เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 734

ตอนที่ 734 ในสายตาข้าคนไร้ค่าก็สามารถเป็นผู้มีพรสวรรค์ได้ (4)

“มั่วเฟยเฟยนึกไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้ามากเช่นนี้ เดิมจวนเฟิงอวิ๋นนี้ก็เป็นของคุณหนูใหญ่ อย่าว่าแต่พวกเราจะต้องกตัญญูต่อคุณหนูใหญ่เลย ต่อให้กินไปจนหมดจริงนั่นก็เป็นเรื่องสมควร เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาถามคุณหนูใหญ่?”

แม้จะบอกว่าเคยมีสิทธิ์นำยาวิเศษมามอบให้ ทว่าส่วนนั้นล้วนเก็บมาจากบนภูเขายาของจวนเฟิงอวิ๋น ส่วนยาวิเศษระดับสูงทั้งหมดนายหญิงเป็นผู้นำมาไว้

คุณหนูใหญ่เป็นผู้สืบทอดจวนเฟิงอวิ๋นกินจนหมดแล้วอย่างไร? มั่วเฟยเฟยใช้ฐานะอะไรมาเอ่ยถามคุณหนูใหญ่?

มั่วเฟยเฟยกระอักเลือดออกมาทีหนึ่ง นางซวนเซลุกขึ้นมาจากพื้นกำหมัดแน่น “หากไม่ใช่คุณหนูใหญ่กินยาวิเศษไปจนหมดนางจะสามารถก้าวถึงเสวียนอู่ภายในระยะเวลาสั้นๆ ได้อย่างไร?”

ผู้อาวุโสห้ามองมั่วเฟยเฟยด้วยความผิดหวัง

“คุณหนูพูดไม่ผิด ข้าตาบอดจริงๆ ถึงได้รับเอาคนจิตใจพิการคนนี้เข้ามา ข้าเคยพูดไว้แล้วว่าเดิมยาวิเศษของจวนเฟิงอวิ๋นก็เป็นของคุณหนู นางกินหมดเป็นสิ่งที่สมควรเจ้าไม่มีสิทธิ์มาเอ่ยถามนาง! อีกอย่างคุณหนูเพิ่งได้เจอกับนายหญิงเมื่อครึ่งปีก่อน และเมื่อสิบเก้าเดือนที่แล้วนางเป็นเพียง...คนคนหนึ่งที่เพิ่งจะเริ่มฝึกตบะเท่านั้น”

ก่อนที่เฟิงหรูชิงจะมาจวนเฟิงอวิ๋น คนของจวนเฟิงอวิ๋นก็รู้เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดของนางแล้ว

คนที่ถูกหย่าร้างคนหนึ่งและไม่อาจฝึกตบะได้เพราะอ้วน

เวลาไม่ถึงสองปีนางก็เติบโตขึ้นมาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้ว

พวกเขาไม่รู้ว่าเฟิงหรูชิงได้รับโอกาสอะไรมา ทว่าความแข็งแกร่งของนางหยั่งลึกลงไปในใจคนแล้ว

ที่น่าขันก็คือ มั่วเฟยเฟยยังพูดถ้อยคำเหล่านี้ออกมาโดยคิดเองว่ามันถูกต้องอีก!

ในใจมั่วเฟยเฟยสั่นชั่วขณะหนึ่ง มุมปากของนางสั่นเทาหันไปมองเฟิงหรูชิงแข็งทื่อ

หากบอกว่าเวลาครึ่งปีนี้เฟิงหรูชิงก้าวถึงเสวียนอู่เป็นผลงานของจวนเฟิงอวิ๋น เช่นนั้นก่อนหน้านี้เล่า?

เฟิงหรูชิงตอนก่อนหน้าก็ไม่ได้รู้จักจวนเฟิงอวิ๋นแม้แต่น้อยนิด...

นางเติบโตมาในโลกปุถุชน มีสิทธิ์อะไรจึงก้าวข้ามระดับได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้?

“แต่...แต่ว่า...” มั่วเฟยเฟยกัดปากที่สั่นไว้แล้วเปลี่ยนไปพูดถึงชิงหลิง “สาวใช้ผู้นี้ขโมยกินเทียนหลิงกั่วในจวนเพื่อจวนข้าจึงได้ทำเช่นนี้ คุณหนูให้ลำเอียงเข้าข้างเช่นนี้ไม่รู้สักนิดเลยว่าข้าทำทั้งหมดก็เพื่อ...”

ปึ้ง!

เฟิงหรูชิงขยับเท้าอีกครั้ง

นางถีบไปทางมั่วเฟยเฟย สายตาเย็นชาจ้องมองไปยังนางที่ลอยไปล้มลงอีกครั้ง

มั่วเฟยเฟยล้มกระอักเลือดออกมาหลายทีแล้วเงยหน้ามองสายตาคู่นั้น ความเย็นยะเยือกทำให้นางสั่นไปทั้งตัว

“ของของเสด็จแม่ของข้า ข้ายินดีจะให้ใครก็ให้คนนั้น! ต้นเทียนหลิงกั่วที่เสด็จแม่ของข้านำกลับมากลายเป็นของส่วนตัวของพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

มั่วเฟยเฟยสั่นสะท้านอีกครั้ง “ความสามารถของนางอ่อนด้อยเกินไป กินเทียนหลิงกั่วเป็นการสิ้นเปลือง?”

สิ้นเปลือง?...เฟิงหรูชิงหัวเราะเบาๆ

“ชิงหลิง หลิวลี่ ข้าอนุญาตให้พวกเจ้ากินผลทั้งหมดบนต้นเทียนหลิงกั่วจนหมด ของของข้า ข้าชอบที่จะให้ผู้หญิงของข้า พวกเจ้าเป็นใครมีความคิดเห็นอะไรมาพูดกับข้า!”

เท้าของนางเหยียบลงบนอกมั่วเฟยเฟยไม่ยอมให้นางลุกขึ้นจากพื้น

หันหน้าไปพูดกับสาวใช้สองคนด้านหลัง “บ่าวขอบพระทัยองค์หญิง”

ชิงหลิงเช็ดน้ำตาออกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มในทันที รีบก้าวออกไปข้างหน้าแล้วปีนขึ้นบนต้นไม้นำผลบนต้นเทียนหลิงกั่วเด็ดลงมาจนหมด

หลังจากนางนำลงมาแล้วกลับไม่ได้เก็บเอาไว้คนเดียว แต่กลับแบ่งให้หลิวลี่เจิ้งฉู่ฉู่ และคนอื่นๆ

กินเข้าไปต่อหน้าต่อตามั่วเฟยเฟย

“องค์หญิง” หลิวลี่กัดเข้าคำหนึ่งแล้วชะงัก “เทียนหลิงกั่วนี่ไม่อร่อย”