิงหัวเราะขึ้นมาฉับพลัน
เสียงของนางกลับแฝงด้วยความรู้สึกที่ทำให้คนขนลุกขนพอง
“ของในจวนเฟิงอวิ๋นนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เสด็จแม่ของข้านำกลับมาก็ย่อมเป็นของข้า สาวใช้คนนี้ของข้าอย่าว่าแต่กินเทียนหลิงกั่วเลย ต่อให้นางถอนรากต้นเทียนหลิงกั่วขึ้นมาข้าก็จะดูสิว่าใครกล้ารังแกนาง!”
ปึ้ง!
วินาทีนั้นสีหน้าของหญิงสาวดำมืด แม้แต่ท้องฟ้ายังมืดลงหลายส่วน