เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 727

ตอนที่ 727 ชิงหลิงถูกรังแก (3)

“เพคะองค์หญิง” หลิวลี่ลุกขึ้นสายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้าแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าละเอียดอ่อนนั้น

องค์หญิงไม่ใช่องค์หญิงเมื่อหนึ่งปีก่อนอีกแล้ว

เวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งปีนางไม่เพียงแต่จะรู้ถูกผิด ทั้งยังเปลี่ยนไปแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

ทำให้พวกนาง...ยิ่งรู้สึกปลอดภัย

...

ตั้งแต่มาถึงจวนเฟิงอวิ๋นชิงหลิงก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมดทุกสิ่ง หลังได้รับคำอนุญาตจากเฟิงหรูชิงนางก็เดินเล่นอยู่ในจวนเพียงคนเดียว

เพิ่งจะได้นั่งลงพักใต้ต้นไม้ ใครจะรู้ว่าผลไม้บนต้นไม้จะสุกจนหล่นลงมาใส่ศีรษะนาง

และนางเองก็กระหายน้ำขึ้นมาเล็กน้อย ใช้ชายเสื้อเช็ดผลไม้แล้วกัดเข้าไปคำหนึ่ง

กลิ่นหอมอบอวลในปาก

ทว่าไม่อร่อยเท่าเทียนหลิงกั่วของจวนองค์หญิง!

“เจ้าทำอะไร?”

ในเวลานี้เองเสียงเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้น

ชิงหลิงเพิ่งจะได้สติกลับมาก็เห็นลมพัดเข้ามาพัดเอาตัวนางทั้งตัวลอยออกไป

ผลไม้ในมือของนางก็ลอยออกไปถูกหญิงสาวที่เข้ามาจากด้านหน้ารับเอาไว้ในมือ

มั่วเฟยเฟยเห็นผลไม้ถูกกัดไปแล้วคำหนึ่งสีหน้านางก็เขียวคล้ำ สายตาโกรธเคืองหันมาทางชิงหลิงแล้วร้องตะโกนขึ้น “เจ้ากล้ามาก ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้องของในจวนเฟิงอวิ๋นของข้า? แค่สาวใช้ที่เพิ่งก้าวถึงระดับเจินอู่คนหนึ่งเท่านั้น ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้องของของศิษย์ในจวน?”

ชิงหลิงชะงักค้าง นางมองผลไม้ในมือมั่วเฟยเฟยแล้วก็เข้าใจบางอย่าง “นี่...กินไม่ได้หรือ? ข้าไม่รู้...”

“นี่คือยาวิเศษ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” หัวใจตับไตไส้พุงของมั่วเฟยเฟยล้วนกำลังเจ็บปวด ของดีเช่นนี้ถูกสาวใช้คนหนึ่งทำให้สิ้นเปลืองไปเสียแล้ว

แม้จะเป็นเจินอู่อายุน้อยคนหนึ่งในจวนเฟิงอวิ๋นก็เป็นได้แค่ศิษย์นอกจวนเท่านั้น แต่นี่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงที่นางมีฐานะเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่ง!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต้นผลไม้วิเศษต้นนี้ให้ศิษย์ในจวนใช้โดยเฉพาะ แม้จะเป็นศิษย์นอกจวนก็ล้วนไม่มีสิทธิ์ได้ใช้!

แล้วยิ่งเป็นสาวใช้ชั้นต่ำคนหนึ่ง!

“ข้ารู้ว่ามันคือยาวิเศษแต่ข้าไม่รู้ว่ามันกินไม่ได้ ตอนข้าอยู่จวนองค์หญิงได้กินทุกวัน ดังนั้นข้าเลยคิดว่า...”

หากเป็นผลวิเศษอื่นนางไม่มีทางแตะต้องมั่วซั่วแน่

ทว่านี่...ในจวนองค์หญิงก็เหมือนกับผลไม้ ทุกวันล้วนได้รับมานางเคยชินเสียแล้ว ก็เลยลืมไปว่าที่นี่คือจวนเฟิงอวิ๋น

“เจ้าเป็นสาวใช้คนหนึ่งมีความสามารถมาจากไหนถึงได้กินเทียนหลิงกั่วนี่ทุกวัน?” มั่วเฟยเฟยยิ้มเยาะ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและดูถูกเหยียดหยาม

เทียนหลิงกั่วแม้จะเป็นเพียงยาวิเศษระดับหนึ่ง

ทว่าเทียนหลิงกั่วสำหรับมนุษย์และสัตว์วิเศษแล้วมีแรงดึงดูดเป็นอย่างมาก มีสัตว์วิเศษบางตัวที่ไม่สามารถปีนต้นไม้และไม่สามารถบินได้ ก็ใช้แรงชนต้นไม้อย่างโง่เขลา ทว่าลำต้นเทียนหลิงกั่วเปราะบางมากชนไม่กี่ครั้งก็สามารถหักได้ ทำให้นับวันจะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ทั้งแผ่นดินใหญ่มีอยู่ไม่เกินยี่สิบต้น

นายหญิงโชคดีพบเทียนหลิงกั่วสองต้นนี้จึงนำกลับมาเลี้ยงเอาไว้

แม้จะเป็นเช่นนี้คนในจวนเฟิงอวิ๋นก็มีมากเกินไป ทว่าต้นเทียนหลิงกั่วกว่าจะสุกต้องใช้เวลาไม่น้อยจึงทำให้มีกฏขึ้น มีเพียงศิษย์ในจวนเท่านั้นจึงจะสามารถได้รับเทียนหลิงกั่ว

เทียนหลิงกั่วนี้กับยาวิเศษอื่นก็ไม่เหมือนกัน ไม่ว่าผู้มีความสามารถระดับใดก็สามารถใช้ได้ เพราะว่ามันไม่ได้ใช้เพื่อเพิ่มพละกำลังเพียงแต่ทำให้คนที่เหนื่อยล้ามีเรี่ยวแรงขึ้นมาฝึกฝนได้ต่อ

แม้แต่ผู้อาวุโสกับผู้พิทักษ์พวกเขายังไม่ใช้เทียนหลิงกั่ว ทั้งหมดนี้เอาไว้ให้ศิษย์ในจวนที่มีพรสวรรค์

ดังนั้น...

มีสิทธิ์อะไรเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งกลับสิ้นเปลืองผลไม้ไปหนึ่งผล?