เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 728

ตอนที่ 728 ชิงหลิงถูกรังแก (4)

ถูกมั่วเฟยเฟยกล่าวโทษเช่นนี้ในใจชิงหลิงรู้สึกไม่สบอารมณ์ หากไม่ใช่เพราะไม่อยากให้องค์หญิงมีเรื่องวุ่นนางก็ไม่มีทางไม่เถียงกลับสักคำ

ดังนั้นชิงหลิงจึงไม่อยากสนใจมั่วเฟยเฟยอีก หันหลังคิดจะเดินออกไป

มั่วเฟยเฟยเป็นคนมีพรสววรค์ในจวนเฟิงอวิ๋น เคยถูกหมางเมินเช่นนี้เสียเมื่อไร?

นางเห็นชิงหลิงทำให้สิ้นเปลืองเทียนหลิงกั่วไปลูกนึงแล้วยังคิดจะหนีอีกก็โมโหหนัก ขยับร่างอย่างรวดเร็วมาขวางหน้านางเอาไว้

“หญิงรับใช้ เจ้ากินเทียนหลิงกั่วของจวนเฟิงอวิ๋นไปแล้วยังคิดจะหนีอีกหรือ?”

สีหน้าชิงหลิงไม่ดียิ่งนัก ในที่สุดก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์เอาไว้ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา

“ก็แค่ผลไม้ผลหนึ่งเท่านั้นมิใช่หรือ ข้าบอกแล้วว่าข้าได้กินทุกวัน! แต่ว่าของวันนี้ข้ากินหมดไปแล้ว อย่างมากพรุ่งนี้ข้าค่อยคืนให้เจ้า! หากไม่ใช่เพราะรู้ว่านี่เป็นเทียนหลิงกั่วแม้แต่แตะข้าก็จะไม่แตะ! ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าจะยากจนถึงขั้นแค่เทียนหลิงกั่วผลเดียวต้องมาคิดเล็กคิดน้อยเช่นนี้ แม้แต่หมาป่าสีขาวยังไม่คิดเล็กคิดน้อยเท่าเจ้าเลย!”

“เจ้า...” มั่วเฟยเฟยโกรธจนหน้าเขียวคล้ำกำหมัดแน่น “หากเจ้ไม่ใช่สาวใช้ข้างกายคุณหนูใหญ่ข้าลงมือกับเจ้าไปนานแล้ว! เจ้าทั้งๆ ที่รู้ว่านี่คือเทียนหลิงกั่วก็ยังจะสิ้นเปลืองมันไปเห็นชัดว่าเจ้าจงใจ!”

“ใครบอกว่าข้าสิ้นเปลือง?” ชิงหลิงยื่นมือไปทางมั่วเฟยเฟย “เอาเทียนหลิงกั่วที่ข้ากัดไปเมื่อครู่คืนมา ข้าจะกินให้หมดตอนนี้นี่แหละ รับรองว่าไม่มีเหลือแม้แต่คำเดียว!”

มั่วเฟยเฟยชะงักค้าง

นางไม่เคยเห็นคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน

มุมปากของนางยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นในทันที

“คนโลกปุถุชนก็คือคนโลกปุถุชนจริงๆ ถึงเวลาเช่นนี้แล้วเจ้าก็ยังคิดจะกินเทียนหลิงกั่วต่อ? ต่อให้ข้าต้องเอาไปให้สุนัขข้าก็ไม่มีทางให้เจ้า!”

“อ้อ เช่นนั้นเจ้าก็เอาไปให้สุนัขเถอะ”

ชิงหลิงยักไหล่

อย่างไรเสียเทียนหลิงกั่วของจวนองค์หญิงสัตว์วิเศษก็ได้ส่วนแบ่ง ไม่ได้แตกต่างอะไรกับการเอาไปให้สุนัขกิน

นางไม่สนใจอยู่แล้ว

“ศิษย์พี่มั่วเกิดอะไรขึ้นหรือ?”

ความเคลื่อนไหวของที่นี่กระเทือนไปถึงศิษย์คนอื่นๆ ในจวนบรรดาศิษย์เหล่านั้นจึงล้อมกันเข้ามา และดูเหมือนว่าจะแปลกใจเล็กน้อยว่าเหตุใดมั่วเฟยเฟยจะต้องทำให้สาวใช้ข้างกายคุณหนูใหญ่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วย

มั่วเฟยเฟยยิ้มเย็น “สาวใช้คนนี้อาศัยช่วงที่พวกเราไม่ทันระวัง แอบขโมยกินเทียนหลิงกั่ว!”

เทียนหลิงกั่วในจวนองค์หญิงไม่ใช่ของหายาก ทว่าสำหรับคนอื่นแล้วกลับเป็นของล้ำค่ายิ่งนัก

สามารถบรรเทาความเหนื่อยล้า เป็นสิ่งที่ทำให้ประสิทธิภาพการฝึกตบะของพวกนางสูงยิ่งขึ้น

ชิงหลิงหน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ “ข้าไม่ได้ขโมยกิน ข้าบริสุทธิ์เปิดเผย!”

“เทียนหลิงกั่วของดีเช่นนี้เจ้าที่เป็นสาวรับใช้สามารถกินได้หรือ? ต่อให้อีกเดี๋ยวคุณหนูใหญ่มาแล้วข้าก็ยังยืนยันเช่นนี้!” สายตาดูถูกเหยียดหยันของมั่วเฟยเฟยรุนแรงยิ่งขึ้น

ชิงหลิงโกรธจนตัวสั่น นางเคยชินกับการอยู่ในจวนองค์หญิง คิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยว่าภายนอกเทียนหลิงกั่วจะล้ำค้าถึงเพียงนี้

อาจเป็นเพราะ...คนเหล่านี้ยากจนมากจริงๆ กระมัง?

สีหน้าบรรดาศิษย์คนอื่นๆ โกรธเคืองอยู่บ้าง ศิษย์ของจวนเฟิงอวิ๋นมีเยอะมากต้นไม้มีเพียงสองต้น ดังนั้นแม้จะเป็นศิษย์ในจวนก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะให้รับเทียนหลิงกั่ว

แทนที่จะแจกจ่าย ไม่สู้ใช้ฝึกฝนไม่กี่คนในนั้น ไม่เช่นนั้นเทียนหลิงกั่วก็จะสูญเสียประโยชน์ไป

ดังนั้น หลังจากคนเหล่านี้เห็นชิงหลิงกระทำเช่นนี้ก็รู้สึกโกรธเคืองมากเช่นเดียวกัน

ทว่าพวกเขาไม่ได้พูดออกมาตรงๆ อย่างมั่วเฟยเฟย แต่เก็บความโกรธเอาไว้ในใจ

ไม่ว่าอย่างไรสาวใช้คนนี้คุณหนูก็เป็นคนพามา ตีสุนัขต้องดูเจ้าของ พวกเขาไม่กล้ากำเริบเสิบสานลุมล้อมโจมตีนาง

“ศิษย์พี่มั่ว” หญิงคนหนึ่งในนั้นดึงแขนเสื้อมั่วเฟยเฟย “หรือไม่ก็ช่างมันเถอะ? อย่างไรก็สิ้นเปลืองไปเพียงลูกเดียว วันหน้านางต้องไม่กล้าแล้วเป็นแน่ อย่างไรนางก็เป็นคนของคุณหนูใหญ่พวกเราปล่อยผ่านไปจะดีกว่า”