เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 735
ตอนที่ 735 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (5)
มั่วเฟยเฟยโกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
นางตาแดงก่ำจ้องมองสาวใช้ทั้งสองเขม็ง
เทียนหลิงกั่วเหล่านี้พวกเขาอดออมเหลือเอาไว้ แต่กลับถูกสาวใช้สองคนทำลายสิ้น!
โดยเฉพาะสาวใช้ชุดเขียวคนนั้นยังพูดอีกว่าเทียนหลิงกั่วไม่อร่อย!
“หลิวลี่ เจ้าทนๆ เอาหน่อยเถอะ” ชิงหลิงกินลงไปอีกคำ “เทียนหลิงกั่วนี่จะเทียบกับที่องค์หญิงแบ่งให้พวกเราได้อย่างไร? ถึงตอนนี้ได้ดับกระหายก็ไม่เลว อย่างไรเสียทุกวันพวกเราก็ได้แบ่งถึงมือแค่สองผล หมาป่าสีขาวตอนนี้ได้ตั้งวันละสามผล พวกเราต้องพยายามเพิ่มความสามารถเพื่อที่จะได้รับมากยิ่งขึ้น!”
หากไม่ใช่เฟิงหรูชิงออกแรงกดหน้าอกนางเอาไว้ มั่วเฟยเฟยคงจะหัวเราะออกมาแล้ว
ดูเถอะว่าสาวใช้สองคนนี้อวดเก่งอย่างไร? ยังบอกว่าทุกวันได้รับส่วนแบ่งเป็นเทียนหลิงกั่ว!
อีกอย่างเทียนหลิงกั่วก็รสชาติเดียวกันหมด จะแตกต่างกันได้อย่างไร?
เห็นชัดว่าพูดไร้สาระ!
“ผู้อาวุโส!” มั่วเฟยเฟยกัดฟันหันไปมองผู้อาวุโสห้า “ท่านเห็นแล้วหรือยัง หลังจากคุณหนูใหญ่มาก็พังของดีๆ เช่นนี้”
ผู้อาวุโสห้าก้มหน้าด้วยความละอายใจราวกับว่าไม่อยากเห็นมั่วเฟยเฟย
มุมปากมั่วเฟยเฟยยิ้มเย็น เป็นเช่นนี้ต่อไปจวนเฟิงอวิ๋นนี่จะต้องพังพินาศแน่!
ชิงหลิงกินเทียนหลิงกั่วลงไปก็เห็นศิษย์คนหนึ่งจ้องมองนางตาปริบๆ
นางจำได้ว่าศิษย์คนนี้คือหญิงที่เมื่อครู่ช่วยนางห้ามปรามมั่วเฟยเฟย
แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วนางจะไม่ได้ห้ามปรามต่อทว่าอย่างไรนางก็เคยมีใจ ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดสุดท้ายชิงหลิงก็ไม่อาจลืมน้ำใจนี้
นางถอนหายใจเบาๆ องค์หญิงในเมื่อก่อนทำตัวไม่ดีไม่รู้เรื่องรู้ราวนางก็ติดตามองค์หญิงสร้างปัญหาไปเรื่อย
ต่อมา...
องค์หญิงเปลี่ยนนิสัยแล้ว ทำให้นางไม่อาจจะทำตัวไม่ดีต่อไปได้
“นี่ให้เจ้า”
ชิงหลิงกัดฟันหยิบเทียนหลิงกั่วผลหนึ่งวางลงในมือหญิงสาว “ยังมีอีก เมื่อครู่ต้องขอบคุณเจ้าด้วย...”
หญิงสาวชะงัก นัยน์ตานางแดงระเรื่อสูดหายใจ
เดิมคิดว่าครั้งนี้คงไม่ได้กินเทียนหลิงกั่วแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังมีโอกาสได้ลิ้มรส
ทว่านางไม่ได้กินเข้าไปเลยกลับเก็บเอาไว้
ตั้งใจว่าครั้งหน้าตอนที่ฝึกฝนจนเหนื่อยค่อยกิน
“ชิงหลิง” นัยน์ตาเฟิงหรูชิงมืดลงเล็กน้อยตะโกนเสียงดัง
ชิงหลิงตกใจคิดว่าเรื่องที่ตัวเองนำเอาเทียนหลิงกั่วไปให้ศิษย์จะทำให้องค์หญิงโกรธ นางรีบเดินไปข้างกายเฟิงหรูชิงด้วยท่าทางน่าสงสาร “องค์หญิง บ่าวเพียงแค่...”
“เมื่อครู่คนอื่นรังแกเจ้าเช่นนี้เหตุใดเจ้าไม่ตอบโต้? ต่อให้เจ้าสู้ไม่ได้เจ้าก็สามารถด่ากลับไปเสียหน่อย ใครอนุญาตให้เจ้าอดทนตลอดเช่นนี้?”
“แต่ว่า...” ชิงหลิงสังเกตเห็นแล้วว่าเฟิงหรูชิงโมโหจริงๆ ก็ก้มหน้าลง “องค์หญิงไม่ชอบให้บ่าวสร้างปัญหา”
“นี่ไม่ใช่เจ้าสร้างปัญหา เป็นคนอื่นมาหาเรื่องเจ้า!” เฟิงหรูชิงเบนสายตาไปมองชิงหลิงช้าๆ “ข้าไม่ชอบให้คนข้างกายข้าขี้ขลาดหวาดกลัว! เจ้าเข้าใจหรือไม่? หากต่อไปคนอื่นรังแกเจ้าแล้วเจ้ายังเป็นเช่นนี้ละก็ ข้าจะส่งเจ้ากลับจวนองค์หญิง!”
จวนเฟิงอวิ๋นนี้เป็นที่ของนาง ต่อให้ชิงหลิงสู้ไม่ได้นางก็สามารถให้พวกเจิ้งฉู่ฉู่ช่วยได้
แต่นางถูกคนด่ายังไม่โกรธ
ชิงหลิงที่เคยติดตามเจ้าของร่างเดิมก่อเรื่องไปทั่วเล่า?
นางเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
“องค์หญิง” ชิงหลิงร้อนรน “บ่าวไม่อยากกลับไป บ่าวอยากแข็งแกร่งไปกับองค์หญิง ต่อไปบ่าวจะไม่อดทนอดกลั้นอีกแล้ว ใครรังแกบ่าวบ่าวจะด่ามันให้ตาย!”