เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 721
ตอนที่ 721 คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว (1)
สายตาซู่อีเย็นยะเยือก มองไปยังทิศที่มู่หลิงจากไปด้วยความเย็นชาไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จนกระทั่งเงาของชายหนุ่มหายลับไปนางจึงจะดึงสติกลับมาแล้วหันหลัง
ทว่าในตอนที่นางเงยหน้าขึ้นฝีเท้าก็ชะงักหยุดลง
ที่ยืนอยู่ตรงหน้านางคือคนชุดขาวราวกับเทพเซียน
สายตาเย็นชาของชายหนุ่มมองตรงไปยังทิศทางที่ซู่อีมองไปเมื่อครู่สีหน้าไร้อารมณ์ “เหตุใดต้องให้เขาไป? ในเมื่อมาแล้วก็ควรให้เขาทิ้งของเอาไว้แล้วค่อยจากไป”
ซู่อียิ้มอย่างจนใจ “ข้ารู้แต่แรกแล้วว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้...ดังนั้นเมื่อครู่ข้าจึงได้อาศัยตอนที่เขาไม่ทันป้องกันวางยาเขา”
“...”
“เขาไม่ได้ป้องกันตัวจากข้าแม้แต่น้อย ในเมื่อเขาใช้พิษทำร้ายชิงเอ๋อร์ ข้าก็แค่ใช้วิธีของเขาลงโทษเขาเอง”
ซู่อีในตอนนั้นไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้
ดังนั้นมู่หลิงไม่มีทางรู้ว่าซู่อีในตอนนี้สามารถทำได้ถึงขั้นไหนกันแน่
สีหน้าหนานเสียนจึงจะดีขึ้นมา “ยาอะไร?”
“ยาปลุกกำหนัดอย่างแรง” ซู่อีหัวเราะเบาๆ “ข้าไม่สนใจตระกูลมู่แล้ว นี่ไม่ได้แปลว่าข้าจะยินดีให้เฉินชิงเยียนได้อยู่อย่างสบายใจ ดังนั้นข้าตั้งใจจะหาศัตรูหัวใจกลับไปให้นางสักสองสามคน ให้นางอย่าเอาแต่จับจ้องมาที่พวกเรา”
นางไม่กังวลว่ามู่หลิงจะใช้กำลังกับหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
แม้มู่หลิงจะไม่ได้ฉลาดอะไรทว่านิสัยของเขากลับระมัดระวังรอบคอบเป็นอย่างมาก
ที่นี่คือโลกปุถุชนมีกฎและข้อบังคับอยู่ หากเขากล้าใช้กำลังจวนเทียนเสินก็ไม่อาจปกป้องเขาได้
แน่นอน...
หากมีหญิงสาวที่เต็มใจเป็นผู้หญิงของเขาเช่นนั้นก็เป็นอีกเรื่อง
หลายปีมานี้เฉินชิงเยียนอยู่อย่างสบายอกสบายใจเกินไป หากไม่หาศัตรูหัวใจกลับไปให้นางเกรงว่าผู้หญิงคนนี้จะคอยหาเรื่องลับหลังตลอด
“การลงโทษนี้...ยังเบาไป” สีหน้าหนานเสียนปกคลุมด้วยแสงเย็นยะเยือก
หากไม่ใช่เฟิงหรูชิงมีความสามารถแข็งแกร่ง เข้าแผนของมู่หลิงจริงๆ เช่นนั้นที่จะถูกทำลายก็คือชีวิต!
ที่มู่หลิงทำร้ายนาง เขาจะคืนสนองเป็นร้อยเท่า!
ซู่อีครุ่นคิด “หรือไม่...ข้ารอให้ยาหมดฤทธิ์แล้วค่อยคิดหาวิธีทำลายกล่องดวงใจของเขา? ให้ต่อจากนี้ไปเขาไม่อาจเดินทางเท้าได้?”
“ท่านไม่ต้องไปหาเขา” สายตาหนานเสียนละกลับมา “เรื่องบางเรื่องข้าสามารถจัดการได้ ท่านไม่จำเป็นต้องลงมือ ยิ่งไม่จำเป็นต้องเจอเขาอีก”
“อื้อ” ซู่อีตอบรับอย่างเชื่อฟัง
ครั้งนี้นางเกือบจะไม่อาจควบคุมเอาไว้อยู่ ครั้งหน้าหากเจอเขาอีก...ความสุภาพอ่อนหวานทั้งหมดในตัวนางคงต้องหมดสิ้น
หนานเสียนไม่ได้พูดมากความ เขาเดินไปทางประตูเมืองช้าๆ
ในใจดูเหมือนยังคงคำนวณระยะห่างของเฟิงหรูชิงในตอนนี้อยู่...
...
หลังจากที่หนานเสียนตามเฟิงหรูชิงออกจากแคว้นหลิวอวิ๋นไป ถังอิ่นกับกู้อีอีที่ถูกทอดทิ้งก็บ้าไปโดยสิ้นเชิง
ในมือเสี่ยวหลัวลี่ถือจดหมายฉบับหนึ่ง มือของนางกำลังสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีด
เสี่ยวชิงไปแล้ว!
นึกไม่ถึงว่านางจะทิ้งจดหมายไว้แล้วจากไปแล้ว!
เฟิงหรูชิงไม่ต้องการพวกนางแล้วหรือ?
กู้อีอีกับถังอิ่นสบตากันสองสามวินาที ความเศร้าเสียใจอย่างไม่มีสิ้นสุดเกาะกุมหัวใจ พวกนางควบคุมความเศร้าในใจไว้ไม่อยู่กอดกันร้องไห้น้ำมูกไหล
เสียงร้องไห้โหยหวนแม้แต่ทั้งถนนล้วนได้ยินอย่างชัดเจน
ไม่นานซู่อีก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งร้อน “ถังอิ่น พวกเจ้าเห็นหนานเสียนหรือไม่? หนานเสียนให้คนไปบอกข้าประโยคหนึ่งแล้วเขาก็ไม่อยู่แล้ว”
พวกเขาก่อนหน้านี้ไม่นานยังเพิ่งจะเจอกันข้างนอกแท้ๆ ตอนนั้นหนานเสียนไม่ได้พูดอะไรเลย หากนางรู้แต่แรกว่าชิงเอ๋อร์กับหนานเสียนจะออกจากแคว้นหลิวอวิ๋น ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตามพวกเขาไป